Zonnetje, nog altijd koud (handschoenenweer). Even een uurtje voor ik ‘op’ moet op de Cultuur 3.0-bijeenkomst van het Virtueel Platform. Net te weinig tijd voor een Ronde Hoep, vandaar een rondje Ouderkerkerplas++.
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerkerplas – Holendrechterweg – Ouderkerk – Ronde Hoep “Noord” – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat
Ik heb dan wel een nieuw batterijtje in mn Flightdeck gedaan, maar hij doet het nog steeds niet. Er zal wel ergens een draadje los zitten. Vandaar nog altijd de “ongeveer”.
Weersvoorspellingen: zon en buien met hagel. Wakker worden om half acht bij zonneschijn. Om half tien weggereden voor een ritje, voor een langzaam overtrekkende bui uit. Koud. Erg koud. Zonder handschoenen al snel gevoelloze vingers – en dat terwijl het al april is. Wel een fijn zonnetje en met de noordoostenwind ging het lekker, in hoog tempo. Mooie route. Voorbij Loenen kwam de Tourclub Abcoude me achterop, en tot Baambrugge – waar ze afstapten (vanwege de ‘Acht van Abcoude’, die vandaag werd gereden) – met hen meegereden. Omrijden bij Abcoude vanwege de werken aan de snelweg (de lelijkheid die je van verre ziet en die steeds vaker dwingt tot irritante extra lusjes). Tussen de voetangel en Amsterdam weer met een klein groepje meegereden. Al met al een ‘snel’ tochtje.
Marcusstraat – Ringdijk – Diemerpark – Muiden – Muiderberg – Naardermeer – De Horn – Googpad – Nederhorst – Vreeland – Loenen – Loenersloot – Baambrugge – Abcoude – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat
Een dag vol regen, en heel soms wat zonneschijn. Om 17.00 leken de buien voorbij en ging ik op weg voor een rondje. Ten noorden van Amsterdam waren de wegen droog, en de zon bleef schijnen. Wel nog steeds koud. De uitvalsroute langs het spoor naar Muiderpoort en dan over de Insulindeweg naar de Schellingwouderbrug is een goeie: rechtdoor, rustig en nauwelijks stoplichten.
Marcusstraat – Muiderpoort – Schellingwouderbrug – Ransdorp – Zuiderwoude – dijk – Uitdam – Durgerdam – Schellingwouderbrug – Muiderpoort – Marcusstraat
Slecht weer verwacht voor het weekend, dus na t werk de fiets op voor een rondje. 17.45 – 19.45. Bewolkt, een beetje mistig, vrij koud en niet te lastige westenwind.
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Winkel – langs snelweg – Loenersloot – Baambrugge – kanaal – Driemond – kanaal – Diem – Penbos – Diemen – Betondorp – Marcusstraat
Ronde Hoep, bewolkt, best koud, noordenwind, 18.50 – 20.10. Bijna halverwege zag ik een wielrenner in het tenue van Gaul (http://www.gaul.nl/) achteropkomen. Ik ga meestal het bruggetje over en rij aan de smalle kant langs de Waver. Hij bleef aan de brede kant rijden. Het was Harm W., hij herkende me niet. Ik deed mn best om hem bij te benen. Dat lukte aardig, maar toen ik weer de Waver moest oversteken, lag hij te ver voor en het gat kreeg ik met tegenwind niet dicht. In Ouderkerk kwam ik hem voor het stoplicht toch achterop. Tien jaar geleden reed ik bij Hogerop, en was Harm een van de trainers. In dat jaar ben ik enorm vooruitgegaan (in t wielrennen). Gezellig pratend terug naar Amsterdam.
Ah, finally I booked a cycling holiday in the mountains again. A week. (Not longer, as I also would like to go on holiday with F.). From Bled to Bolzano, revisiting the Dolomites. Phew. Now it’s set. It’s this one: http://www.cycletours.nl/start/form.reisedisplay.php?REICODE=DON.
The DNK-concert yesterday was a fitting goodbye to the OT301-space. DNK moves next week to the new concert space of the Smart Project Space a little further on in Amsterdam-West, a little more luxurious, and larger: it seats 120 people.
As a goodbye sound artist Mark Bain made the whole building vibrate: using seismic sensors to detect the natural resonance of the building, he played that frequency back into the building. The result is amazing, you hear and feel the vibrations, your muscles and organs are massaged (depending a bit on how you’re build, it seems to work much better with other people than with me). And it creates a happening in the space: the audience sits, stands, experiences in silence, there is nothing to look at (no musical performance), only something to hear and feel. One concentrates on the sound and one’s own body. It is a ‘heavy’ contemplative experience, and a enjoyable one too.
Before that, we already had had much time to listen to all the sounds in the building and to the space itself. Four compositions of the very young composers Taylan Susam and Joseph Kudirka (two each), brought together under the banner of Boredom and Danger, left more space for silence than for musical events. (Which is not completely correct, as the silence can also be a musical event). It is very interesting to see how deeply these young composers (and performers) have been influenced by the Wandelweiser-group. Isolating sounds, small sounds, almost inaudible sounds, and creating space to make sure that we can listen to those sounds. (Apart from the first piece in which someone in the audience got the giggles, there was abolutely no sound from the audience, no coughing, or whatever). There are simply many more minutes of silence, in which you become aware of your own listening attitude, that moments with sound. (Although ‘silence’ is never silent). You become aware of the space (the building and its acoustic situation), of each and every sound – there is not any bit of the sound which is less important than any other bit. You hear everything, Everything counts. In that sense this minimalism is an absolute maximalism: every tiny change in the sound, in the breath, in the hairs on the bow of the cello, is equally important.
On the other hand there is also a conceptualist tendency going in their work. It was maybe strongest in the first two pieces. Seven Minutes or Trombonist by Kubirka simply consisted of a repeating of the same tone, held for about 10 seconds, followed by a much longer silence. The quite high tone was played in different positions each time, which made it a pretty virtuoso piece, though it didn’t nor looked virtuoso at all. Rather the opposite.
schoorel by Taylan Susam is a piece for one speaker, who over a period of a few minutes speakes the following words: It. Was. The. Most. Was. and then 3 words that I do not remember.
The high point for me was Solidarity by Joe Kudirka, subtitled ‘A Quilt for Christian Wolff’ – of all the four pieces this was the one with the most musical events. I think it was a score that could go in different directions, interpreted by clarinet (Taylan), ukulele (Kudirka), cello (Nia Hitz) and trombone (Daniel Ploeger), but also using tapping with the foot, whistling, and hand clapping.
Finally Taylan’s piece for anthony fiumara (2006) was again on the brink of audibility, and very very silent.
The total seriousness of these pieces makes them radical, and amazing, I find – though one might say that not all of them worked equally well. Maybe it still is the mark of really good ‘new’ art that it is at first difficult to accept, difficult to get, because it seems nothing, or too easy to do. The seriousness convinces me. And it makes you listen in a different way. It creates its own world, in which everything is relevant – that is a statement in itself, also ‘against’ the world. I would almost say that such music states “This is Our Music” (after Ornette Coleman).
Maybe I am reading too much in it. Who knows. Nevertheless, more than a hundred listeners came out on a monday night to experience it.
Next week DNK continues at the Smart Project Space.
http://www.myspace.com/taylansusam
Tussen de buien door toch een uurtje rijden (eerder die middag een wandeling, Amstelpark v.v.). 16.50 – 18.00.
Marcusstraat – Weespertrekvaart – Duivendrecht/Diemen – Weesperstraat – Gaasp – brug Weesp – kanaal – Elektriciteitscentrale – Diemerpark – Ringdijk – Marcusstraat
(Het allerirritants van maps.google.nl is nog wel dat de fietspaden er niet op staan. Daardoor reed ik vrijdag al via een niet ideale route van huis naar Nieuw Sloten, en kan ik nu niet vinden hoe ik door Diemen ben gereden…)
Zonnetje en straffe zuidwestenwind. Eindelijk weer eens wat warmer – graad of 12. 14.20 – 17.30. Lekker gereden, twee keer voorbijgereden door een club uit Kudelstaart, de eerste keer even aangepikt tot ik linksaf ging en zij rechtdoor; de tweede keer zaten ze blijkbaar in de ‘finale’ en de snelsten gingen mij te snel. Tussen Vrouwenakker en Uithoorn een praatje geslagen met eentje uit die club.
Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Amsterdamse Bos – Oude Meer – Rijsenhout – Burgerveen – Leimuiden – Rijnswaterswoude – Woubrugge – Ter Aar – Papenveer – Vrouwenakker – Uithoorn – Ouderkerk – Marcusstraat
Recent reading matter, that left me impressed…
Konrad Bayer: Het hoofd van Vitus Bering. (Another plug for what is the best Dutch publisher for translated literature: http://www.uitgeverij-ijzer.nl/).
David Markson: Going Down. (Pure “modernist” novel by one of the masters of contemporary “innovative” literature, from 1970, republished in 2005).
William T. Vollmann: Riding Toward Everywhere. (His latest, about hopping freight trains; in fact a treatise about freedom).