Sonic Acts XIV achter de rug – stukje fietsen om uit te waaien. Moe. In jaren niet zo ‘kapot’ geweest als zondagnacht na 4 dagen Sonic Acts. Mist en miezer. 9 graden.
Marcusstraat – Amstel – Nes a/d Amstel – Uithoorn – Nessersluis – Ronde Hoep West – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat
-3, noordoostenwind en zon. Schaatsweer, maar ik kan niet schaatsen. (Het ijs trouwens bijna overal matig tot slecht). Ronde Hoep, eerste half uur wat koud, daarna blijkbaar warmgereden. Lekker. Ik had dan ook al weken niet gereden, door vorst en vooral omdat ik te druk was.
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep – Ouderkerk – lusje – Amstel – Marcusstraat
Wat me er aan herinnert dat ik wat dingen waarmee ik druk bezig ben onder de aandacht moet brengen…
Het Sonic Acts boek waaraan ik de afgelopen tijd heb gewerkt (304 pagina’s) ligt bij de drukker. Op 23 februari is het er, op de eerste dag van het Sonic Acts festival: www.sonicacts.com.
Interviews met CC Hennix, Pauline Oliveros, Joel Ryan, Mark Fell, Gilles Aubry, Keith Fullerton Whitman, Hilary Jeffery, Robin Hayward. En een boel essays, onder andere van Hillel Schwartz en Omar Muñoz-Cremers.
Nu de voorbereiding en fine-tuning van de conferentie – en de laatste dingen voor het zondagavondprogramma met o.a. Michael Pisaro, Taku Sugimoto, The Pitch en Robin Hayward.
En er zijn masterclasses – met CC Hennix, Pauline Oliveros, Peter Kubelka, Olaf Nicolai en Tino Sehgal. Eenmalige kans… Opgeven voor de 12e door een cv en een korte motivatie waarom je wilt deelnemen aan een specifieke masterclass: masterclass@sonicacts.com.
En – maar daar heb ik helemaal niets voor gedaan – ook uit, Catherine Christer Hennix and The Chora(s)san Time-Court Mirage
Live at the Grimm Museum. Uitgave van Sonic Acts ism Important Records. 49 minuten drone uit een bijna andere dimensie.
De soundtrack van Michael Snow’s New York Eye and Ear Control. De film heb ik nooit gezien, de LP kocht ik lang geleden, in 1985 or 1986. Een Italiaanse ‘heruitgave'(?) van de ESP1016. Het is nooit mijn favoriete Ayler geweest, ondanks de aanwezigheid van Don Cherry, Roswell Rudd, John Tchicai, de bas van Gary Peacock, en Sonny Murray op drums. Nu ik het weer eens hoor – na heel lang – lijkt het wel alsof ik nooit echt goed naar deze LP heb geluisterd. De muziek is veel gevarieerder dan ik me herinner.
Voor t eerst sinds 16 maart leg ik weer een LP op de draaitafel. Albert Ayler’s Witches and Devils. Ja, die hou ik, opnames uit februari 1964. Ayler vol pathos, Sunny Murray’s lichte, open en nerveuze ritmes, de dubbele bezette bas (Grimes en Henderson), en Norman Howard op trompet. Klassiek.
Zaterdagmiddag, Ronde Hoep, zuidoostenwind, 5 graden, een flets zonnetje – over een paar dagen gaat het flink vriezen. (Is de voorspelling).
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat
Vijf trappen af rennen op zaterdagochtend: postpakket. Ben Marcus: The Flame Alphabet
Lichtgrijs weer, 5 graden, zuidoostenwind. Uurtje in de middag – ik had het hard nodig. Zin om een langer stuk te rijden, maar zowel F. als ik zijn te druk op het moment.
Marcusstraat – Amstel – Ouderkerkerplas – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat
Weer zo’n typisch geval, zo’n eindredactie- wel, nachtmerrie is een te groot woord, maar irritant is het wel en het leidt tot veel onzekerheid: zo’n tekst die zo lang ie geopend wordt door Microsoft Word (of OpenOffice) welgevormd is, maar zo gauw je de tekst opent in een andere tekstverwerker een ‘nachtmerrie’ oplevert. Okee, dat er ineens 5 verschillende fonts worden gebruikt, pff, kan gebeuren, dat er zeven verschillende interlinies worden gebruikt, zal wel komen door overblijfsels van gebruikte en toch weer niet gebruikte opmaakprofielen. Kwestie van de rommel die er in zo’n document zit. Daarmee valt wel te leven. Maar dat het gebruik van een aanhalingstekens en dergelijke Chinese lettertekens laat verschijnen? Wat is dat voor onzin? Enne… waarom zijn sommige stukken tekst ineens verdwenen? Het maakt geen verschil of ik alles selecteer, knip en plak, of het document als rtf opsla en in een ander programma opent: het levert dezelfde ellende op. Wat gebeurt er als de vormgever straks deze tekst in InDesign laat lopen? Pffff. (Nou meen ik dat InDesign vrij goed overweg kan met de troep in Word, maar ik moet het toch weer extra goed checken).
Ik kom er overigens achter omdat ik Word probeer af te richten om de spelling te checken in Brits Engels, maar hoe ik dat ook probeer (set language, juiste woordenboek kiezen, et cetera) zo gauw ik daadwerkelijk de spelling laat checken kiest ie gewoon voor Murikan Unglish. Ik dacht: dan check ik de spelling wel in Teksteditor.
Het is mij na 20 jaar nog altijd een raadsel waarom mensen zo enthousiast over Word zijn. Van superprofessionele tekstwerkers begrijp ik het – dan bedoel ik mensen die op een goede manier om weten te gaan met opmaakprofielen, versioning, die de commentaarfunctie nuttig gebruiken et cetera. Maar verder… Mij levert het in praktijk altijd alleen meer werk op.
Curieus is dan weer dat ik een tijdje later hetzelfde probeer te doen en er niks raars gebeurt (geen verdwenen tekst, geen Chinese tekens). Was Word misschien nog niet klaar met het opslaan van de wijzigingen? (Als dat zo is – goed mogelijk – dan is het een mooi teken van wat voor topzware toepassing het is).
Anyway – genoeg gezeurd. (Maar ik begrijp het nog steeds niet. En ik begrijp mensen die zweren bij LaTeX wel). (Al weet ik niks over LaTeX).
Hier overigens het bewijs dat ik niet zeur:
En ja, ik weet, ik moet niet zeuren – het is allemaal omdat ik koppig OpenOffice blijf gebruiken.
“Mensen willen sneller met je delen als je ze aan je kringen toevoegt.”
“Neem deel aan Google+ om te communiceren met de mensen die er het meest toe doen.”
“Met Facebook ben je verbonden en deel je alles met iedereen in je leven.”
Driewerf “yuk”. Niet eens omdat die diensten zo vreselijk zouden zijn, maar om die zinnen. Dit zijn toch de meest breindode PR-frases die je kunt verzinnen? (En vertaalmachinetaal bovendien).
Je deelt “alles” met “iedereen”. Yeah sure. Ik dacht dat Facebook er juist over ging dat je deelt, maar niet met iedereen?
Sorry, ik heb een avondje “publiciteitsteksten” achter de rug – van een ander soort (en niet per se beter, ik bedoel, zo goed ben ik niet in het schrijven van publiciteitsteksten) – en dan valt dit soort onzin ineens weer op.