… schreef Ezra Pound (ik meen in ABC of Reading,

zegt Carol Ann Duffy (The Guardian)

“The poem is a form of texting … it’s the original text. It’s a perfecting of a feeling in language – it’s a way of saying more with less, just as texting is. We’ve got to realise that the Facebook generation is the future – and, oddly enough, poetry is the perfect form for them. It’s a kind of time capsule – it allows feelings and ideas to travel big distances in a very condensed form.”

Vandaag win ik weer in de wielrenpoule. Nu in een grote etappe met aankomst bergop. Froome wint, en van zo’n 670 deelnemers zijn er maar 2 die Froome in het team hebben. Ik ben er een van. Ha.

Zondagmiddagritje. Grijs septemberweer, maar wel lekker. Westenwind.

Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Bosbaan – Bovenkerk – Nesserlaan – Amstel – Marcusstraat

Prachtig zomerweer. Fiets mee naar het werk. ‘s Ochtends van huis tot station Abcoude. ‘s Middags (16.45 – 19.55) van Rotterdam naar huis. Warm (26 graden), zon en een paar wolken en een nauwelijks waarneembaar zacht zuidwestenwindje. Ik reed makkelijk, ik reed vrij snel, en ik reed het hele stuk tot huis in iets meer dan drie uur. Geen tellertje, dus hoe lang deze route precies is weet ik niet. (Google schat zo’n 84, dat valt me dan weer tegen).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude

Eendrachtsstraat – Maas – Ouderkerk a/d IJssel – Krimpenerwaard – Gouda – Oudewater – Woerden – Wilnis – Waver – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Goed uurtje op woensdagmiddag. Grijs & rustig weer, 17 graden. Tja, het is allemaal vlak…

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude – Ouderkerkerplas – snelweg – Amstel – Marcusstraat

Maar 1 ding over zeggen: lezen!

Nieuwe vertaling van Gadda’s La cognizione del dolore door Frans Denissen. Briljant, meeslepend, barok, moeilijk en spetterend. Als ik spijt heb dat het me nooit is gelukt om écht goed Italiaans te leren (ik heb ooit Italiaans gestudeerd), dan is dat niet omdat ik Dante niet in het orgineel kan lezen (dat lukt nog redelijk, met aantekeningen en wat hulp), maar dat ik het moet doen met de schaarse vertalingen van het werk van Gadda. Ik zou alles van hem willen lezen.

Dít was het echte leeswerk van de afgelopen tijd. En ik ben nog bezig in N30+ van Jeroen Mettes en DFW’s The Pale King. Het eerste makkelijk te lezen (gewoon lezen, zin na zin na zin), het tweede van een Jamesiaanse moeilijkheid èn een pijnlijk boek.

Boh, en leende ook van de bibliotheek van André Gide Het innerlijk blauw. Een keuze uit het dagboek 1918 – 1939. Hmmm. Dacht: ik heb nooit iets van Gide (uit)gelezen, ik weet bijna niets over Gide. +600 pagina’s dik en nee, niet uitgelezen, maar wel zoveel uit gelezen dat ik er iets over wil zeggen. Hmmm. Altijd interessant om te lezen hoe het leven van een schrijver verloopt, hoe het werken aan de boeken is verweven met een dagelijks bestaan. Maar pfff, Gide komt er, als persoon, niet heel best van af – nog niet eens vanwege de seksuele omgang met minderjarigen, de zweem van pedofilie en het sekstoerisme waaraan hij doet (althans: zo zou het nu heten, toen golden andere ‘wetten’, heette het anders) – maar vooral omdat hij de mond vol heeft van oprechtheid en eerlijkheid en zelf aanvankelijk met de grootst mogelijke persoonlijke leugens leeft. (Of heb ik het allemaal verkeerd begrepen?). Pfff, daar zullen Gide’s biografieën wel vol over staan. Aan de andere kant dan weer: hoe ouder hij wordt, des te meer medeleven met sociaal achtergestelden. Etc. Het is vreemd: Gide’s streven naar oprechtheid lijkt steeds iets te verhullen. Misschien wordt dat anders zo na 1931 (tot daar gelezen)?

(twee dagen later)
Toch nog verder gelezen. Dit geschreven was Gide me meteen een stuk sympathieker. Zijn engagement voor de Sovjets (en daaropvolgende teleurstelling) is daar ook debet aan. Maar eens een roman van hem lezen. (Kwam er in het verleden nooit doorheen).

Tja, het eerste deel van de keuze uit Green’s dagboeken maakte me nieuwsgierig genoeg om ook het tweede deel van de bibliotheek te lenen. Hmmm. De stijl nog even smetteloos, maar de overvloedige passages over het geloof en de katholieke kerk gaan op den duur flink irriteren – vaak is er geen sprake van religiositeit, maar van een star geloof in de institutie Katholieke Kerk en de Lieve Heer. (Hiermee doe ik Green’s ‘zoeken’ vast onrecht, maar vanuit hedendaags perspectief kan ik er niets anders van maken). Het lezen van die passages confronteert je met een wereldbeeld dat in feite al vreemd is… (of: dat mij vreemd is). Interessanter zijn Green’s opmerkingen over politieke gebeurtenissen en ‘mei 1968’ – misschien ook omdat ze komen van zo’n gelovig katholiek. Eigenlijk was het uitlezen van dit boekje tijdverspilling – ah, allright, ook nog wel wat aardige observaties over literatuur – maar waarom verdiep ik me in hemelsnaam in Julien Green?

Ook nog een en ander gelezen, tussendoor. ‘Tussendoortjes’, bijvoorbeeld een roman van een groot Duits schrijver die me altijd ‘te gewoon’ was. (Ten onrechte waarschijnlijk). Uit nieuwsgierigheid en als een soort test: zijn deze teksten het echt zoveel conventioneler? Leest het makkelijker? Lees ik zo’n roman uit? Heinrich Böll’s Ansichten eines Clowns (1963) heb ik min of meer uitgelezen. De eerste 150 pagina’s liet ik me meeslepen, daarna begon ik langzaamaan genoeg te krijgen van de jaren vijftig problematiek die Böll hier kundig en fel schetst. Terecht een klassieker.

Gedachte: hoeveel dapperder en maatschappelijk uitgesprokener Böll was, in vergelijking met sommige (veel?) hedendaagse schrijvers.

Laatste fietsdag. Het is zo mogelijk nog warmer (41 graden… zegt een thermometer in het dal). Ik wil niet al te ver rijden en beslis niet het ‘klassieke’ rondje over L’Homme Morte en Ornon te doen. ‘s Ochtends eerst over de Ornon (makkelijk, een mooie klim) en daarna de smalle weg naar Villard Reymond. Die is steil, zeer rustig en zeer fraai. Net achter het dorpje ligt de Col de Solude (1680) vanwaar je recht naar Alpe d’Huez kijkt. Je kunt afdalen naar Villard Notre Dame en Bourg ‘Oisans, maar dat leek me net te gevaarlijk. (Het eerste deel is onverhard – volgens informatie die ik nu vind is het maar een klein stukje). (Om naar de Col de Solude te rijden moet je net voor je het dorp inrijdt links aanhouden, die smalle asfaltweg brengt je naar de col).

Bourg d’Oisans – Ornon – Villard Reymond – Col de Solude (1680) – Bourg d’Oisans

Ornon / www.cyclingcols.com