Mooi weer – al had de zon moeite om door de wolken te breken. Eerste helft bewolkt, daarna zon en meteen warm, warmer dan 20 graden. Middagrondje, ik was te moe om iets anders te doen.

Marcusstraat – Amstel – Uithoorn – Vrouwenakker – Kromme Mijdrecht – De Hoef – Amstelhoek – Nessersluis – Ronde Hoep West – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Glorieus nazomerweer. 20 graden, zuidwestenwind en bijna onbewolkt – september zonlicht, de felheid gefilterd door de atmosfeer. Nog een keer de fiets mee naar het werk. ‘s Ochtends naar Abcoude (8.20 – 9.00; het lukt me toch niet om echt eerder weg te zijn); in de late middag en vroege avond Rotterdam – Woerden (17.40 – 19.25).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude

Eendrachtsstraat – Willemsbrug – Maas – Ouderkerk a/d IJssel – Krimpenerwaard – Hollandsche IJssel – Haastrecht – Oudewater – Woerden

Tot mijn verrassing gaat het nieuwste nummer van De Witte Raaf (153 – vandaag nog niet online) helemaal over de archeologie van de computer. Met o.a. een vertaling van Kittler’s essay over Turing, Dirk van Hulle over ‘digitaal kladwerk’, Brams & Pultaü spreken Jef Cornelis over de aflevering van IJsbreker met Luc Steels, Raaijmakers, Struycken en Peter Beyls en – grootste verrassing – excerpten uit Daniel Robberechts’ Mac-dagboek 1986-1987.

Zondagrondje. 10.45 – 14.30. Tot Loenersloot bij beginnende regen (de route ingegeven door de verderop zichtbare blauwe lucht, de bui bleef boven Amsterdam draaien en dreef heel langzaam oostwaarts. Vanaf Loenen stralende zon. Nazomerweer. Bij Naarden reed ik de regen in, door een hevige bui naar Muiden, in het Diemerpark was het weer droog. In de regen 10 graden, in de zon warmer. Zeiknat. Lekker bikkelen.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerkerplas – AMC – Abcoude – Indijkpad – Baambrugge – Loenersloot – kanaal – Nieuwersluis – Tienhoven – Breukeleveen – Loosdrecht – Corversbos – Bussumse heide – Laren – Valkenveen – Naarden Vesting – Muiden – Diemerpark – Marcusstraat

Oei, wat een mislukt rondje. Het weer was niet zo slecht, maar ik ging fietsen op het moment dat een zware bui overtrok. Nieuwe fietspad naar Muiderberg afgesloten, fietspad langs kanaal belegd met gevaarlijke gladde metalen platen, brug afgesloten, volgende brug dicht. En het bleef maar gieten.

Marcusstraat – Diemerpark – kanaal – Weesp – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

Zojuist deze paragraaf ‘apple-X-ed’ uit mijn tekst voor Kontraste. Nee, ook niet als noot. ’tis eigenlijk niet meer dan een opsomming, vrucht van een uurtje googlen en in boeken bladeren. Waarschuwing: niet geredigeerd en niet gedouble-checkt.

“Electronic – or electric – music already existed, but was mainly the realm of – highly experimental – instruments. As far as we know, no serious composer wrote for the short-lived Telharmonium, developed by Thaddeus Cahill in 1897. The theremin, invented in 1919/1920, was predominantly an instrument for performers – like Lucie Bigelow Rosen who in 1944 did commission Bohuslav Martinu, a much less adventurous composer than Cage, to write a piece for her, the Fantasia for Theremin (or Ondes Martenot), Oboe, String Quartet and Piano. Much earlier in 1924 the Italian composer Ottorino Respighi had included a grammophone playing the song of a nightingale – namely Il canto dell’usignolo, record number 6501 of Concert Record Gramophone – in his symphonic poem Pini di Roma , but it is doubtful this should figure in a history of electronic music, as grammophones were not electrical at the time. Paul Hindemith is a rare example of a composer who did write very early on for an electronic instrument. Des kleinen Elektromusikers Lieblinge für drei Trautonien premiered in 1930, followed by a Concertino für Trautonium und Streichorchester (1931) and Langsames Stück mit Rondo for Trautonium (1935). In France Olivier Messiaen wrote his first piece for Ondes Martenot, Fête des belles eaux, in 1937. Messiaen and Hindemith were both breaking new ground, but essentialy their pieces fit firmly within a European tradition of chamber music, they are ‘classical’ music scored for electronic instruments. None of it is as radical as Cage’s first dive into the world of ‘electronic’ sound.”

Ik luister eindelijk weer eens naar Cage’s Imaginary Landscape #1, en halverwege het stuk word ik een paar keer ‘wakker geschud’, – is dat mijn telefoon? waar ik mijn telefoon? Nee, de gebruikte frequentie voor 1 buzzgeluid in het stuk is exact dezelfde als die van mijn telefoon. Pff. Net zo idioot (en irritant) als luisteren naar die etude van Tarrega die gebruikt is voor de Nokia-tune.

De laatste tijd (… maanden) luister ik veel naar ‘oude’ elektronische muziek. Bernard Parmegiani, François Bayle, Pierre Henry, Risset, Jonty Harrison, Roland Kayn, Eliane Radigue, Boerman, Koenig – enzovoorts, enzovoorts. Ook omdat we met Sonic Acts weer een mooi programma voor het Acousmonium hebben samengesteld voor het Kontraste festival in Krems. (Alweer over 1 maand: http://www.kontraste.at).

Gisteren bladerde ik in de catalogus van de Ars Electronica uit 1984. Ze staan er bijna allemaal in, die componisten van elektronische muziek, maar veel dynamiek gaat er niet van uit. Alsof ze allemaal in een doodlopende straat zaten (wat niet waar was), in een toen al niet meer moderne studio…

Daardoor realiseerde ik me opnieuw hoezeer het de ‘utopie’ van die vroege elektronische muziek is die me fascineert. (Ook de uitstraling van het Acousmonium). Die utopie en het plezier in de ontdekking en exploratie van nieuwe werelden spreekt nog steeds uit de vroege elektronische muziek.

(En musici als Keith Fullerton Whitman, Thomas Ankersmit of Markus Schmickler laten dat spreken als ze hun synthesizers bespelen).

In 1984 was ik 18. De gecomponeerde elektronische muziek was verre van dood, maar ik weet vrij zeker dat “it smelled funny” – op dat moment. Die tijd vroeg niet om utopieën uit de hi-tech studio. Het was de tijd van Glenn Branca en de do-it-yourself computer (met computerprogramma’s die via de radio werden uitgezonden en die je kon tapen om daarna in de computer te laden).

(En van Philip Glass, toen enorm populair, wiens muziek ik eerlijk gezegd niet te harden vind, toen niet, en nu niet – oh, en naadloos overgaand in hersendode New Age-crap, toen in opkomst).

Anyway, reconstructie van historisch momentum. Just trying to remember.

“Il reste à faire une philosophie du cinéma et de la radio. Et nous définirons ici le mot philosophie le plus simplement du monde comme l’effort d’un esprit qui s’emploierait à épuiser toutes les idées qui peuvent venir à propos de l’objet de son étude.”

Pierre Schaeffer’s aanzetten tot een theorie van de radio, ‘les arts-relais’, geschreven rond 1942, jaren voor hij grondlegger werd van de Musique Concrete, lang, lang voor zijn theoretische werk over ‘l’objet sonore’. Iets tussen een fenomenologie en een semiotiek van de radio, ook vooruitlopend op de theorieën van Abraham Moles.

Zeer mooi uitgegeven boekje. Ik kocht het toen ik in maart in Parijs was. En ik doe mn best om het te begrijpen. Dat gaat nog redelijk, gezien mijn kennis van het Frans.

http://www.editions-allia.com/fr/livre/477/essai-sur-la-radio-et-le-cinema.

Volgende week verschijnt een ‘noodnummer’ van Open als bijlage bij De Groene Amsterdammer. Over de politiek van cultuur – met o.a. (vlijmscherpe) bijdrages van Florian Cramer en Samuel Vriezen (en zo’n 20 anderen).

http://www.skor.nl/nl/site/item/open-noodnummer-over-de-nieuwe-politiek-van-cultuur