Rondje Sloterdijk. Eigenlijk alleen om formulieren te tekenen. Bijna 20 kilometer, dus dat telt toch als een rondje? Herfstweer. Tussen de buien door. Op de gewone fiets.

Ik heb ‘m gekocht. Ik kreeg ‘m vandaag geleverd. De verengelsing van Arno Schmidt’s Zettel’s Traum. Ik moest hardop lachen toen ik ‘m opensloeg. Zo onwaarschijnlijk is deze uitgave. Zettel’s Traum, het meest ondoordringbare boek van Arno Schmidt, zelfs onder Schmidt-fanaten verreweg het minst gelezen. Zelfs volgens sommige Schmidtfanaten een mislukt en fysiek bijna onleesbaar boek. (Toen een paar jaar geleden de eerste gezette druk uitkwam – daarvoor was er alleen de facsimile van het typoscript – was er even veel aandacht en begonnen mensen enthousiast aan het leesavontuur. Maar iedereen die er over blogde hield er binnen een paar bladzijden mee op. Ik heb een pagina of vijftig gelezen.) De significantie van onderwerp weegt niet op tegen de lengte en moeilijkheid van de zinnen.

Toen ik las dat de Amerikaanse Schmidt-vertaler John E. Woods – die bijna al het late werk al eens overzette – nu ZT had vertaald, en dat – onwaarschijnlijk – Dalkey Archive press het uitgaf… bestelde ik het. Waarom? Toch ook omdat ik benieuwd ben wat Woods van de vertaling maakt. ZT is (ook) een boek over vertalen, de hoofdpersonen discussiëren uitgebreid het overzetten van Edgar Allan Poe uit het Engels naar het Duits. Het boek zit vol literaire allusies naar een gedroomd Duits dagelijks leven. Elk woord is een woordspeling. En dat omzetten naar Engels? ZT is ook nog eens 10x zo lang als Finnegans Wake. En nogmaals: Dalkey Archive heeft het uitgegeven. Het boek is zowat netzo zwaar als mijn dochter.

64 euro bij de verzendboekhandel. (Goedkoopste nieuwe boek per kilo?)

En toch meteen zin om verder te gaan in het Duits van ZT. (Maar dit boek fysiek lezen – alle letters en woorden en zinnen (over 3 kolommen) verwerken – vereist een jaar eenzaamheid in totale Schmidt-monomanie. Of een over 20 jaar doorgezette inspanning van iedere dag 20 minuten ZT lezen). (Ik heb het niet precies uitgerekend).

En het is Schmidt zelf die in één van zijn essays uitrekent hoeveel boeken hij nog kan lezen, als hij nog 30 jaar te gaan heeft.

Weinig.

Ik weet nu al dat ik ZT nooit zal lezen. En Bottom’s Dream helemaal niet.

(Waarom is dat een punt, terwijl het nooit zullen lezen van Gottfried Keller’s Grüne Heinrich – ik las 1/3 – of een roman van Stephen King geen punt is?)

Zijn de enigen die Bottom’s Dream helemaal gelezen hebben Woods en zijn proofreader?

Zullen de algoritmes van Google dit boek lezen als de PDF wordt geupload? En wat zullen ze ermee doen?

(Netzo idioot als het ordenen van 9.000 epubs en pdfs die je nooit zult lezen).

Grijs en rustig herfstweer. Heel even vage zon (en meteen 14 graden in plaats van 10). Iets meer wind: de bladeren dwarrelden naar beneden. Extra rondjes door het Amsterdamse Bos.

W. moest met de auto naar Friesland en ik lifte mee tot Lelystad en reed van daaruit naar Amsterdam (moest voor de middag terug zijn). Rustig herfstweer, nauwelijks wind, soms een heel vage zon door de wat grijze wolken. Net geen mist, heel klein beetje lichte regen, en heel mooie bomen. Dat stuk over de dijk is toch altijd ‘doorrammen’. Had liever wat langer door bos gereden. Net voor 12 uur terug.

Superweer. Nauwelijks wind. 15 graden. Gouden zon die de kleuren van de bomen het best doet uitkomen. Niet meer dan 2 uurtjes de tijd.

Rustig, grijs en zacht herfstweer met heel nu en dan een heel klein beetje zon. Mooi rondje (met herfstkleuren en droge gele bladeren op de grond).

Fijn rondje bij heel mooi herfstweer. Kromme Mijdrecht. Hard herfstlicht. 100% zon. Eerst koud (handschoenen), later iets warmer (10 graden). Nauwelijks wind.

Kan de hele middag weg. Eerst koud en bewolkt – handschoenen waren geen luxe geweest – daarna nog steeds koud maar wel volop zon. Weinig wind (noordoost), en dus – afgezien van de kou waar ik nog aan moet wennen – uitstekend fietsweer. Ik maak een grote ronde over de Utrechtse Heuvelrug. (Maar ook dit jaar raak ik niet voorbij Maartensdijk).

Spijt dat ik mn racefiets niet had meegenomen. Bewolkt, koud, dreiging van regen maar toch heel lekker om te rijden. Op de fiets van mn moeder. Een uurtje. Gravenallee, Wateregge, kanaal Almelo-Nordhorn. Toen ik terug was begon het hard te regenen. Toch goed dat ik mn racefiets niet had meegenomen.

De zon kwam er door, na veel regen. (Waar kwam de wind vandaan? Ik reed op de grens tussen twee weersystemen). Muiden, Weesp, Stammerdijk. In de late middag.