In 1995 maakte ik een zesdaagse fietstocht door Noord-Engeland. De zomervakantie liep ten einde en ik was, zoals wel eerder, nog helemaal niet weg geweest. Terwijl ik toch een goede vakantiefiets had — een Giant Custom 2000 — fietstassen en een tent. Op het laatste moment boekte ik een overtocht met de veerboot naar Newcastle. Op 29 augustus fietste ik naar IJmuiden, de boot op, en na een vreselijke avond en nacht (het stormde), de boot af, Newcastle in.

Het is natuurlijk hachelijk om 13-en-een-half jaar na dato de exacte route van een fietsvakantie te reconstrueren. Ik heb wel aantekeningen, maar die zijn vrij summier. Ik heb ook nog de kaarten die ik gebruikte, maar ik heb geen route ingetekend en maakte destijds nog geen routekaartjes voor onderweg.

Toen ik het plan opvatte om kaartjes van die fietsvakantie te maken, besloot ik mijn weerzin tegen Google-maps te overwinnen. Ik maakte een account aan bij bikely.com, een van de vele communities die gebruik maken van Google-maps om fietsroutes te delen. Ik kan me voorstellen dat het handig is als je een GPS-apparaat hebt, maar het handmatig intekenen van de route is niet echt handig (fouten herstellen is lastig). Bovendien is het kaartmateriaal niet aantrekkelijk. Niet mooi om naar te kijken. Een nauwelijks opgemerkt probleem is dat het kaartmateriaal altijd up-to-date is: ik er reed in 1995, niet eergisteren. Natuurlijk is het fantastisch dat je hoogteprofielen kunt genereren, en ik geef toe dat het switchen naar satellietbeelden wel veel informatie geeft over omgeving en een indruk geeft van de zwaarte van de route.

Maar omdat ik niet zo graag meedoe aan het bijdragen aan makkelijk te analyseren massa-data-verzamelingen, en liever zelf op mijn eigen primitieve manier materiaal publiceer heb ik toch weer scans gemaakt, verkleind, in 256-grijstonen opgeslagen en met een kleurtje de vermoedelijke route ingetekend. Met alle slordigheden vandien. Daar heb ik ‘lol’ in: kijken naar een tweedimensionale landkaart laat mij dromen. Als ik aan het speuren ben op Google-map, inzoom, scroll, dan ben ik op data uit en verzamel ik informatie. Dan droom ik niet.

30 augustus 1995: Newcastle – Haltwhistle
Ik heb niet genoteerd hoeveel kilometers ik die dag heb gereden. De route ging dwars door Newcastle — links rijden ging meteen goed, ik vergiste me alleen bij de allereerste rotonde — en dan over de weg langs de Hadrian Wall tot even voorbij Haltwhistle waar ik een leuke camping vond. Het was een zware dag door fikse tegenwind — ik moest regelmatig terugschakelen naar 38 x 24. In afdalingen haalde ik nauwelijks 20 km/u. Zon en grijze wolken. Maar op geen van de Engelse klims hoefde ik af te stappen.

1995_08_30.jpg

31 augustus 1995: Haltwhistle – Glenridding 84 km / 4.35
Prachtige route. Vaak afgestapt om van het landschap te genieten. Deel van de route is de Hartside Cross, een zware klim die deel uitmaakt van de BIG: http://www.challenge-big.eu/. Vond een trekkerscamping aan de voet van de Kirkstone Pass. De mensen naast me nodigen me (zij: social worker, hij: decorbouwer voor The Wooden Trousers) uit om ook nog met hen mee te eten (al heb ik al gegeten). Een gezellige avond.

1995_08_31.jpg

1 september 1995: Glenridding – Crook 67 km / 4.06
Ik kan mijn route van deze dag niet reconstrueren. Ik weet nog wel heel precies dat mijn plan was om op 1 dag de Kirkstone Pass, de Hardknott Pass en de Wrynose Pass te rijden. Met bagage. Dat heb ik niet gedaan. Ik reed de eerste zeven kilomter van die dag in precies 1 uur en kwam zonder een keer af te stappen boven op de Kirkstone Pass. (Ook een BIG). Daar besloot ik dat het wel mooi was met de zware klims. Ik reed nog wel richting de andere passen, maakte een mooi rondje en hield een lange pauze om een prachtig uitzichtpunt. Daarna met een bocht om het meer, en via een zware klim naar een niet zo leuke camping bij Crook.

1995_09_01.jpg

2 september 1995: Crook – Leyburgh/Kindale 96 km / 4.50
Dwars door de Yorkshire Dales, met een lekker tempo. (Wind in de rug?) ‘s Nachts had het geregend, maar overdag bleef het droog: soms zon, soms wolken, prachtige luchten, in de verte buien. Drukke gezellige camping. Opnieuw weet ik niet precies hoe ik heb gereden. Rechtstreeks van Crook naar Leyburgh levert te weinig kilometers op. Ik herinner me vaag dat ik wat extra heb geklommen, maar of dat inderdaad exact via onderstaande route is weet ik niet met zekerheid.

1995_09_02.jpg

3 september 1995: Leyburgh – Middleton in Teesdale
Opnieuw geen gegevens over de afstand. Ik wiste de data uit mn computertje. De hele dag ‘pissing rain’ en koud. Even voorbij Barnard Castle brak ik een spaak. En aangekomen op de camping werd het droog en begon de zon te schijnen.

1995_09_03.jpg

4 september 1995: Middleton in Teesdale – Highfield/Derwent
Ik herinner me een lange, geleidelijk klim over The Pennines, vijf kilometer met tegenwind door de heidevelden. Geen mens te zien, tot, vlak voor het dorp, een local (te voet) een praatje aanknoopte. Werkloos, socialist. 60 jaar oud, maar zag er jonger uit. Hij zei: “The worst thing is that the Sovjet Union has fallen apart.” Daarom waren de conservatieven hun angst voor het werkvolk verloren. Met desastreuze gevolgen. In het dorp nam ik de ‘fjord’, vergat dat stenen in een beekje glad zijn en ging bijna onderuit. (Overal stonden huizen te koop, de dorpen liepen destijds leeg). De route ging door Consett, dat zo arm was dat het er rechtstreeks crimineel uitzag. Vond een prachtige camping aan de Derwent.

1995_09_04.jpg

5 september 1995: Highfield – Newcastle
Laatste stukje. Niet meer dan Newcastle door, naar de haven om de boot te halen. Raakte, de richtingaanwijzers volgend op de snelweg terecht, vond geen andere weg en racete dus maar over de snelweg naar de haven. Heel vervelend maar eigenlijk ook wel kicken.

1995_09_05.jpg

Wat ik me herinner zijn ook prachtige landschappen, de zon over de bloeiende heide en de stille wegen door The Pennines.

(Hmm. Ik had de kaartjes wel iets groter mogen maken.)

Zonnetje, daarna grijze wolken. 4 graden, zuidwestenwind, droog. Zeker vergeleken met zondag aangenaam weer. Vreemd: ik verkeer in de veronderstelling dat ik dit rondje de laatste tijd vrij vaak heb gereden, dat het een vast weekendrondje is. Maar terugbladerend blijkt dat helemaal niet het geval te zijn – het is de derde keer sinds november 2007 (!) dat ik dit rondje rij.

Marcusstraat – Amstel – Nes – Uithoorn – Vrouwenakker – De Hoef – Amstelhoek – Nessersluis – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Toen ik even na één uur wegreed kwam ik beneden bij de lift Hermann (buurjongen van 7) tegen. Hij zei: “Ik zou niet gaan fietsen hoor, wij komen net door de hagel.”. Zei ik: “Nou, ik heb net heel goed naar de weerberichten gekeken en als ik die kant op ga, en dan een rondje van 2 uurtjes maak, dan blijf ik droog.” Even na half vier kwam ik terug, kleddernat. Bij de deur zat Hermann. Zei ik: “Nou, jij had gelijk hoor!”

Zuidwestenwind. Buienkans, met natte sneeuw; maar de hele ochtend had de zon geschenen. Koud. Net na de eerste bui op weg, en achter de bui aan richting oosten. Voorbij Muiderberg reed ik even de natte sneeuw in en stuurde richting zuiden. Boven Weesp hing een bui. Ik dacht: ik rij nog een stukje verder richting zuiden en dan als de bui overgetrokken is weer naar Amsterdam. Ik nam de ‘verkeerde’ kant van de Vecht, lekker in de zon. Ik nam niet het pontje tussen Nederhorst en Nigtevegt. Ik neem nooit pontjes. Het had er juist gehageld en gesneeuwd: ik reed door een flinke laag half bevroren nattigheid. Voorbij Nederhorst begon het zwaar te sneeuwen. Geen keuze, gewoon doortrappen naar Vreeland. Het hield niet op. Even leek het op te klaren. Toch niet. Natte sneeuw tot Amsterdam. Vies. Koud. Ik was doornat. Maar ik kon wel goed blijven doortrappen en was thuis voor ik verkleumd was. Een uur door de nattigheid bij 2 graden. Toch liever niet.

Marcusstraat – Ringdijk – Diemerpark – Muiden – Muiderberg – tussen snelweg en spoor – Hakkelaarsbrug – Naardermeer – De Horn – Nederhorst – Vreeland – kanaal – Nigtevegt- kanaal – Driemond – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

Vrijdagmorgenritje. Zonnetje net na een bui. Zuidenwind. Het wordt langzaam warmer. Sukkelgangetje (geen zin om hard te rijden, geen macht in de benen), lekker een kleine versnelling gedraaid.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Voetangel – Abcoude – Baambrugge – Loenersloot – Loenen – Vreeland – kanaal – Nigtevegt- kanaal – Diemerpark – Ringdijk – Marcusstraat

Zon, wolken en zelfs sneeuw. Rond het vriespunt – de Gein is dichtgevroren. Strakke, harde oostenwind, daardoor kouder en een stuk zwaarder dan gisteren. 11.30 – 13.15.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Voetangel – Abcoude – Gein – kanaal – Diemerpark – Ringdijk – Marcusstraat

Zonnig, best koud, harde oostenwind. Prachtweer. Ik reed ruim 3 uur (11.30 – 14.45), maar had best nog ietsjes langer willen rijden. Van de Schellingwouderbrug tot en met Monnickendam met 3 andere jongens meegereden. Zij reden door naar Warder, ik maakte een rondje Zaandam. Voorbij Purmerland reed ik verkeerd (wilde via de Wormer, maar bleef aan de verkeerde kant van het spoor — eigenlijk zou dat de terugweg zijn). Besloot daarom dwars door Zaanstad terug te rijden, langs de Zaan. Gezien de windrichting geen slecht idee, maar na 3 kwartier tussen de bebouwing was ik het echt zat. Laatste stuk ‘buitenom’.

Marcusstraat – Muiderpoort- Schellingwouderbrug – Ransdorp – Uitdam – Monnickendam – Purmer – Ilpendam – Purmerland – De Haal – Oostzanerveld – Zaanse Schans – Zaan – Zaandam – Molenwijk – Buiksloot – Noord-Hollandskanaal – Zwarte Gouw – Schellingwouderbrug – Diemerzeedijk – Ringdijk – Marcusstraat

For when you get bored reading all the ‘murikan reviews of 2666: http://venepoetics.blogspot.com/search/label/RobertoBolaño

Trainingsritje, einde van de middag. 16.05 – 17.20. Zon, maar ook wat nevelig. Oostenwind. Net boven vriespunt. Meest stevig doorgereden. Nam voor de verandering eens het fietspad langs de Gaasperplas maar miste de afslag naar de Gein en reed dus verder door de Bijlmer, en kwam via de knooppuntenroute bij Holendrecht uit.

Marcusstraat – Ringdijk – Diemerpark – kanaal – Gaasperplas – AMC – Ouderkerkerplas – Amstel – Marcusstraat

Just reading a bunch of reviews and essays I come across this in a London Review of Books essay on computer games by John Lanchester:

“Northrop Frye once observed that all conventions, as conventions, are more or less insane; Stanley Cavell once pointed out that the conventions of cinema are just as arbitrary as those of opera. Both those observations are brought to mind by video games, which are full, overfull, of exactly that kind of arbitrary convention. Many of these conventions make the game more difficult. Gaming is a much more resistant, frustrating medium than its cultural competitors. Older media have largely abandoned the idea that difficulty is a virtue; if I had to name one high-cultural notion that had died in my adult lifetime, it would be the idea that difficulty is artistically desirable. It’s a bit of an irony that difficulty thrives in the newest medium of all – and it’s not by accident, either. One of the most common complaints regular gamers make in reviewing new offerings is that they are too easy. (It would be nice if a little bit of that leaked over into the book world.)”

http://www.lrb.co.uk/v31/n01/lanc01_.html

I’m not sure if I totally agree with this (but I’m not a gamer), but as a quote I like it.

13.50 – 16.50. Zomaar op een woensdagmiddag. De sloten bevroren, zon, nauwelijks wind, temperatuur net boven het vriespunt, rij je door de weilanden, langs het Naardermeer, door het bos. Gevoel van rijkdom. (Ik was moe).

(Via de natuurbrug van Crailo en het Bergsche Pad door de Ankeveense Plassen bleek overigens een heel slecht idee: vieze boel, van die fijne, vette modder die je niet even na afloop van je fiets kunt spoelen).

Marcusstraat – Ringdijk – Diemerpark – Muiden – Vecht – Visserijpad – Naadermeer – Naarden Vesting – Valkeveen – Tafelberg – Laren – Crailose Natuurbrug – ‘s Gravenland – Ankeveense Plassen – Googpad – Weesp – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat