Nee, denk niet dat ik alle essays in het boek Fate, Time, and Language. An Essay on Free Will (2011) heb gelezen. Het is onder de auteursnaam David Foster Wallace (1962 – 2008) verschenen omdat p. 141 – 216 het titelessay bevatten. Het is DFW’s ‘undergraduate honor’s thesis’, geschreven in 1985, rond dezelfde tijd als zijn romandebuut The Broom of the System.
Het boek bevat behalve DFW’s briljante (ik citeer de flaptekst) kritiek op Richard Taylor’s “Fatalism”-artikel uit 1962, ook Taylor’s originele artikel en alle belangwekkende kritieken en commentaren die daarna zijn verschenen. Ik ga dat niet allemaal lezen, het is niet mijn filosofische ‘pakkie-an’. DFW’s artikel is behoorlijk technisch en hij ontwerpt zelf een ‘situational physical modality’ om zijn argument hard te maken.
Wel gelezen: James Ryerson’s uitstekende introductie: “A Head that Throbbed Heartlike. The Philosophical Mind of David Foster Wallace”.
DFW’s thesis bevat – afgaand op de introductie, wat heen en weer bladeren, hier en daar wat lezen – allerlei elementen die licht werpen op de filosofische ‘positie’ die hij later in zijn romanwerk neerzet. Voer voor hardcore DFW-onderzoekers, en wie weet, ook filosofen?
http://cup.columbia.edu/book/…/fate-time-and-language.
Eindelijk helemaal gelezen: Henri Lefebvre’s Rhythmanalysis, space, time and everyday life (2004 / 1992). Fundamenteel.
http://www.continuumbooks.com/books/detail.etc
Volledige titel: Sinister Resonance. The Mediumship of the Listener (2010). Een verzameling essays waarin David Toop onderzoekt hoe het luisteren wordt gepresenteerd in beeldende kunst en literatuur – het is meer een boek over beeldende kunst (Vermeer, Muñoz, Nicolaes Maes) en literatuur (19e eeuwse horror, 20e eeuw modernisme), dan over geluid. Of, zo u wilt, het is een culturele geschiedenis van de afbeelding van het luisteren.
Een persoonlijk toets karakteriseert Toops nauwgezette onderzoek naar wat luisteren is. Zijn denken over geluid (als ‘haunting’) en luisteren wordt geïnformeerd door zeer persoonlijke luisterervaringen; het gaat van kunst waar Toop de afgelopen jaren naar heeft gekeken, de boeken die hij voor het slapengaan las, zijn herinneringen aan luisterervaringen.
Toop is een groot luisteraar en denkt precies en diep na over geluid, maar wanneer hij schrijft over beeldende kunst is hij soms net te veel aan amateur-kunsthistoricus, wanneer hij schrijft over literatuur, vooral een liefhebber, geen literatuurwetenschapper. Ik vond dat geen probleem, evenmin als het feit dat het boek soms een aaneenrijging van verzamelde observaties over luisteren lijkt te zijn. Wel werd ik benieuwd naar wat Toop over Joyce, of over FW – waarover hij niets zegt – zou hebben geschreven als hij Derek Attridge’s studies had gelezen.
Sinister Resonance is onmisbaar voor iedereen die geïnteresseerd is in geluidsstudies, die nadenkt over wat luisteren is, of die zich afvraagt hoe een geschiedenis van het luisteren te construeren valt…
http://www.continuumbooks.com/books/detail.etc