Nog een dag vrij mooi weer, wolken, beetje zon en vrij warm (20 graden). ‘s Ochtends was het al 17 graden. Rotterdam-dubbel. Naar Woerden ging in vliegende vaart met flinke zuidwester in de rug. Even na 8 uur al donker.
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude
Eendrachtsstraat – Maas – Ouderkerk/IJssel – Krimpen – Lage Tiendweg – Haastrecht – Oudewater – Woerden
Alles stond klaar om met de ‘gewone’ fiets naar het bos te rijden, maar toen ik tegen R. zei ‘zullen we gaan fietsen?’ was het antwoord ‘fietskar’ en ‘pappa wielrenkleren aan’. Het werd dus een fietskarrondje, 15.45 – 18.00, inclusief spelen in het bos.
Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Amsterdamse Bos – Schinkelbos – Bloesempark – Kalfjeslaan – Amstel – Marcusstraat
Zaterdagmiddagrondje, mooi weer, 18 graden, zon en wat wolken, zuidwestenwind. Lekker gereden, met zulk weer is september mijn favoriete fietsmaand. Later in de middag nog op de stadsfiets met R. voorop v.v. Diemerpark en tot voorbij de elektriciteitscentrale.
Marcusstraat – Amstel – Uithoorn – Vrouwenakker – De Hoef – Amstelhoek – Nessersluis – Waver – Ronde Hoep Oost – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat
Uurtje, na werk, voor het eten, 16.30 – 17.30. Rondje Amsterdamse Bos op de doortrapper. Lekker weer, wel een stevige wind, 17 graden, wolken en zon.
Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Amsterdamse Bos – Kalfjeslaan – Amstel – Marcusstraat
De Rotterdamdubbel. Prachtig zomerweer verwacht, maar toen ik op het punt stond om te vertrekken (8.00) begon het fiks te regenen. Even gewacht – het was de enige regen van de dag. Op de terugweg warm, zuidwestenwind (in de rug) en zon.
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude
Eendrachtsstraat – Maas – IJsseldijk – Nesse Tiendweg – Gouda – Haastrecht – Hekendorp – Oudewater – Woerden
Twee Sonic Acts stagiairs voor de komende editie van 2013. Eén voor productie, één voor communicatie. Je hebt nog een week om te reageren… Werkplek in Paradiso, Amsterdam.
Klikken – stagiair productie en stagiair communicatie.
Zaterdag, schitterend zomerweer. (En de hele dag met R.) Om 12 uur weg, fietsen, kar achter de racefiets. R. viel bijna meteen in slaap – was alweer om voor 2 uur wakker, maar vond het heerlijk om lekker in haar kar te zitten en om zich heen te kijken. Ik reed verder en verder. Uiteindelijk lange pauze aan het strandje van Muiderberg. Pas om zes uur terug.
Marcusstraat – Weespertrekvaart – Bijlmer – Gaasp – Driemond – Weesp – Vecht – Naardermeer – Spanderswoud – Westerheide – Laren – Bikbergen – Valkenveen – Naarderbos – Muiderberg – Muiden – Natuurboulevard – Diemerpark – Ringdijk – Marcusstraat
Toch echt wel magnifiek. In de zon, door de hele dag heen (en R. er bij) tweederde van Jeroen Mettes’ N30 gelezen.
Live opnames uit 1977. Grijsgedraaid ex-bibliotheek exemplaar. Deze plaat heeft nooit een vonk doen overslaan bij mij. Heeft misschien ook iets met de opnamekwaliteit te maken. Het klinkt gewoon niet zo goed. Tja, houden omdat ik die andere twee ook hou? (Of omdat Radu Malfatti en Evan Parker erop spelen?)
Vorige week las ik Adolfo Bioy Casares’ Ontsnapping van Duivelseiland, vertaling uit 1974 – nooit heruitgegeven. Vroeger zou ik zo’n boek van de bibliotheek hebben geleend, maar dit soort vertalingen is toch in rap tempo uit de openbare bilbiotheken verdwenen. Nee, ze staan ook niet meer in het magazijn. Ik koop ze nu. Vreemd verhaal – niet zo geslaagd als Morel’s uitvinding, misschien omdat Casares zich hier ook op stijlniveau laat leiden door een fantastische logica.
Daarna (eindelijk?) de verhalenbundel The Angel Esmeralda van Don Delillo. Impeccable style. Ben geneigd mijn mening over Delillo’s oeuvre nog eens te herhalen omdat de vroegste verhalen uit deze bundel me het beste bevallen. Misschien dat de laatste verhalen ‘beter’ zijn – vanuit een soort klassiek perspectief, maar ik vond ze iets te gemaakt (qua setting), en soms een herhaling van zetten.
Anyway, bepaald geen niet-te-missen Delillo – de niet-te-missen Delillo’s, dat zijn de vroege romans – wel woord-voor-woord de moeite waard.
(De vroege romans – Van Americana tot en met The Names zijn visionair, vreemd, daar is het alsof Delillo zelf ook niet helemaal begrijpt wat hij registreert en verbeeld. Ze hebben een ‘flaw’, juist daardoor blijven ze fascineren. Daarna volgen de klassiekers waarin hij de Amerikaanse conditie ‘treft’: White Noise en Libra, en Mao II. Underworld is ‘ten slotte’ het boek waarin alles samenkomt, en wordt uitgelegd. Alles wat daarna komt is behoorlijk goed (naar literaire standaarden), maar heeft mij nooit zo kunnen treffen als de vroegere romans – met uitzondering van Point Omega).