Naar Nederlands zomerweer, bewolkt, benauwd, 20 graden en dreiging van regen. Een uurtje, veel langer kon ik me ook niet veroorloven.

Marcusstraat – Weespertrekvaart – Bijlmer – Diemerbos – kanaal – Diemerpark – Ringdijk – Marcusstraat

1.
Ik las Oorlog met de salamanders van Karel Capek (1936) (… met accent op de C, maar kan de toetscombinatie niet vinden) in de nieuwe Nederlandse vertaling (2011). Het is een klassieker, anti-utopische SF met een bijtende politieke inslag. Ik begon bij het begin, en las de eerste 100 pagina’s, toen begon ik stukken over te slaan, las het einde en vanaf het einde de hoofdstukken in omgekeerde volgorde, sloeg hier en daar iets over, besloot dan later om een stuk alsnog te lezen en begon soms ook weer net voor de helft. Uiteindelijk het ik het boek ‘uitgelezen’. Toch. Capek’s boek leent zich voor een dergelijke leeswijze. Hij gebruikt allerlei tekstvormen, en het boek moet het – wat mij betreft – niet hebben van de chronologische opbouw. Het is wel duidelijk waar het naar toe gaat, zoals het ook al heel snel duidelijk is waar het om te doen is. Daarom ging ik stukken overslaan, vooral de verhalende. Het pleit voor de kracht van het boek, en voor Capek’s schrijfvermogen, dat je (ik) vervolgens toch zo’n beetje alles leest – vooral de voetnoten en passages uit (fictieve) academische studies.

2.
Ik begon ook in Jay Parini’s The Passages of Herman Melville (2010), maar hield heel snel op. Afknapper: de doorsnee romantoon – waardoor het boek vast op een redelijke lezersschaar kan rekenen – die past absoluut niet bij Melville. Alles was stekelig en weerbarstig is wordt gladgestreken (ja, ook als er in die doorsneestijl beschreven wordt dat Melville – de persoon – moeilijk en lastig is). Ik las de motto’s van de hoofdstukken, citaten van Melville, uit Pierre, Mardi etc. Ze overtuigen je er meteen van dat je (ik) niet dit boek moet lezen, maar Melville zelf. (Ik heb Pierre, een van de vreemdste boeken uit de wereldliteratuur, nog steeds niet uit). Overigens is Parini zonder enige twijfel uitstekend thuis in het werk van Melville – maar ik lees daarover dan liever in non-fictie-vorm.

3.
Ik kon het niet laten en leende laatst ook Alain Finkelkraut’s (l-l-l-l-l) Een intelligent hart. Hoe romans je helpen in het leven van de bibliotheek. Lange besprekingen van Kundera, Roth, Camus, Conrad, James en nog zo wat. Ik las er een paar, voor de helft – die over Camus en die over Kundera. Zinnig, nuttig, weldoordacht. Typische filosofen-beschouwing van literatuur, waar ik niets tegenin weet te brengen, maar waar ik ook een zekere afkeer toe voel. (Is het vooral omdat er altijd van die conventionele romans worden besproken, waar een morele keuze het scharnierpunt van het werk is?)

4.
En dan De verzwegen Boon van Pol Hoste. Pol Hoste, wiens boeken ik vroeger maar niet kon lezen – ik probeerde het en probeerde het, immers een schrijver die verder probeert te komen, onderzoekt, experimenteert, etc. Tot ik Hoste hoorde voorlezen bij Perdu. Sindsdien ben ik ‘om’. Montreal is een grandioos boek. In De verzwegen Boon lijkt Hoste niet helemaal ‘to the point’ te kunnen komen, al is dat natuurlijk ook precies ‘het punt’, en onderdeel van het boek. Maar het pakte me – vooralsnog – niet. Spinoy schrijft in zijn recensie – http://www.dereactor.org/home/detail/of_uw_eigen_kleine_oorlog_zin_heeft/ – dat de kwaliteiten van boek zich pas bij herhaalde lezing ontsluiten. Ik zal nog proberen / blijven.

5.
Een vorm van herlezen: bladeren in een “Guide to”. Zo herlas ik, nee herleefde ik, stukjes uit GR, door te lezen in Steven Weissenburger’s A “Gravity’s Rainbow” Companion: Sources and Contexts for Pynchon’s Novel.

6.
Ik herlas een paar verhalen van Borges. Mooi. Om daarna een paar verhalen van Cortázar te herlezen. Weer ‘wint’ Cortázar het – voor mij. Borges’ werk is de ‘flight of fancy’ van een bibliothecaris – en dat bedoel ik niet negatief. Cortázar’s werk is de ‘flight of fancy’ van een levensgenieter. Beide houden evenveel van literatuur, beide staan met het ene been in de literatuur en met het andere in het leven (Borges ook), beide hebben humor. Terwijl Cortázar zijn dromen in het leven plaatst, situeert Borges ze meestal ergens in een oud manuscript, en hoe leuk ik dat tweede ook vind, ik prefereer het eerste.

Het is zo’n beetje de enige ‘televisie’ die is overgebleven: wielrennen kijken. Ik download meer dan ik kan zien (‘hoarding’, opslaan voor de toekomst). Iedereen denkt dat het nu de tijd is voor de Tour de France. “De Tour is de Tour”, zeggen ze dan, toch de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Maar het is al jaren niet mijn favoriete wedstrijd. Het verloop ligt meestal vast, er zit te veel druk op. De Vuelta en de Giro zijn leuker, net als een heleboel van de kleinere rondes, de Tour of Britain van vorig jaar was een topper. Natuurlijk volg ik de Tour en ik ben dit jaar erg te spreken over de aankomsten ‘bergop’ in de eerste week, Les Herbiers, de Mur de Bretange, Cap Frehel, Lisieux. Het is ook fijn dat anderen de Tour kijken, het is een gespreksonderwerp.

De Tour mag dan de Tour zijn, dit jaar geniet ik veel meer van de Giro Donne, die tegelijkertijd met de Tour verreden wordt. Dank de goden voor het Internet, (en de onbetaalde inspanningen van de ‘cappers’ & uploaders) iedere dag een reportage van 1 uur, met Marianne Vos die rijdt als een groot kampioen, op een manier die we in het verleden alleen van Merckx kennen. (En Emma Pooley in de rol van Fuente?)

Tussen werk, huishouden en zorg voor R. door – F. is ook druk met werk – onverwacht kans om een rondje te rijden. 20.45 – 22.10. Zon, 17 graden, fijn zomerweer, klassiek rondje Ronde Hoep.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

“De kunst is één van de belangrijkste disciplines waarmee mensen verantwoordelijk worden voor hun eigen leven. Kunst bevrijdt. Zomaar. Met de kunst kunnen mensen alle kanten op gaan. Het is dat potentieel dat de politiek wil disciplineren. En het goede nieuws is: het zal niet gebeuren. Er is een verzet inherent aan elke vrije gedachte. Dat verzet gaan wij, kunstenaars, nu op nieuwe manieren leren inzetten.”

Schrijft S.V. Zo klinkt het wat lullig misschien, zo is het wel. Lees de rest: http://blogger.xs4all.nl/sqv/archive/2011/06/28/663179.aspx

No, says F.C., the new Dutch policy for the arts is conservative ressentment moving towards politbureau capitalism:

http://en.pleintekst.nl/The_21st_century__etc

Read this well:

“Europe, and the Western World, is rapidly moving towards the model of Chinese politbureau capitalism. Governments now act as supreme CEO boards, public budgets are used as direct investment into businesses. But for the Western economies, this is not investment into macroeconomic growth, but a measure for preventing the ship from sinking. What started with bail-outs and nationalization of the financial sector has become a virus, or to be precise: a reverse Ponzi scheme, growing into the rest of the economy. Instead of mobilizing all production means for a military war, total mobilization for the global economic war. The 21st century is turning into the perfect fulfillment of a prophecy written down one hundred years ago, state monopoly capitalism as described in Rudolf Hilferding’s 1910 book “Das Finanzkapital” (“The Financial Capital”).”

Twaalf korte stukjes over het wielrennen door journalist, ex-baas van Le Monde en amateurwielrenner Eric Fottorino. Deeltje in de 2 euro reeks van Folio. Vorig jaar gekocht. Toen was het me net te moeilijk. Nu is mijn Frans blijkbaar op een niveau dat ik redelijk kan volgen wat hij schrijft. De reportage over de Midi Libre van 2001 waarin hij zelf ‘meerijdt’ (als journalist, met toestemming en met 1 uur eerder vertrek dan de profs) is leuk, verder veel herkenbaars voor wie zelf veel fietst.

(Ook gegrasduind in een uitgave waar ik in eerste instantie razend jaloers op was – ik had dat boek willen maken – Slipstroom, een kleine geschiedenis van schrijven en wielrennen van Arthur van den Boogaard. Een verzameling mini-essays gewijd aan boeken over wielrennen, van Stijn Streuvels’ Mijn rijwiel en Alfred Jarry via Uwe Johnson (lof!) tot Benjo Maso. Ja, mooi, uitstekende keuze. De meeste boeken heb ik gelezen, ook een stuk of 10 voor op de lijst ‘te lezen’. Maar Van den Boogaards stijl van schrijven ligt me niet).

Nu Verhagens complete toespraak gelezen, en daarin toont hij zich veel milder, ja, zelf anti-populistisch. Waarmee we terug zijn bij waar we waren, namelijk bij het feit dat de opvattingen van het CDA op papier wel meevallen, maar dat het CDA in de praktijk van de machtspolitiek niet valt te vertrouwen. Want hoe je met de opvattingen die Verhagen in zijn toespraak uiteenzet kunt en durft te regeren met (gedoogsteun van) de PVV en je daar nog goed bij voelen ook, is mij een raadsel.

“Poets het idee van leitkultur weer op, benadruk dat het primaat ligt bij westerse waarden, maar laten we niet naar binnen gekeerd raken. “Onderzoek alles, maar bewaar het goede”. Dus een gezonde openheid naar andere culturen, tradities en mensen is noodzakelijk voor een vitale cultuur. Populisme vreet aan die gezonde basis.”

Regeer daar dan naar. Dat doe je niet.

Waarmee we ook weer terug zijn bij af wat betreft de ‘massamedia’ en de ‘logica’ van het nieuws. Zelfs de NRC maakt er een potje van – als je maar kunt ‘scoren. Bah. En ik trapte er ook in. Bah.

Vrienden van GeenStijl, Verhagen is een verkapte multiculti!

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/06/28/toespraak-maxim-verhagen/

… ben ik het volledig met Verhagen eens. Komen gevaarlijke dingen uit het buitenland: rechtspopulisme, Chinees staatskapitalisme, politiestaat, pizza met nutella. Niks Nederlandsch bij.

Meteen na het schrijven van de vorige post logde ik in op Facebook om ‘ns te kijken wat men daar te melden had. A. meldt er iets over de ziektes die Nederlanders kunnen oplopen door het drinken van Gruener Veltliners (oppassen Verhagen en medelandertjes),

zegt Facebook in de rechterkolom:

(Ieke sprek ookk allien maar Nederlandssch).