Heel vies weer. 6 graden, grijs, nevel, motregen en daarna regen. 16.15 – 18.00. Maar als ik wacht met fietsen tot het moment waarop ik weg kan èn het mooi weer is… Ik hou gewoon echt van fietsen. Heel veel modder en viezigheid, vooral op de Diemerzeedijk.
Marcusstraat – Diemerpark – Diemerzeedijk – Muiden – Muiderberg – Naardermeer – De Horn – Weesp – kanaal – Ringdijk – Marcusstraat
Bootstrappers is Elliott Sharpe samen met het fenomenale ritmetandem van The Minutemen en Firehose: Mike Watt en Geoff Hurley. Live was dat wel genietbaar, gewoon omdat het spel van Watt & Hurley genietbaar was. De LP komt uit de ramsj, en was niet voor niets in de ramsj terecht gekomen. Het is gewoon niet zo goed. Sharpe pielt en scheurt met zijn MIDI-gitaar (en basklarinet?) over de stevige ondergrond van Watt & Hurley, en c’est ca. Het komt niet echt bij elkaar. De aanpak is te simpel, ook voor ‘improvised songs’. Toch is het een stuk beter dan de dingen die Sharpe later maakte. Watt en Hurley hoor ik liever bij The Minutemen. Misschien dat het in 1989 als een uitvloeisel van de No Wave werd gezien? Objectief gezien zijn er vast wel wat positieve dingen over te zeggen, maar ik vind het vrij vervelend om naar te luisteren.
Ik pak de minder voordehandliggende LPs uit de kast. Wayne Horvitz No Place Fast is een afgeschreven exemplaar afkomstig uit de Amsterdamse bibliotheek. Waarschijnlijk 1 gulden voor betaald en niet vaker dan 2 keer naar geluisterd. Opnames uit 1979, quiet impro, een suite-achtig stuk en ook vooruitwijzingen naar Horvitz’ The President en het werk van Bobby Previtte. Robin Holcomb speelt piano en elektrische bas, zingt niet. Verder met de mij onbekende Mark Edward Miller, Carolyn Romberg en David Sewelson. Geen meesterwerk, maar het bevalt me beter dan verwacht. Er is een eigen signatuur. (Ik ben benieuwd wat ik nu van Horvitz werk uit de jaren tachtig vind, ooit hield ik er erg van, ik kan me voorstellen dat ik het nu vreselijk vind).
Je zou het een lunchrondje kunnen noemen, zij het dat het daar net te laat voor was. 14.30 – 15.30, grijs, mortregen, nauwelijks wind, 7 graden, later droog. Zin om langer te fietsen.
Marcusstraat – Weespertrekvaart – Duivendrecht – Buitensingel – Ouderkerkerplas – Ouderkerk – Amstel – Middenpolder- Amstel – Marcusstraat
I met Benjamin Gaulon when he was a student at the MA Interactive Media & Environments in Groningen. I was teaching there. His graduation work was the RES, a multi-player musical instrument using the classic Nintendo controllers. It was a highlight of Sonic Acts XII in 2004, and we had much much fun playing it. He’s now based in Dublin and has almost finished a new version, using Arduino, and has released the source code, and will shortly also get the PD code up. So you could build it yourself…
Here’s more info:
http://www.recyclism.com/theresmini.php
And here’s his tumblr-blog: http://adw.tumblr.com/
Kazutoki Umezu op het Moers Festival 1983. Vet aangezet, lekker saxofoonspel, maar een veel te leukige en leutige mix van Ayler, bop-licks en andere direct herkenbare citaten. Punkjazz. Zo lang het overtuigend en serieus Ayler-achtig is, trek ik het, als er een vette beat is ook nog, zo gauw het leutig wordt, haak ik af. Waarom niet gewoon de hele tijd echt vet en lekker spelen… De punkjazz-feel en het saxofoonspel redden deze plaat.
Het WSQ in vroege opnames, 1977. Tweedehands gekocht en nauwelijks naar geluisterd omdat andere opnames me beter bevielen.
Onlangs downloade ik een concert van het WSQ uit 1980, in Rome, met Max Roach als gast en luisterde er helemaal naar – dat is een uitzondering. Er valt zoveel te luisteren: zoveel live opnames (audience recordings, radio-uitzendingen) en nooit heruitgegeven LPs die beschikbaar worden gemaakt.
Later kreeg het WSQ meer vorm, en werd de klank hechter. Ik heb ze één of twee keer live gehoord (in het BIMhuis). Uiteraard nog met Julius Hemphill. Hier wordt nog veel ‘doorelkaargetoeterd’ en onbegeleid gesoleerd. Dat werkte live waarschijnlijk uitstekend (aan de reacties van het publiek te horen) maar op LP minder.
Instrumentale gitaarmuziek uit de kraakscene met veel surfinvloeden. Band van Dolf Planteijd. Paar keer live gezien. De vaart zit er enorm in en er wordt gewoon goed en fris gespeeld. Ik ben verrast hoe leuk ik het nog steeds vind. “[by the way, the record should be played at 45rpm preferably]”. Ik zette ‘m eerst op 33 toeren en dan klinkt de bas wel heel vet. Precies de muziek die je gaat maken als je ‘lekker’ in het geluid van de elektrische gitaar gaat zitten, op kant twee zitten momenten die vooruitwijzen naar Earth. Opnames zijn uit 1989.
(Online is geen afbeelding van de hoes te vinden).
(Nog dank, Morzelpronk – ik had niet genoeg geld mij me en kreeg de LP toch mee).
Ik ben groot liefhebber van de hardbop platen van Coltrane. Ik kan er bij werken, ik kan ze meeneurieën, ik krijg er een goed humeur van. Ik heb er eindeloos naar geluisterd sinds ik ze ‘ontdekte’ in 1985 (eerst Blue Train en Tenor Conclave), ik kan er nog steeds opnieuw naar luisteren. Heeft toch te maken met een balans tussen klassieke vorm en het zoekende in Coltrane’s spel.
Black Pearls is nooit mijn favoriet geweest. Sessie uit 1958, Coltrane probeert er zijn sheets-of-sounds aanpak uit en dat klinkt nog niet helemaal overtuigend. Zo herinnerde ik me het tenminste. Werd ook pas in 1964 uitgegeven. Maar ben deze ochtend verrast over het energieke spel. Pfff, zou ik de afgelopen jaren echt naar te veel twee- en derderangs bop hebben geluisterd?
De WordPress-plugins beschermen goed, of ik ben gewoon, gelukkig, al lang niet meer populair bij de comment-spammers. Alleen dit type glipt er nog wel doorheen:
“There are some interesting points in time on this article but I don’t know if I see all of them heart to heart. There is some validity however I’ll take maintain opinion until I look into it further. Good article , thanks and we would like extra! Added to FeedBurner as well.”
“Aw, this was a very nice post. In thought I want to put in writing like this additionally – taking time and actual effort to make an excellent article… but what can I say… I procrastinate alot and under no circumstances seem to get something done.”
En ze doen hun best! Ze proberen zelfs een WordPress hash-cash mee te sturen.
Het blijft interessant hoe snel een menselijk wezen kan herkennen dat zulk commentaar niet ‘echt’ is. Dat wil zeggen: er is geen menselijke link tussen mijn tekstje en de comment, ook al zijn de commentaren misschien geformuleerd door een mens (en in bulk door spamsoftware verstuurd).
Waarom krijgen internetters (soms) wel een warm gevoel van een stel Facebook-thumbs-up? Omdat er een menselijk moment ‘achter’ zat…