11.00 – 15.30 Smerig weer, al de hele week en veel minder gereden dan ik graag had gewild. Zwaar bewolkt, westenwind, maar het bleef lang droog (eignelijk kreeg ik maar 1 bui op mn kop), en het was niet echt koud. Eigenlijk, stiekem, best lekker fietsweer (je moet alleen jezelf overwinnen en op de fiets stappen). Mooi tochtje, met in het begin industrie en tussen de dorpjes door (tja, hoe noem je zoiets als Vise links van de Maas, of Hermalle sous Argenteau), dan steile klims, uitzichten over Luik en bebouwing, een stukje rond de Vesdre en dan door het Pays de Herve terug). En weer Houtepen-klims opgezocht. Ik kon ze niet altijd vinden, ben ook hier en daar op goed geluk een weg ingereden (de Rue de Distellerie in Jupille bijvoorbeeld), de meeste vond ik. Plus eentje (halverweg de Rue de Beyne rechtsaf de steentjes op) die hij niet noemt, maar die wel leuk is.

Kanne – Lanaye – Lixhe – sluis – Vise – Hermalle sous Argenteau – kanaal – Herstal – Wandre – Cote du Bois la Dame – rechtsaf afgedaald – onderaan omgekeerd – = Rue Colline + Rue Montagnard (Cote de la Xhavee) weer omhoog – Jupille – (wat zitten dwalen) – Rue de Beyne – halverweg rechtsaf – Beyne – terug afgedaald – Rue de Beyne vervolgen – Beyne (zelfde punt) – terug en rechtsaf bij driesprong – einde afdaling rechts – rechtsaf Rue Heids des Chenes (een Houtepenklim, retesteil recht omhoog, 30 x 24, en eigenlijk was er van asfalt geen sprake, blijkbaar waren ze net aan het werk: scholen, stenen, gaten, putten, grind, zand, en dan met 14 a 18% omhoog) – Fleron – Vaux Chevremont – onder TGV viaduct linksaf voor nog een Houtepenklim: de Rue Haute Folie (kijk, dat vind ik nou echt mooi: eerst een fijne lange, makkelijke afdaling door het bos, dan via een klein, lekker steil weggetje, met hier en daar schitterend uitzicht omhoog) – abdij van Chevremont – Ronsee (meen ik, maar ik weet niet precies hoe ik ben gereden; nog een weggetje omhoog voor een uitzichtklim) – Fleron – Retinne – Barchon – Blegny – Dalhem – Bombaye – Berneau – Moelingen – Lixhe – Lanaye – Kanne

Waarom kosten die Houtepenklims me minder moeite dan de Limburgse heuveltjes? Ik denk omdat ik er al bij voorbaat de 30 ‘opgooi’ (iets wat je in Limburg niet doet.. tenzij op de Keutenberg), eerst 30 x 19, dan snel toch maar 30 x 21, en tja uiteindelijk gewoon 30 x 24 om niet kapot te gaan).

The first really tidied-up and edited version of my text on Poetry for the Screen amounts to 1600 words, where 1000 is the limit. That’s pretty normal for me. I can bring that back to 1400 by rewriting without losing too much info. Still means I have to get rid of some, well, paragraphs. Mostly that means cutting the first paragraph on which I have spent a lot of time, introducing the subject nicely. That’s down to 1200. So then I still have to thrown out some…

Paul Bogaert (another one of my favorite poets) is the victim. I cut this:

“Fascinerend vind ik echter Interne keuken, een powerpointpresentatie van alle versies van een gedicht, van eerste regel tot en met laatste versie. 700 schermen. Bogaert introduceert het als een verhandeling over een van zijn gedichten, maar het kan evengoed een zelfstandig poëzieproject zijn. Ik stel me een programma voor dat alle toetsaanslagen voor een file (een gedicht in wording) vastlegt, zodat deze kunnen worden gereproduceerd. Dat kun je presenteren als (conceptuele?) poëzie. Ook in Later zal het opzien baren, 21 versies van het einde van Liefdadigheid nu, ligt een kiem van zo’n geprogrammeerde, veranderende poëzie.”

See http://www.paulbogaert.be.

“Sorrentino never got the big ticket acknowledgement for his accomplishments that he deserved. His fiction has too many layers for an age that thinks Philip Roth is serious writing.”

As scribbled by Ron Silliman: http://ronsilliman.blogspot.com/2006/05/when-i-began-project-of-this-weblog.html.

I’ve hardly read any Sorrentino, and even less Philip Roth, but I’d say I agree for the full 100%. Roth’ The Plot Against America I found okay — the novel does the job it wants to do — but I think it’s also flawed. Sorrentino’s Splendide-Hotel is pure perfection in words.

(Of course, without argumentation, these opinions don’t amount to much…)

Tja, het zal nooit wat worden tussen mij en toertochten. Morgen is de Steven Rooks Classic (http://www.stevenrooksclassic.nl/), start 5 kilometer van Kanne. Ik heb wat anders aan mn hoofd. Had ik vorige week maar niet ja moeten zeggen op nog een artikel te schrijven. En wel, ik ken de meeste wegen al, en de Forges en de Redoute, die zal ik binnenkort zelf opzoeken, en de weersvoorspellingen zijn ook niet schitterend. Eigenlijk allemaal zwakke excuses. Wat een ontrouw aan mezelf. Van de winter verheugde ik me al op de ‘Steven Rooks’… En wat regen betreft: vorige jaar reed ik 150 kilometer door vieze, koude regen, en de Ballon d’Alsace over.

Today:

Samuel Vriezen on curiosity, ‘Ernstige Muziek’, ‘Muziek van verpozingsaard’ and the BUMA/STEMRA: http://blogger.xs4all.nl/sqv/.

Jeroen Mettes has some good thoughts on electronic poetry: http://n30.nl/2006/05/vertraagde-speculaties-over-zgn.html.

And the newest issue of Parmentier (http://www.literairtijdschriftparmentier.nl/) deals with electronic literature and comes just too late for me. (De Tribune didn’t have it yesterday, and my text is due friday).

19.50 – 21.50. Na een regenbui: veel zon. Wel vrij koud. Zoveel mogelijk vlak, richting Wandre. Weer zo’n Houtepen-klim: de Rue Tesny. Steil omhoog, smal, slecht asfalt en een stuk langer dan je zou verwachten, achteromkijkend een adembenemend uitzicht, en verder is het, euhm, zo’n klim die goed te doen is met 30 x 24. Lekker. (Tenminste, vandaag).

Kanne – kanaal – Haccourt / Vise – langs de Maas – Hermalle – (verder langs de Maas, loopt dood en terug naar de brug) – Sarolay – Cheratte – Veille Voie – Wandre – Rue Tesny – Cheratte – Sarolay – Richelle – Dalhem – Vise – kanaal – Kanne

simply ‘the actuality of the words’.

So went out and bought Van Bastelaere’s ‘De voorbode van iets groots’ at De Tribune, Maastrichts nicest bookstore. Read through it once now. I do not read poetry slowly, at least not when reading through it the first time. And wrt Van Bastelaere I have the impression that some poems work best when read rather quickly. Especially the poems in which he uses a lot of ‘fragments’ — just bits of language, quotations, cliche’s — will not work when read slowly. (I think now).

Marjorie Perloff wrote in the preface to Radical Artifice: Writing Poetry in the Age of Media, “There is today no landscape uncontaminated by sound bytes or computer blips, no mountain peak or lonely valley beyond the reach of the cellular phone and the microcassette player. Increasingly, then, the poet’s arena is the electronic world.” She wrote that in 1991.

The world of Van Bastelaere is made just as much of the mythology of action movies (a very one dimensional mythology, that he sort of deconstructs to show what desires are at play there — but because the mythology is one-dimensional, the deconstruction also comes out one-dimensional) and the postmodern desire and fear of catastrophe (the theme that keeps this book together). And there’s a messianic bit as well (in Whoooosssssh). The references are all well-known. And actually he often plays, I think, with quoting in very beautiful Dutch, sentences which one knows from for instance Burroughs (‘who scared you into this flesh?’), Gibson, Delillo or Ballard. At least, so is my impression. Or, for that matter, from action movies, or Blanchot.

Which make these poems a bit 1990’s as well. (They might be from the ’90s, partly, at least Zapruder Stress was already published (in a different form) years and years ago).

Van Bastelaere has a particular good ear for language, and plays often with making you expect one thing, then turning the sentence into another direction. Easy example: “Dit is waar / Het verhaal eindigt”; which makes you read: “This is true / The story ends”, immediately correcting yourself into reading “This is where / The story ends”). Van Bastelaere uses such poetic ‘tricks’ a lot, to good effect. Another is the use of loose bits of spoken language, just utterances, sometimes he just strings them together. They form a sort of language canvas… . It’s as with the ‘almost quotations’, that you think you remember recognize, but not quite, and before you can wonder about it, the poem is elsewhere already. This is the language of which our world is made (if you listen closely… a girl walks by the window and I hear her say ‘Ooh, dat is zo….’ )

It reminds me of Creeley’s use of rhythm. But a radicalized version of it.

I like those effects. I do not find them disturbing, I do not get the feeling that Van Bastelaere is playing a game against me, or tries to undermine my preconceptions of what poetry is or should be.

But then, I am a reader who is not bothered by not getting to the core of a ‘meaning’. I read poetry for rhythm and sound as much as for meaning. Or for the voyage through language.

My 2 cents. (For now).

Have to start writing down the actual sentences for my text about the electronic/multimedia/internet/new media-poetry shown at De Waag last week. But I click’n read from poetry-blog to poetry-blog. Making the rounds: the weekly ones (a.o. Mettes: http://n30.nl/poezienotities.html, Contrabas: http://www.decontrabas.com/, Silliman), the monthly ones (Inwijkeling: http://reugebrink.skynetblogs.be/), and checking out what has happened in the e-poetry scene in the past months.

I read the discussions about Dirk van Bastelaere’s new book. Van Bastelaere was (is?) definitely one of my favorite poets. There are not many poems that I have read as often as those in Pornschlegel and Diep in Amerika. Yet I was disappointed by Hartswedervaren and Van Bastelaere’s current theoretical interests (Lacan…) are certainly not mine. And yet, even the poems in Hartswedervaren, I think, are stronger than those of Stefan Hertmans (who’s much milder, & whom I also continue to follow), or the much-praised Peter Verhelst, whose work to me always has seemed to be artificial and ‘unreal’ (‘gewild’ — tho that’s a very problematic criticism… I know). Hmm. anyway, I have to get a copy of Van Bastelaere’s de voorbode van iets groots today — so I can give my 2 cents…

I read Silliman on the poetics of Charles Olson — a very nice piece: http://ronsilliman.blogspot.com/2006/05/breathe-say-all-manner-of-meditators.html. Olson’s ideas about breath and projective verse are another ‘topic’ that I keep going back to (or ending up with?)

But what is this… research? Or am I postponing the moment to ‘jot down’ the first real draft of my text.

I have a soft spot for the trombone-playing of JJ Johnson. That might sound strange, since Jay Jay is definitely more “good taste”, and less wild, exciting and pushing boundaries than my favorites for the period say 1954 – 1959: Coltrane, Clifford Brown, Rollins. (Not to mention freejazz and all the other sorts of music that some people dissmiss as difficult…). Last week I was very happy to find the Complete Columbia Small Group Sessions of JJ Johnson. These are basically his recordings with either a quintet with Bobby Jaspar and Elvin Jones, and a quartet with Flanagan, Chambers and Roach. I knew some tracks and had searched in vain for it before (the library didn’t have these). It’s a joy to hear such precise playing and arrangements that are equally precise, without becoming precious (precieux). They are the definition of ‘classic’. It asks for precise listening as well — or actually, you will realize at some point that you are listening carefully (instead of just nodding your head to the rhythm). This is the kind of playing that makes me envious. I wish I could play like this — then I’d be able to play everything…