Ik kan hier wat vaker vertellen wat ik zoal doe… Voor Kontraste (festival in Krems, Oostenrijk) hebben we (Sonic Acts) Douglas Kahn naar Europa gehaald. Hij heeft een mooi essay geschreven voor de publicatie (The Aelectrosonic), en doet de keynote op het festival. Douglas Kahn is nu in Amsterdam en geeft op zondagmiddag 9 oktober om 15:00 een lezing in het auditorium van het Stedelijk Museum, Amsterdam. Hier de blurb & info:

The Arts of Sound in a Natural History of Media

A lecture about the connections between a new media theory historically based on 19th century telecommunications, and the practice of artists and composers who since the 1960s have used the sounds of physical forces at the scale of the earth as their raw material. Communications technologies have never been about communications; they have also been used to scientifically and aesthetically sense natural energetic systems like the wind and radio. Ancient music was heard in telegraph lines as they became unwitting Aeolian harps playing what Henry David Thoreau called Sphere Music. The Aelectrosonic, the new electrical sounds and music of nature, was first heard by Thomas Watson when the first telephone line acted as an antenna. These are the acoustical roots of artists and composers who, beginning in the 1960s, conceived of physical forces at the scale of the earth as their raw material. Artists and musicians increasingly work this way, now that climate change means that what we call Nature begins at the global level.

Douglas Kahn is Professor at the National Institute for Experimental Arts at University of New South Wales in Sydney, and author of Noise, Water, 
Meat: A History of Sound in the Arts.

Zie ook:
sonicacts.com/…/an-afternoon-with-douglas-kahn/

Nazomerritje. 15:00 – 18:20. Zon na wolkenvelden, warm (23 graden) en een flinke zuidwestenwind. Richting westen maar ik haalde de zee niet eens. Omleidingen bij de ringvaart die ik negeerde, waardoor ik terug moest, en pas na De Hoek eindelijk rustig. (De mooiste stukjes Haarlemmermeerpolder). Wilde niet Haarlem door, was te laat om nog door de duinen en naar zee te rijden en maakte een rondje door Spaarnwoude, waar ik vroeger veel kwam en nu bijna nooit meer. Toch een mooi gebied. Het stuk terug vanaf Halfweg valt me altijd weer tegen: voor mijn gevoel ben ik bijna thuis, ik rij zelfs Amsterdam binnen, maar het is echt nog 45 minuten rijden.

Marcusstraat – Amstel – Amsterdamse Bos – Schiphol Oost – Schinkelbos – Oosteinderweg – Aalsmeer – De Hoek – Haarlemmermeerse Bos – Geniedijk – Vijfhuizen – Lieoever – Haarlemmerliede – Spaarndam – Buitenhuizen – Westhoffbos – Spaarndammerdijk – Halfweg – Osdorperweg – Osdorp – Sloten – Oeverlanden – Marcusstraat

Hella Haasse werd 93. Bij haar dood realiseerde ik me dat zij de enige van de ‘grote vier’ is wiens boeken ik met plezier lees en herlees. (Reve, Mulisch en Hermans hebben hun kwaliteiten maar ik heb me nooit persoonlijk verbonden gevoeld met één van hun boeken en voel me niet geroepen hun werk te herlezen). Misschien is het omdat ik Haasse op de middelbare school las: De verborgen bron (ik deed er een spreekbeurt over), Het woud der verwachting, De ingewijden. Maar het enige boekje dat ik in de kast heb staan is de Salamanderpocket van De tuinen van Bomarzo (1968) – en had ik die eigenlijk wel gelezen?

Ik las het vandaag – een lang essay waarin vooral de relatie tussen Rennaissance en voor-christelijk heidendom wordt nagegaan. Voor de precieze verwikkelingen tussen de Borgia’s en Orsini’s kan ik niet echt voldoende interesse opbrengen – maar de stijl is vlekkeloos en toch levendig. De eruditie vanzelfsprekend. Dat is een verademing.

Glorieus nazomerweer – of gewoon: zomerweer. 25 graden en zo goed als windstil. ‘s Ochtends op de racefiets naar Abcoude, einde van de middag van Rotterdam naar Woerden – bij zonsondergang op het station. De enige gedachte: wat een rijkdom om zo vrijdagsavonds op een zomerdag door het Zuidhollandse landschap te rijden.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude

Eendrachtsstraat – Maas – Hollandsche IJssel – Ouderkerk a/d IJssel – Krimpenerwaard – Gouda – Haastrecht – Oudewater – Woerden

Een van de bezigheden die hevig onder druk is komen te staan sinds R.’s geboorte, is muziekmaken. Vroeger — vroeger — speelde ik gemiddeld een uur per dag gitaar. Tegenwoordig speel ik nauwelijks, en als ik een muziekinstrument pak dan is het meestal de banjo.

Gisteravond nam ik voor het eerst sinds jaren een paar heel eenvoudige stukjes voor klassiek gitaar door. Studies van Carulli (aangenaam maar aan de saaie kant), Aguado (waar ik niks van kon maken) en Sor (die ik vroeger saai vond en nu aangenaam en mooi). Ik bak er niks van natuurlijk, en ik vraag me af of ik ze vroeger wel fatsoenlijk heb kunnen spelen. Ik worstel me er doorheen, om de drie of vier maten wordt ik opgehouden omdat ik geen enkele handigheid meer heb in het lezen van noten en mijn hersens in een halve knoop moet leggen om een akkoord te lezen en dat te vertalen naar een vingerzetting die ik ook niet meer gewoon ben.

Maar allengs ging het beter. Ik voelde spieren in mijn vinger ontwaken. Het is wonderlijk hoe soms vingers vanzelf de goede posities vinden in een studie die je 20 jaar geleden speelde, terwijl zenuwbanen en hersencircuits die lang ongebruikt lagen weer worden geactiveerd.

Ik heb zo lang niet van blad klassiek gespeeld dat ik bijna helemaal opnieuw kan beginnen. Ik heb altijd beroerd gespeeld, heb nooit les gehad en nooit voldoende geduld om een wat langer stuk helemaal in te studeren. Maar de kennis over muziek (en structuur) die je opdoet terwijl je een stuk doorneemt, hoe slecht ook, en zelfs al betreft het een eenvoudige studie, is uniek — leer je niet op een andere wijze. Dat geeft voldoening en een glimp van ‘schoonheid’.

Daarom blijven mensen een leven lang muziek studeren, daarom worstelde ik worsteode me een uurtje met plezier door die studies.

File under: embodied knowledge, muscle memory, music, structure, learning.

Facebook: je betaalt met je eigen leven en wat krijg je er voor terug?

(Hier zou een lange kritiek op Facebook (en Google+ etc. – Facebook = pars pro toto) moeten volgen. Wil je in de utopie van Facebook leven? Wat een armoedig toekomstbeeld.)

Glorieus nazomerweer, ‘s ochtends meteen zon en de temperatuur liep op naar 23 graden. Windstil, of zo goed als. Zin om te fietsen, maar geen zin om mn ‘apenkloffie’ aan te trekken en de hele stress van ‘wielrennen’. Zin om lekker op mn gemak te rijden, te genieten en om me heen te kijken. Ik pakte dus mn doortrapper, en reed in mn gewone korte broek naar Abcoude. In de lunchpauze een rondje langs de Maas en door het park. ‘s Avonds rustig aan langs de Maas en de Hollandsche IJssel tot station Nieuwerkerk. Mooi – laagstaande zon over het water, windstil en 23 graden.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude

Eendrachtsstraat – Maas – Hollandsche IJssel – Hitland – Nieuwerkerk

Mooi weer – al had de zon moeite om door de wolken te breken. Eerste helft bewolkt, daarna zon en meteen warm, warmer dan 20 graden. Middagrondje, ik was te moe om iets anders te doen.

Marcusstraat – Amstel – Uithoorn – Vrouwenakker – Kromme Mijdrecht – De Hoef – Amstelhoek – Nessersluis – Ronde Hoep West – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Glorieus nazomerweer. 20 graden, zuidwestenwind en bijna onbewolkt – september zonlicht, de felheid gefilterd door de atmosfeer. Nog een keer de fiets mee naar het werk. ‘s Ochtends naar Abcoude (8.20 – 9.00; het lukt me toch niet om echt eerder weg te zijn); in de late middag en vroege avond Rotterdam – Woerden (17.40 – 19.25).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude

Eendrachtsstraat – Willemsbrug – Maas – Ouderkerk a/d IJssel – Krimpenerwaard – Hollandsche IJssel – Haastrecht – Oudewater – Woerden

Tot mijn verrassing gaat het nieuwste nummer van De Witte Raaf (153 – vandaag nog niet online) helemaal over de archeologie van de computer. Met o.a. een vertaling van Kittler’s essay over Turing, Dirk van Hulle over ‘digitaal kladwerk’, Brams & Pultaü spreken Jef Cornelis over de aflevering van IJsbreker met Luc Steels, Raaijmakers, Struycken en Peter Beyls en – grootste verrassing – excerpten uit Daniel Robberechts’ Mac-dagboek 1986-1987.