Einde van de middag, net tijd voor een klein rondje. 16.00 – 17.10. Onbewolkt, zon, gemeen koude wind, 3 graden.

Marcusstraat – Diemerpark – kanaal – Driemond – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

De afgelopen weken heb ik verrassend weinig literatuur gelezen. Ja, ik pakte wel eens een boek uit de kast of van de stapel bibliotheekboeken en las dan een paar pagina’s of twee hoofdstukken. Zo las ik wat Balzac (Nicht Bette), Grimmelshausen (Simplicissimus), HH ter Balkt (Onder de bladerkronen), Virginia Woolf (The Waves), Conrad (Nostromo – een boek waarvan ik de plot maar niet kan onthouden al heb ik het twee keer gelezen), Baudelaire, Barth, Olson, Pound, Proust en wat uit de meest recente NY. Maar ik was er niet echt bij, het kwam niet aan, het kon me niet voldoende boeien, of ik was er te moe voor.

Eergisteren realiseerde ik me dat ik de roman van Arjen Mulder nog niet had gelezen, De derde jongen (2010). De roman vertelt het verhaal van een ex-revolutionair en schrijver die na de Tweede Wereldoorlog, bevrijd uit het concentratiekamp ‘aanspoelt’ in een dorpje aan de kust, en er zijn leven opnieuw begint. Het is (losjes) gebaseerd op het leven van Franz Jung (http://de.wikipedia.org/wiki/Franz_Jung).

Gekocht in de lunchpauze. Misschien was het omdat ik het in de trein op weg naar huis begon te lezen – een trein die volliep met mensen op weg naar Ajax – Feijenoord –, misschien was het mijn gebrek aan concentratie: ik had moeite met de eerste 50 pagina’s en Arjen’s romanstijl. (Ik zou kunnen analyseren wat er de oorzaak van is. Het gebruik van vrije indirecte rede – zo nu en dan – waar je een ‘gewone’ afwisseling van vertellerstekst en dialoog verwacht?)

Voorbij de helft begon het boek voor mij te leven: als je als lezer steeds meer van het leven van Franz Müll kunt reconstrueren – een proces dat de stapsgewijze reconstructie van de biografie door Müll zelf volgt. Müll blijkt steeds meer een personage te zijn waarin verschillende lijnen van de twintigste eeuw (even) samenkomen (de arbeidersbeweging, anarchisme, de avant-gardistische schilderkunst, de expressionistische literatuur) en aan de basis staan van een utopisch ‘hippiedom’. Het strand waar Müll’s ijstent staat, die hij runt met zijn aangenomen zoon, groeit uit tot een soort hippie-gemeenschap, inclusief drugsgebruik en zwemmen met dolfijnen. Dan wordt het toch een ‘Arjen Mulder-boek’ en lijkt de roman net als De vrouw voor wie Cesare Pavese zelfmoord pleegde, ook een geheime geschiedenis van de twintigste eeuw te zijn. Müll is een katalysator, zonder opzet.

Ah, nu ontspoort mijn interpretatie een beetje – maar het is wel dat aspect dat mijn aandacht pakte. Ik vond De vrouw voor wie Cesare Pavese zelfmoord pleegde dan ook een heel geslaagd boek in de vreemde mix van documentatie en net-geen-fictie.

Fascinerend aan is ook dat tot op het einde van het boek alles steeds anders blijkt te zijn dan eerder voorgesteld, er wordt heel wat gegoocheld met documenten. Maar documenten – en zelfs bloedbanden – tellen niet; documenten zijn te vervalsen. De liefde telt.

Uitgegeven door De Arbeiderspers: http://www.arbeiderspers.nl/enz….

Het nieuwste boek van Arjen Mulder, zeg maar het vervolg op Understanding Media Theory, en waar dat boek de nadruk legde op het schrift en literatuur, ligt de nadruk nu op de beeldende kunst en de ontwikkeling van schilderkunst via conceptuele kunst naar interactieve kunst. Alberti, Michelangelo, Kandinsky, Mondriaan, Klee, Kaprow. Ik heb het veel te snel gelezen – ik had er eigenlijk geen tijd voor, wilde toch het boek in één keer ‘veroveren’. Ik ken Arjen, ik volg zijn werk sinds Het buitenmediale, ik beweeg me regelmatig op hetzelfde terrein als hij, voel me daardoor een aangewezen persoon om zijn nieuwe boek te ‘close readen’, en terug te schrijven. Precies dat lukt me nu niet… Also because I think I would like to take issue with him on a couple of things :-) Het is weer een typisch Arjen-Mulder-boek, in z’n voorkeuren (Warburg over de Hopi) en verbinden van biologie en kunst.

Wel aandachtig gelezen: het laatste hoofdstuk waarin hij de connectie tussen de ontwikkeling van de biologie en de kunst uitlegt. Erg goed.

Nederlands: http://www.v2.nl/publishing/van-beeld-naar-interactie

Engels: http://www.v2.nl/publishing/from-image-to-interaction

Zon, maar ‘s ochtends ook nog bewolkt ten zuiden van Amsterdam. 12 graden, flinke zuidzuidwestenwind. Zondagochtendrondje dat steeds iets langer werd dan gepland. 10:15 – 13.30. Drie keer geluk: prachtig fietsweer, F. had op F. op bezoek (waardoor ik zonder onderhandelen drie uurtjes kon wegblijven), en wind mee op de terugweg (waardoor benen die niet meer gewend zijn aan een fietstochtje geholpen werden). ‘s Middags gewandeld (Bosdijk, Uitweg van Portengen).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Nes – Uithoorn – Vrouwenakker – ri. Zevenhoven – Bungalowpark – Woerdense Verlaat – blokje Nieuwkoopse Plassen – Woerdense Verlaat – Bovenlanden – Westerlandweg – De Hoef – Amstelhoek – Veldweg – Ronde Hoep West – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Eindelijk na bijna twee maanden weer op de racefiets voor een zaterdagmiddagrondje. Grijs, een beetje regen, harde – maar geen moeilijke – wind, zuidzuidwest. Heerlijk gefietst. Mijn conditie is in jaren niet zo slecht geweest. (Fietsen was onmogelijk door het weer, ik had weinig tijd, en op de Tacx houd ik het niet langer dan een half uurtje uit – zo saai vind ik het). En ik denk dat ik het dit jaar wat anders moet aanpakken. Ik zal niet heel veel tijd hebben om te fietsen, en ik verheug me op tochtjes op de stadsfiets met R. voorop.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep West – Veldweg – Waverveen – Wilnis – Donkereind – Vinkeveen – Vinkeveense Plassen – Loenersloot – Baambrugge – kanaal – Driemond – Gaasp -Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

Nee, nog niet uitgelezen. Maar ik las gisteravond pardoes de eerste 112 pagina’s van Consider David Foster Wallace, critical essays (2010), samengesteld door David Hering, net nadat ik de envelop met het boek bij de post had gevonden. 17 opstellen over het werk van DFW, vrucht van de eerste Wallace-conferentie, 2009, Liverpool – daaronder ook een essay van NY-mederwerker & Arno Schmidt-lezer Iannis Goerlandt. Het lezen van een bundel opstellen als manier om het werk van een favoriete auteur te herlezen. (Update: zaterdagavond uitgelezen).

http://astore.amazon.com/thehowlingfantod/detail/0976146576

Gisteren in de trein op weg naar en terug uit Rotterdam de laatste hoofdstukken uit Richard Sennett’s The Craftsman (2008) gelezen, en uitgelezen. Helder betoog, en heel belangrijk als herwaardering van de intelligentie van de handen, de methodologie van het goed maken en de werkplaats. Dat gaat niet alleen over ‘handvaardigheid’, maar ook over het vakmanschap van software-schrijven, ruimte vormgeven, de overdracht van kennis, enzovoorts. Sennett is ervan overtuigd dat iedereen kan leren om dingen ‘goed’ te maken of te doen, omdat die vaardigheid een oorsprong kent in het spelen (wat kinderen doen). Daarin volgt Sennett de opvattingen van Dewey – en ik ben het volledig met hem eens. “Craftsmanship names the basic human impulse to do a job well for its own sake, and good craftsmanship involves developing skills and focusing on the work rather than ourselves.” Enige minpuntjes: het hoofdstuk over koken en recepten boeide mij minder en zijn weergave van de ontwikkeling van Linux en open source software-ontwikkeling is niet helemaal correct. Andere delen zou ik onmiddellijk als lietratuur opgeven, mocht ik op een kunstacademie lesgeven.

Recensie: http://www.guardian.co.uk/books/2008/feb/09/society/print; feature: http://www.guardian.co.uk/books/2008/feb/02/featuresreviews.guardianreview14/print.

Oh ja, morgen is mijn dochter Róisín precies zes maanden oud. Morgen krijgt ze haar eerste vaste voedsel – pompoen of wortel. Tot nu toe heeft ze alleen moedermelk gedronken, (en een klein stukje krant opgegeten).

En zie, daar is het bericht dat er nooit duidelijk bewijs was dat zes maanden exclusief moedermelk het beste zou zijn: http://www.guardian.co.uk/lifeandstyle/2011/jan/14/six-months-breastfeeding-babies-scientists.

Het bericht rept ervan dat er in de Westerse wereld toch nauwelijks babies zijn die de eerste zes maanden uitsluitend moedermelk drinken. Hoezo? De mijne wel – op dat stukje krant (met drukinkt) en 2 dagen ‘Formula’ na (toen ze net geboren was en de moedermelk nog niet goed op gang was).

In 2009 en 2010 heb ik een lijst bijgehouden van uitgelezen boeken. Aanvankelijk alleen literatuur en verwant leesvoer, later ook theorie. Ik schreef een paar zinnen over het boek, niet meer dan een impressie. Ik vermeldde ook welke boeken ik niet had uitgelezen of die ik deels had herlezen, en mengde vrijelijk Engels met Nederlands.

Met opzet hield ik de lijst bij op een aparte pagina, een beetje verborgen op deze site. Die paar zinnen commentaar waren pretentieloos, als ik er een blogpost van zou maken, dan zou ik ze al te veel gewicht geven – vond ik. Als ik het volledig voor mezelf zou doen – en niet zou publiceren – dan zou ik na een paar maanden stoppen. (Publiceren om jezelf te disciplineren).

Zo half in het verborgene: ook omdat ik een steeds grotere weerzin kreeg tegen de ‘gepre-formatteerde formats’ op het internet. Facebook en het “thumbs up I like” voorop, maar evengoed tegen de LibraryThing en andere services waar je je bibliotheek of lijsten gelezen boeken kunt bijhouden, inclusief uiterst handige ‘goodies’ en communicatiemogelijkheden. Als ik in zulke omgevingen iets doe (ik heb er accounts, ik heb ze geprobeerd), heb ik altijd het gevoel dat ik voor iemand anders zit te werken – en dan bedoel ik niet mijn vrienden, maar ‘THEY’, of ter meerdere eer en glorie van de datamining. Het doet niets af aan die services, ze zijn handig, maar ik hou er niet van. Daarom maak ik ‘met de hand’ kaartjes van mijn fietstochtjes, en doe ik niet aan het uploaden van GPS-coordinaten naar een account in een service die ze meteen mapt, er hoogteprofieletjes bij genereert enzovoorts.

Nu ben ik toch begonnen om een blogpost per uitgelezen of voor mij significant boek te maken. Het voelt te zwaar, zo’n blogpost per boek. Ik zal (hier) geen recensies schrijven, geen discussies voeren; ik zal enkel een kort commentaar tikken. Soms niet meer dan twee of drie woorden. (Ik heb gemerkt dat ik anders met een paar zinnen beschrijving aankom die ook elders makkelijk te vinden zijn). Het commentaar van mij heeft in de regel weinig om het lijf.

Waarom dan toch een blogpost? Ik wilde zeggen: omdat ik zin heb om weer te bloggen. Ik wilde zeggen: omdat ik zin heb om in het Nederlands te schrijven. Ik wilde zeggen: om het schrijven van Nederlands te oefenen – het is immers zo lastig om goede zinnen te maken…

Maar nu ik het neertik, ben ik niet zo zeker meer.

Boeken over wielrennen lees ik zoals anderen (vroeger) detectives. Deze kreeg ik met kerst – ik wilde al een tijdje een boek over Anquetil lezen. Paul Howard’s Sex, Lies and Handlebar tape. The Remarkable Life of Jacques Anquetil, the first five-times winner of the Tour de France (2008) is goed gedocumenteerd en behoorlijk gebalanceerd wat Anquetil’s privéleven betreft. In dat privéleven ben ik niet zo geïnteresseerd, en, hoe evenwichtig deze biografie ook is, de beschrijvingen van de wedstrijden zijn wat vlak, ik miste langere analyses van zijn overwinningen en nederlagen, en had graag iets meer context gekregen over het wielrennen in de jaren 1950 – 1969…

http://www.cyclingnews.com/features/love-for-bicycling-and-women

Misschien moet ik Richard Yates’ Master Jacques lezen: http://www.mousehold-press.co.uk/detail_master_jacques.html.