Ik lees vanalles door elkaar en tegelijkertijd. Tacitus Historiën in de weerbarstige vertaling van Vincent Hunink – waardoor je eindelijk begrijpt wat er wordt bedoeld met Tacitus’ onovertroffen compacte stijl; Jean Bobet’s Tomorrow we Ride; Abbé de Prevost’ Manon Lescaut; de derde serieuze poging om Thomas Mann’s Der Zauberberg te lezen (op 1/3 nu); en nog zo wel een en ander (briefwisseling Kerouac – Ginsberg, boek over de Eerste Wereldoorlog, boek over tweetaligheid).
Gisteravond las ik Ernst Timmer’s De Noordzeeopening (2010) uit. Klassieke roman, kundig en met vaart geschreven, over de revolutionaire jaren zeventig, met beklijvende portretten van een IRA-activist en een Nederlandse die verzeild raakt in extremistisch milieu – en nog veel meer. (Uitweiden en toelichten houdt in dat ik het hele bouwwerk van deze roman moet blootleggen en ontleden – en waarom? Belangrijkste: deze roman is een overtuigend portret is van een belangrijk aspect van “de jaren zeventig”, geeft inzicht, zoals alleen een roman inzicht kan geven.)
Zaterdagochtendrondje. Zonnig maar nog altijd koud, zeker ‘s ochtends. 10.30 – 12.30. Matige wind, NO en NW. Goed fietsweer, eindelijk weer zon, eindelijk wat lente-achtig.
Marcusstraat – Amstel – Nes – Uithoorn – Vrouwenakker – De Kwakel – Vuurlijn – Aalsmeer – Ringvaart – Amsterdamse Bos – Bosbaan – Kalfjeslaan – Amstel – Marcusstraat
Zonder hoes tweedehands gekocht. The Empty Foxhole is uit 1966, en als deze LP al eens ergens wordt genoemd dan meestal omdat het de eerste opname is van Ornette’s zoontje Denardo, en omdat Ornette voor het eerst in de studio trompet en viool speelt. Charlie Haden bast en houdt de boel bij elkaar. Het is allemaal lang niet zo goed als Change of the Century en de andere Atlantic-Ornette platen – en forget about de Town Hall en Stockholm concerts met David Izenzon, die zijn zoveel beter – maar er gaat wel een frisheid van uit die heel aantrekkelijk is. Denardo klinkt inderdaad als een ‘kid who’s fooling around’. Hij was 10 jaar oud. En nu ik het weer eens luister (The Empty Foxhole is zowat de enige Ornette die voor mij niet digitaal beschikbaar is), valt me niet alleen op dat ik me de stukken wel degelijk heel goed herinner, maar ook dat de onhandigheid en simpelheid hier een kwaliteit zijn.
Zie Vinyl 34, alleen is deze misschien nog ‘klassieker’. Charlie Haden’s ge-bas op Ramblin’ is briljant. Heerlijke plaat.
“I say, there is no single right way to play jazz.”
“Bird would have understood us. He would have approved our aspiring to something beyond what we have inherited. Oddly enough the idolization of Bird, people wanting to play just like him, and not make their own soul search, has finally come to be an impediment to progress in jazz.”
(scripsit Ornette Coleman anno 1959)
Hoef ik niets over te zeggen. Klassieker. Zo’n plaat waarvan je elke noot – zelfs van de solo’s – denkt mee te kunnen neurieën en waar je toch bij elke keer luisteren wordt verrast. Zo veel leven, zo schijnbaar simpel.
Vijf screenshots uit Dario Argento’s Inferno; fijne, uiterst esthetische Italiaanse onzin-horror uit 1980, met Athanasius Kircher-verwijzingen. De bibliotheek als kerk; LPs, bandrecorders en gezamenlijk koptelefoon luisteren; en de mens ingeplugd op de stereo-installatie in zijn studio. (Het luisterend en ziend huis vergeet ik even).
16.30 – 18.15. In de ochtend niet lekker na een slapeloze nacht; einde middag voelde ik me een stuk beter. Volop zon, de thermometer beweerde 10 graden maar het voelde een stuk kouder aan. Flinke zuidwestenwind.
Marcusstraat – Ouderkerk – Nes – Uithoorn – Veldweg – Botsholse dwarsweg – Waver – Ouderkerk – Marcusstraat
Etudes voor sopraansaxofoon (solo). Een aaneenrijging van ‘licks’ en motieven die Lacy vaak gebruikte. 1986. Gekregen als verjaardagscadeau en nog altijd verrassend. ‘… a quality … like that of incantation’.
Een originele Claxon LP. Volle mep voor betaald. Prachtige improvisaties door Steve Lacy en Maarten Altena (geen familie), opgenomen in 1978. Ik heb deze LP niet veel vaker dan een keer of vijf gedraaid, niet omdat ik ‘m niet mooi zou vinden, maar omdat het muziek is die je ‘fris’ wilt houden, niet grijs wilt draaien.
De andere helft van de dubbelaar: Dolphy’s Out There. 1960, met Ron Carter op cello (en vaak gememoreerde intonatieproblemen). Ook een heel fijne plaat met ideeënrijk spel van Dolphy, maar van deze heb ik altijd minder gehouden dan van Outward Bound. Needless to say, mijn exemplaar heeft een andere cover dan deze;
