Had me ingeschreven voor de Ronde van Noord-Holland, de 110 kilometer (met het stuk van huis naar Oostzaan en terug werden dat er 144). Schitterend zomerweer, zon, oostenwind, temperatuur stijgend naar 26 graden. Soms te warm en dat terwijl het nog maar april is. Het eerste stuk was wel ontzettend druk – op een bepaald moment reden we in een peloton van zo’n 100 man over het fietspad. Dan ben je alleen bezig met in de groep rijden. Later viel het meer uit elkaar. Voorbij Alkmaar forceerde ik me een beetje door bij te blijven bij een groepje dat eigenlijk net heel even te hard voor mij reed. Ik hield het makkelijk bij, maar met nog 80 kilometer voor de boeg was het geen goed idee. Fraaie bollenvelden, lekker fietsen – maar het blijft jammer (hoewel begrijpelijk) dat de Ronde niet altijd over de allermooiste wegen voert (en dan bedoel ik: door de duinen). Om 13.45 uur weer thuis. (Om 7:45 van huis weggereden). 144 kilometer in 5.20.
Marcusstraat – Schellingwoude – Nieuwendammerdijk – Twiske – Oostzaan – De Haal – Zaandijk – Assendelft – Heemskerk – Castricum – Limmen – Egmond Binnen – Egmond a/d/ Hoef – Alkmaar -ri. Bergen – Alkmaar – Otterleek – Rustenburg – Wogmeer – Zuidermeer -Bobeldijk – Berkhout -Avenhorn – Middenbeemster – Noord-Hollandskanaal – Purmerend – Purmerland – Den Ilp – Twiske – Oostzaan – Kadoelen – pont – CS – Marcusstraat
Eigen kaartje in de maak, voor nu even deze:
Treinlectuur, het nieuwe nummer van nY. Met veel meertalige poëzie – (Samuel Vriezen valt aan, en laat in een paar tientallen pagina’s zien dat de poëzie de aansluiting met ‘het heden’ geenszins blijkt te hebben gemist) // een vertaling van Franco Moretti’s controversieële/baanbrekende artikel over wereldliteratuur uit 2000, en nog meer lezenswaardigs.
(Meer lectuur: een erg mooi en persoonlijk stuk van Jonathan Franzen in the New Yorker over de roman, Robinson Crusoe, een bezoek aan een vrijwel onbewoond eiland en DFW. Alleen in de digitale editie: http://www.newyorker.com/reporting/2011/04/18/110418fa_fact_franzen. (Vorige week gratis toegankelijk via Facebook als je thumbs up deed voor TNY. Pfff. En nu vast wel ergens anders te vinden) –– waaruit impliciet valt op te maken waarom DFW er wel in geslaagd is om de ‘pijn’ van het hedendaagse ‘Amerikaanse’ bestaan te vatten, en Franzen niet – hoe tragisch ook voor David Foster Wallace).
Vorig jaar uitgekomen bij ‘het balanseer’, essays van Sven Vitse: Tekstbestanden. Een deel ervan had ik al gelezen in de Yang of DW&B. Uitstekende analyses van vernieuwende, experimentele of anderszins avontuurlijke teksten, een paar algemenere essays, en zeer kritische fileringen van (wat er mis is aan) conventionelere teksten van Brijs, De Winter, Lanoye en Mortier – fileringen die desalniettemin nooit respectloos worden. Toegegeven, ik las Vitse’s essays soms diagonaal, maar zelfs dan maken ze je veel duidelijk over taal, tekst, literatuur en het leesavontuur. Heel wat zinniger dan recensies lezen. Meest interessant vond ik zijn essay over Roggeman en Feldman, dat ook het minst geslaagd is – omdat Roggeman en Feldman eenvoudig te veel van elkaar verschillen om in 1 tekst te worden samengebracht. (Maar het is al fijn om teksten te lezen van iemand met wie je een cultureel universum en nieuwsgierigheid lijkt te delen). Enz.
Euh, en van de bibliotheek leende ik zomaar de Nederlandse vertaling van verschillende essays van Luckacs over Thomas Mann. Ik grasduinde er in. Opnieuw verbaasd over de culturele afstand tussen Lukacs’ stijl en literatuuropvatting en de westerse kapita-libera-cultuur van nu. Dat krijgt extra cachet door Lukacs soms bijna krampachtige argumentatie waarom de burgerlijke Mann-romans juist een kritiek van het burgerdom impliceren en wijzen op een betere wereld. Die aanpak viel begin jaren zeventig blijkbaar in goede aarde bij de sociaal-geëngageerde literatuur-crew. Lukacs realismebegrip is overigens nog steeds interessant – if ye ask me. Zijn essays over Mann zijn ‘pretty hard going’, Lukacs’ communistische geloof in maatschappelijke progressie komt inmiddels vreemd over. (Een veel platter geloof in commercieële vooruitgang daarentegen kunnen we heel goed volgen, ook al geloven we er niet in). Enz.
Laat zondagavondrondje. Zon gaat onder na een zonnige dag. Weinig noordoostenwind. 20:00 – 21:00. Overal rustig. Het Amsterdamse Bos, met pril groen, is mooi. (30 kilometer).
Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Bosbaan – Amsterdamse Bos – de Poel – Amstelveen – Bovenkerkerdijk – Amstel – Ouderkerk – Marcusstraat
Zaterdagochtend, ik ging niet zo vroeg de deur uit als ik wilde en daardoor net iets minder ver gereden dan het plan was. Bollenstreek – want nu mooi. Wel een route met veel stad en veel niet zo mooie wegen. 9.30 – 13.15. Zo’n 95 kilometer. Waterig zonnetje, weinig zuidwestenwind, 11 graden bij wegrijden, later zo’n 15. Hard gereden op het fietspad tussen Langevelderslag en Zandvoort. Bij de Sloterplas reed ik verkeerd. Een klein stukje van de route staat niet op het kaartje – viel net buiten die ene scan, en geen zin om een nieuwe te maken.
Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Amsterdamse Bos – Schipholweg – Boesingheliede – Vijfhuizen – Cruquius – Woestduinen – De Zilk – Langevelderslag – Zandvoort – Kransvlak – Kraantje Lek – Overveen – Haarlem – Haarlemmerliede – Oude Notweg – Halfweg – Osdorp – Sloterplas – Vondelpark – Marcusstraat
Ochtendrondje. Prachtig zonnig weer, bijna windstil. Bloesems. 30 kilometer.
Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Amsterdamse Bos – Bovenkerk – Nesserlaan – Amstel – Marcusstraat
Vanavond – donderdag 14 april – mag ik wat zeggen op de feestelijke presentatie van het nieuwe boek van Josephine Bosma: Nettitudes. Let’s Talk Net Art. Een (flink) deel heb ik in manuscript gelezen. De presentatie is vanaf 20.30 uur in de Balie, Amsterdam.
http://networkcultures.org/wpmu/weblog/2011/03/29/booklaunch-josephine-bosmas-nettitudes-lets-talk-net-art/
en
http://www.naipublishers.nl/kunst/nettitudes.html
Instructions for a music composition for any number of players, makings sounds with any preferred type of instrument or other sound source.
Version 0.7
1. Choose one sheet of notated music, and give a copy to each player.
2. Set the exact length of the piece.
3. Every player determines individually for him/herself a code of how to read and interpret the notated music. The code has to adhered to rigoruously during performance.
4. Play.
Please note:
Players do not need the ability to read traditionally notated music. Every player determines a strict way of how to read the signs and interpret these on the instrument(s) and/or sound sources that he/she plays. It is not necessary to discuss the chosen code with the others in the ensemble before the performance, but it is not forbidden either. It is not necessary to rehearse, but it is not forbidden either. Do not change the code during performance for any reason – e.g. because something else turns out to sound better with what the other(s) are doing. Any code is permitted. It is not necessary to interpret all the signs of the notation; (the viola also does not play all the notes of a notated string quartet).
We’ll do this with Oorbeek at the Notations-festival. We tried it yesterday with the first prelude from Robert de Visée’s Livre des Pieces pour la Guittarre (1686) – in the original notation. It worked better that I had expected.
At some point during rehearsal the drummer asked: “So I could also read each letter as a sign for a specific genre, like funk, afro-beat, punk? and then play a characteristic lick for a couple of measures.” “… Euh, hmm, yes… as long as you follow that code rigorously, you could.”
Een rondje Ronde Hoep in net iets meer dan een uur. Hard gereden op de Concorde – met een doortrapper blijf je gaan (zolang je niet buiten adem raakt). Avondzonnetje, noordoostenwind, frisjes maar heerlijk fietsweer.
Marcusstraat – Amstel – Ronde Hoep – Amstel – Marcusstraat
Ja, ik heb een Facebook-account, en ja zo nu en dan kijk ik uit nieuwsgierigheid wat mijn netwerk er aan berichtjes achterlaat. Verder doe ik er weinig – zo nu en dan klik ik op “bevestig” als iemand “vrienden” wil worden. Ik moet altijd de neiging onderdrukken om dat voor alle nog hangende verzoeken te doen – of ik de personen in kwestie nu ken of niet – meestal zijn het instellingen. Facebook-resistance. Je kunt niet alles doen. Dat ik door mijn Facebook-resistance ook vanalles misloop, het zij zo.
Het zou al een stuk beter worden als je Facebook kunt “aanpassen”. Dat kan – om het te leren kun je terecht bij een Mediamatic-workshop: http://www.mediamatic.net/page/210947/en.
