Waarom (en wat) lees je?
‘Gedurende mijn schooltijd, gebogen over teksten uit de oudheid, wist ik dat er een betere wereld bestond, en dat een ander leven mogelijk was (…).’ Geerten Meijsing, R.I.P. Gissing.
Kon het toch niet laten, kocht Meijsing’s nieuwe roman. ‘For old times sake’, omdat ik inderdaad tot die volgers behoor waarvan Lodewijk Verduin zegt dat ze ‘er ongetwijfeld plezier aan beleven om in deze janboel nieuwe puzzelstukjes van zijn persoonlijke mythologie te ontdekken.’ (Zie www.groene.nl/artikel/kommer-en-kwel – ik las Erwin en Michaël van Mander al in mijn schooltijd). En misschien ook omdat dit boek belooft een janboel te zijn.
En, ook om tussendoor iets anders te lezen. Ik werk me momenteel door Der Mann ohne Eigenschaften heen. Oké, in de Nederlandse vertaling, om meer te genieten en minder te worstelen…
En ik werd in andere zin beloond. Het boek in de tas, gekocht bij Linnaeus Boekhandel, keek ik even in het boekenkastje schuin tegenover. Huh? Daar stond Kees Ouwens’ Een twee drie, vier…. Juist afgelopen week moest ik weer eens denken aan Ouwens, en dat ik zijn proza nooit las (wel zijn gedichten), iemand die – ook in proza – zijn eigen weg trok. Of ik die weg echt interessant vind, weet ik niet, maar het fascineert me wel, en zo nu en dan bekruipt me de zin om er iets van te lezen. Ouwens lijkt inmiddels zo goed als vergeten, en zijn boeken staan in de OBA niet meer op de plank (wellicht wel in het magazijn). En kijk, daar staan ook Helis’ mythe’, en De eenzaamheid door genot. Wie heeft dat hier neergezet? En een dichtbundel van Pink Poet en maker van decadente Eurotrash Patrick Conrad, met (wat mij betreft vrij afzichtelijke) illustraties. Nou ja.
Zo kwam ik thuis met niet één, maar vijf boeken die zich op verschillende manier voortkomen uit wat voor mij een 1970’s esthetica is. Of iets dergelijks.
(En voor wie het zich afvraagt, ik zet ook op gezette tijden boeken in zo’n kastje).
