Eergisteren keek ik de documentaire over Bela Fleck’s reis naar Afrika, Throw down your Heart. Het idee: bringing the banjo back to Africa. De banjo is een karakteristiek blank instrument geworden, instrument van de arme blanken uit de Appalachen, van Ierse muziek. Het was in de negentiende eeuw een instrument van de zwarte bevolking, en de roots van de banjo – en de drone-snaar – liggen in Afrika.

Ik speel zelf een beetje banjo. Niet erg goed. Ik ben autodidact gitarist en heb anderhalf jaar geleden een Ierse banjo gekocht – een viersnarige. (Van die vijfde snaar raak ik helemaal in de war). Ik speel ‘m gestemd in kwinten (AEbfis), deels om mezelf te dwingen een eigen stijl te ontwikkelen – hoe primitief ook – in plaats van mezelf de druk op te leggen redelijk correct clawhammer of Earl Scruggs-style te leren spelen.

Bela Fleck is een fantastische banjoist, maar ik heb zijn spel altijd wat saai gevonden. Kijkend naar de documentaire – die verrassend weinig blijkt te gaan over de Afrikaanse roots van de banjo en veel meer over Bela Fleck die meespeelt met verschillende Afrikaanse musici – begreep ik waarom.

Het ligt aan de speeltechniek van Fleck. Hij speelt altijd met drie picks, bluegrass-stijl, en benadert de banjo alsof het een gitaar is. Hij soleert harmonisch afwisselend, dat is ‘innovatief’. In de documentaire valt op dat hij de vijfde snaar nauwelijks gebruikt. De banjo is niet zo’n geschikt instrument om harmonisch complex op te soleren, wie dat wel doet, in een vlekkeloze techniek, is een fantastisch banjoist.

Voor mij is de banjo een fascinerend instrument vanwege de percussieve kwaliteiten, vanwege de effecten van de verschillende aanslagen (clawhammer techniek, verschil tussen up- en downstroke, nagel of vinger), vanwege de vreemde resonantie, de klank van de drones. Zulke aspecten zijn vrijwel afwezig in het spel van Bela Fleck, spelen nooit een hoofdrol.

De documentaire is overigens heel kijkbaar: http://www.throwdownyourheart.com/.

“There’s no way around this with a proxy. (…) There is literally no route. It’s as if the entire country disappeared. You can tell I’m still kind of stunned.”

http://english.aljazeera.net/news/middleeast/2011/01/2011128796164380.html

Oftewel: een diagram van bijna alle personages in DFW’s IJ, enzovoorts. Gemaakt door Sam Potts. Hier: http://sampottsinc.com/ij/. Mooi.

Sinds de sluiting van PostCS oefent Oorbeek in de Muzyq – het nieuwe ‘muziekmakerscentrum’ in Amsterdam-Oost waarover het afgelopen jaar nogal wat te doen is geweest. Prachtige oefenruimtes en voor de meeste van ons een perfecte locatie. We komen er sinds nazomer 2009, nog voor de offciele opening.

Gisteren oefenden we van 9 – 12 ‘s avonds. Guess what. Wij hadden reservering numero 15.000 gemaakt, en we werden getrakteerd op bloemen, foto’s en 10x gratis oefenen.

Volgende week een optreden: Serge Onnen’s Ombromanie, vier uur lang op donderdag 3 februari tijdens het Filmfestival Rotterdam, van 20.00 – 0.00.

http://www.muzyq.nl

http://www.filmfestivalrotterdam.com/nl/films/parental-guidance-serge-onnen-ombromanie/

http://www.oorbeek.net

Rondje Ronde Hoep. Na een regenachtige ochtend klaarde het op. Laagstaande zon, kleuren als op een zomeravond. 15.50 – 17.15. Noordwestenwind, 6 graden. Bij thuiskomst een fietsvakantie gereseveerd. Iets om naar toe te werken. (Boek ik niet nu, blijf ik er een half jaar over twijfelen). Als alles goed gaat rij ik in augustus de Glandon, Madeleine, Cormet de Roselend, Petit St. Bernard, Iseran en Galibier. (Alleen de Glandon reed ik eerder – in 1997).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Zondagachtendritje, 10.20 – 12.10. Grijs, motregen, later droog, 6 graden en matige noordenwind. Lekkerder weer dan ik had verwacht. Had best iets langer kunnen rijden.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep West – Waver – Winkel – Abcoude – Gein – Driemond – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

Zaterdagmiddagritje. Bewolkt, droog, noordenwind, 6 graden. Lekker fietsweer. Voor het eerst over het nieuwe fietspad langs het IJmeer naar Muiden. Er staan nog hekken, het is nog niet helemaal af (de wildroosters niet afgewerkt), maar je kunt er gewoon rijden. De route naar Muiden is nu echt mooi geworden: langs het water, met aan het einder het Muiderslot.

Marcusstraat – Diemerpark – nieuwe fietspad – Muiden – Muiderberg – Naardermeer – Bussum – Naardermeer – Uitermeer – Weesp – Gaasperplas – AMC – Ouderkerkerplas – Amstel – Marcusstraat

Einde van de middag, net tijd voor een klein rondje. 16.00 – 17.10. Onbewolkt, zon, gemeen koude wind, 3 graden.

Marcusstraat – Diemerpark – kanaal – Driemond – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

De afgelopen weken heb ik verrassend weinig literatuur gelezen. Ja, ik pakte wel eens een boek uit de kast of van de stapel bibliotheekboeken en las dan een paar pagina’s of twee hoofdstukken. Zo las ik wat Balzac (Nicht Bette), Grimmelshausen (Simplicissimus), HH ter Balkt (Onder de bladerkronen), Virginia Woolf (The Waves), Conrad (Nostromo – een boek waarvan ik de plot maar niet kan onthouden al heb ik het twee keer gelezen), Baudelaire, Barth, Olson, Pound, Proust en wat uit de meest recente NY. Maar ik was er niet echt bij, het kwam niet aan, het kon me niet voldoende boeien, of ik was er te moe voor.

Eergisteren realiseerde ik me dat ik de roman van Arjen Mulder nog niet had gelezen, De derde jongen (2010). De roman vertelt het verhaal van een ex-revolutionair en schrijver die na de Tweede Wereldoorlog, bevrijd uit het concentratiekamp ‘aanspoelt’ in een dorpje aan de kust, en er zijn leven opnieuw begint. Het is (losjes) gebaseerd op het leven van Franz Jung (http://de.wikipedia.org/wiki/Franz_Jung).

Gekocht in de lunchpauze. Misschien was het omdat ik het in de trein op weg naar huis begon te lezen – een trein die volliep met mensen op weg naar Ajax – Feijenoord –, misschien was het mijn gebrek aan concentratie: ik had moeite met de eerste 50 pagina’s en Arjen’s romanstijl. (Ik zou kunnen analyseren wat er de oorzaak van is. Het gebruik van vrije indirecte rede – zo nu en dan – waar je een ‘gewone’ afwisseling van vertellerstekst en dialoog verwacht?)

Voorbij de helft begon het boek voor mij te leven: als je als lezer steeds meer van het leven van Franz Müll kunt reconstrueren – een proces dat de stapsgewijze reconstructie van de biografie door Müll zelf volgt. Müll blijkt steeds meer een personage te zijn waarin verschillende lijnen van de twintigste eeuw (even) samenkomen (de arbeidersbeweging, anarchisme, de avant-gardistische schilderkunst, de expressionistische literatuur) en aan de basis staan van een utopisch ‘hippiedom’. Het strand waar Müll’s ijstent staat, die hij runt met zijn aangenomen zoon, groeit uit tot een soort hippie-gemeenschap, inclusief drugsgebruik en zwemmen met dolfijnen. Dan wordt het toch een ‘Arjen Mulder-boek’ en lijkt de roman net als De vrouw voor wie Cesare Pavese zelfmoord pleegde, ook een geheime geschiedenis van de twintigste eeuw te zijn. Müll is een katalysator, zonder opzet.

Ah, nu ontspoort mijn interpretatie een beetje – maar het is wel dat aspect dat mijn aandacht pakte. Ik vond De vrouw voor wie Cesare Pavese zelfmoord pleegde dan ook een heel geslaagd boek in de vreemde mix van documentatie en net-geen-fictie.

Fascinerend aan is ook dat tot op het einde van het boek alles steeds anders blijkt te zijn dan eerder voorgesteld, er wordt heel wat gegoocheld met documenten. Maar documenten – en zelfs bloedbanden – tellen niet; documenten zijn te vervalsen. De liefde telt.

Uitgegeven door De Arbeiderspers: http://www.arbeiderspers.nl/enz….

Het nieuwste boek van Arjen Mulder, zeg maar het vervolg op Understanding Media Theory, en waar dat boek de nadruk legde op het schrift en literatuur, ligt de nadruk nu op de beeldende kunst en de ontwikkeling van schilderkunst via conceptuele kunst naar interactieve kunst. Alberti, Michelangelo, Kandinsky, Mondriaan, Klee, Kaprow. Ik heb het veel te snel gelezen – ik had er eigenlijk geen tijd voor, wilde toch het boek in één keer ‘veroveren’. Ik ken Arjen, ik volg zijn werk sinds Het buitenmediale, ik beweeg me regelmatig op hetzelfde terrein als hij, voel me daardoor een aangewezen persoon om zijn nieuwe boek te ‘close readen’, en terug te schrijven. Precies dat lukt me nu niet… Also because I think I would like to take issue with him on a couple of things :-) Het is weer een typisch Arjen-Mulder-boek, in z’n voorkeuren (Warburg over de Hopi) en verbinden van biologie en kunst.

Wel aandachtig gelezen: het laatste hoofdstuk waarin hij de connectie tussen de ontwikkeling van de biologie en de kunst uitlegt. Erg goed.

Nederlands: http://www.v2.nl/publishing/van-beeld-naar-interactie

Engels: http://www.v2.nl/publishing/from-image-to-interaction