9.40 – 12.00 Koud en zonnig. Erg koud zelfs, maar ditmaal heb ik wel mn handschoenen aan, en dankzij t zonnetje en fluitende vogels doet het lenteachtig aan. Opnieuw fietsen voor ik aan het werk ga — de vooruitzichten voor later vertellen me dat ik mezelf voor mn kop zal slaan als ik niet nu mn kans ga. (Inderdaad: inmiddels regent het). Werken kan ook van midi a minuit. Plan: wat klimmetjes vanuit het dal van de Jeker/Geer testen. Heb als referentie de routebeschrijving van steile-klimmen-kenner Ron Houtepen bij me.

http://www.personeel.unimaas.nl/R.Houtepen/klimroutes.htm.

Tienderberg sla ik over. Doe wel de leuke klim naar Zichen en de Rue de Montagne in Roclenge (die had ik al gevonden), vervolgens rechtsaf net voor de snelweg, een lange klim (niet op de kaart), die me niet terugleidt naar Roclenge maar uiteindelijk richting Millen stuurt (hmm, da’s verder dan ik wilde). Dan via knooppunt 407, de erg fijne klim vanuit Boirs/Roclenge (?) naar Houtain St. Simeon — betonplaatpaadjes die je beter vermijdt als het geregend heeft, zoveel stront en modder ligt er; dan over Froidmont (prachtig uitzicht), langs de groeve van de Halembaye naar Haccourt. De Halembaye op.

Je hebt mooie klims en je hebt kutklims. De zuidkant van de Halembaye is een kutklim. Ik weet nu hoe je ‘m overwint: klein schakelen (30×21), naar je stuur blijven kijken (niet naar boven), ‘lekker’ blijven draaien — en voordat je t weet is ie al voorbij.

Net voorbij de top zie ik drie Japanners van de Skil-Shimano ploeg naar boven rijden. dat wil zeggen, 2 van Skil, en eentje die gezien het feit dat hij in he Shimano-kloffie van vorig jaar rijdt, geen contract heeft. Het zijn Nodera — te herkennen aan zn trui van Japans kampioen — en ik vermoed, gezien zn baardje, Yukihiro Doi (maar rijdt die niet vandaag Gent-Wevelgem?) Ik steek mn duim omhoog. Ik heb besloten voor ze te supporteren: eerder dit jaar zag ik ze ook al, bij -5, richting Smeermaas rijden.

Kanne – Eben-Emael – Moulin du Broukay – Wonck – klim / Zichen – Val-Meer – Bassenge – Roclenge – klim / Rue de Montagne – Roclenge – klim / RA voor snelweg – Sluizen – Glons – Boirs – klim / Houtain St. Simeon – Froidmont – Haccourt – klim / Halembaye – Eben-Emael – Kanne

10.00 – 12.15. NW, ‘retekoud’, handschoenen waren nodig (ik had ze niet bij me), wolken + zon. Kanne — Lanaye — Lixhe — Mouland — Berneau — Mortroux — Bois de Mauhin (klim) — Houliquette — Val Dieu — St. Jean de Sart (klim) — Rullen — St. Pietersvoeren — ‘s Gravensvoeren — Mouland — Lixhe — Lanaye — Kanne

Ik heb nog niet veel geluk wat betreft fietstochtjes en het weer. Vandaag had ik me voorgenomen om voor t eerst dit jaar een avondritje te maken — van zeven tot half negen. Het grootste deel van de dag was het droog, scheen zelfs de zon. Twee kleine buitjes. Om zeven uur was ik in Kanne, om kwart over zeven zat ik op de fiets. In Amsterdam kan ik het weer feilloos inschatten. Ik kijk naar de lucht, ik kijk naar de windrichting, ik weet wat ik te verwachten heb en welk rondje t prettigst is, qua wind en buienkans. Hier, zo blijkt, snap ik niets van het weer. Ik kan de tekenen niet lezen. Een blik op de hemel leerde dat de wind in de noordwesthoek zat. Maar op weg van de Jan van Eyck naar Kanne — vrijwel pal zuidelijke koers — had ik toch echt de wind tegen. In de noordwesthoek zaten wat donkere wolken, misschien een bui, misschien ook niet. Dacht ik. Er was ook veel blauwe lucht. Uit voorzorg — ik ben voorzichtig — kies ik voor een rondje met zoveel mogelijk klimmetjes om Eben Emael (Plattenberg, klim naar Zichen, St.Pierre). Om snel terug te kunnen zijn. Ik rij de Plattenberg op (oftewel de Tiendenberg) Zusserdel op, linksaf terug naar Emael, richting Moulin du Brokay. Veel achterom kijken. De donkere lucht blijft hangen. Ik zie ook blauw. Ik negeer de tekens. Voorbij de Tour d’Eben (of is dat de Moulin du Brokay, ik weet het nog steeds niet) zie ik dat de donkere lucht niet meer donker is, maar pikzwart. Ik keer onmiddellijk om. (Nochtans schijnt rechts van me de zon). Ga hard rijden, grote molen d’r op (wind in de rug). En het begint te druppen, 1 minuut later hoost het. In 10 minuten ben ik bijna terug in Kanne, doorweekt. Dat maakt me niet uit, maar ik moet weer mn fiets schoonmaken (voor 30 minuutjes rijden). Als ik voor mn huis in de bovenstraat staat bliksemt en dondert het. Nee, het is duidelijk, ik moet de hemel hier nog leren lezen.

Onder de stress van de groei leerden ze tweeënhalfduizend jaar geleden zich in algemene ontologische begrippen uit te drukken. Het denken in universele waarden geeft houvast terwijl de horizon verglijdt. Daarom is het universalisme niet alleen de verraderlijke onzin die de pragmatici, de Nietsche-adepten en alle mogelijke soorten realisten erin wilden zien (Carl Schmitt: wie mensheid zegt, wil bedriegen); het is ook de semantische weerspiegeling van het groot worden van de wereld in de tijd van het opkomend wereldsysteem. Universalisme, een stadium van rijpheid. Zich voor de gek te laten houden door spiegelingen is een risico van het vak van verlichters.

Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 286

Zoals McLuhan, Goody, Havelock en anderen hebben aangetoond, kon de Oud-Europese humanistische lezersubjectiviteit zich alleen dankzij de gebeurtenis van het Griekse schrift ontwikkelen, een subjectiviteit waarvan het vermogen om ‘met teksten om te gaan; dat wil zeggen om betekenissen los van de situatie te begrijpen, het belangrijkste kenmerk was. Het Griekse proza en de Griekse poëzie expliceren het anders meestal latente vermogen van het menselijke intellect om zich afwezige personen, zaken of situaties voor te stellen. Dankzij geschreven teksten bevrijdt het intellect zich van de noodzaak om lijfelijk in min of meer doorzichtige situaties aanwezig te zijn. Dat betekent het volgende: om een situatie cognitief de baas te worden, hoef ik er niet meer als betrokkene in te duiken en er in zekere zin mee te versmelten, het volstaat om er een beschrijving van te lezen — waarbij het me vrijstaat te blijven waar ik ben en te associëren wat ik wil. (…) Met het Griekse schrift neemt het avontuur van de decontextualisering van de betekenis een aanvang.

Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 273

Uitverkiezing is de Amerikaanse code voor het handelen en optreden op het wereldtoneel. Daarom is het mission statement, de geloofsbekentenis ten aanzien van een project, de originele bijdrage van Amerika aan de lijst van taaldaden. De taalkundige kant van het amerikanisme (…) manifesteert zich het treffendst in de verbale gebaren waarmee de burgers van de Verenigde Staten zich aan hun commitments verbinden.

Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 254

De eeuwenlange voorsprong bij de verovering van het buiten hadden de Europeanen (…) te danken (…) aan hun vermogen zelfs op de meest afgelegen plaatsen een minimale eigen ruimte in stand te houden. De naar Europa geëxporteerde eilandbewoners verloren daar meestal al gauw hun coördinaten, terwijl de Europeanen zichzelf overal mee naar toe namen, doordat ze krachten putten uit hun schepen, hun missies, hun egotechnieken. Men zou kunnen zeggen dat de Europese landverhuizers de wereldcamping hebben uitgevonden. Waar ze ook opdoken, overal bleken ze de betere waarnemers te zijn: een waarnemer is diegene die het andere door een theorieruit bekijkt en zichzelf aan de tegenwaarneming onttrekt. Omdat ze over draagbare mentale ruiten beschikten, lagen de dienstdoende Europeanen meestal een hele dimensie van het vermogen om te beschrijven, te analyseren en te handelen op de ontdekte anderen voor. Het waren in wezen vijf vormen waarmee de aanvallers de witte ruimte sferologisch te lijf konden gaan:
— de scheepsmythologie
— de christelijke religie
— de loyaliteit jegens de de vorsten van het moederland
— het wetenschappelijke begrip van de buitenruimte
— het vertalen.

Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 132, 133

De expansionisten, zowel in het Amerikaanse westen als op de rest van de globe, rechtvaardigen hun toetasten door middel van een impliciete theorie van de morele lacune: er schijnen tijden te zijn waarin het handelen sneller moet zijn dan de wetgeving, en in zo’n tijd leven we. Met dit argument bepleiten ze vrijspraak op grond van uitzonderlijke omstandigheden. Wat in reguliere tijden plunderaars zouden zijn, zijn in de historische lacune pioniers. Wie in streng juridische, geremde, posthistorische tijden als misdadiger zou worden aangeklaagd, geldt temidden van de turbulentie van de lopende geschiedenis als avonturier, held en missionaris.

Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 129

Zaterdag wordt hier de Hel van Mergelland verreden — een semi-klassieker: http://www.helvanhetmergelland.nl/. Het peleton trekt eerst door de Voerstreek, maakt dan rondjes door het Limburgse mergelland, om te finishen in Eijsden. Op de deelnemerslijst prijkt ook de Iers-Vlaamse ploeg van Sean Kelly — die ploeg is opgezet om Ierse talenten te laten proeven aan het continentale wielrennen. De Ieren doen het weer goed de laatste jaren: Philip Deignan, Mark Scanlon (beide Ag2R), Dave McCann (kopman van de Giant-ploeg), McLouglin, Ciaran Power, Nicholas Roche. ’tis dat F. dit weekend hier is, anders zou ik, gekleed in t tricot van de Ierse nationale ploeg, gaan supporteren. Zelf een mooi rondje op de fiets doen, het peleton voorbij zien komen bij Val Dieu en misschien ergens in Limburg, dan de finish opzoeken. Ik hoop dat de Ieren zich kunnen tonen.