Amsterdam – Almelo, met een regenbui, een donderklap, een heftige hagelbui, natte sneeuw, regen, en zachte regen, en een beetje zon. De route deels ingegeven door de locatie van de buien (en soms met opzet rustig gereden om de bui voorbij te laten trekken). Ik had 175 op de teller staan (de getekende route klopt niet helemaal op de Veluwe en in Salland). Bij Nijkerk reed ik verkeerd: ik had verder zuidelijk de Veluwe willen oversteken en werd getrakteerd op die hagel. Onverhard fietspad na Speulder was helemaal ondergelopen. Twee reeën staken net voor me over. Toen begon de zon weer te schijnen. In Almelo even door de buurt gereden waar ik ben opgegroeid. De Veluwe had ik via een mooiere route willen oversteken (maar dan: de bomen waren nog erg kaal, zeker bij Het Loo). Goed, ooit nog eens met de doortrapper Amsterdam – Almelo en dan heb ik het met die route wel gezien. Maar ja, kamperen ging niet door deze week. En de temperatuur viel tegen – 8 graden max, en bij regen kouder.

Net iets anders, omdat het Koningsdag was. En ik dacht net miraculeus tussen twee buien door te laveren, maar kreeg toch 5 minuten regen en een klein beetje hagel op mn hoofd. Ook zon. Iets warmer. 5 graden. Ronde Hoep (net iets anders).

Steenkoud. 4 graden. De hele dag regen, in de avond buien. Westenwind. Het enige voordeel is dat het extreem rustig is op de weg. En de kleuren zijn prachtig wanneer de zon heel even door de wolken schijnt over de weilanden, de bloeiende bomen en tegen wegtrekkende donkere wolken. (En de nul-stoplichtenroute naar Noord – ik snap ‘m nu – maar hij is wel meer dan 3 kilometer langer). Rondje Waterland – met één bui.

Koud en buien. Toch even naar buiten, begin van de avond. Drie buien en een beetje zon (na een hele dag regen). Iets warmer dan gisteren, maar zonder handschoenen rijden betekent kouwe fikken. Rondje Gaasperzoom. (Omdat ik geen zin had om via Abcoude terug te fietsen).

Eigenlijk viel het nogal mee. Vooral met de wind. Noordwest. Heel veel zon. Steenkoud. Eén keer natte sneeuw, en één hevige hagelbui met enorme windstoten waardoor ik wel moest afstappen (ook al was er nergens beschutting). Daarna waren de Kennermerduinen even een beetje wit. 24 april? ja 24 april. (Ik had gehoopt deze week te kamperen). De hele dag handschoenen aan en overschoenen. 5 graden? Maar zo lang de zon bleef schenen en ik wist dat ik geen lange stukken meer tegen de wind in kreeg, knoopte ik lusje aan lusje. Parkenrondje: Vondelpark, Rembrandtpark, Gerbrandypark, Brettenzone, Spaarnwoude, Skiheuvel, Beeckenstein (heet dat zo?), Middenduin, Duin en Kruidberg, Haemstede, Duinlust, Elswout, Brouwerskolk, Schoterbos, Amsterdamse Bos, Amstelpark.

Drie hagelbuien, één regenbui, veel zon. Harde noordnoordwestenwind die soms even afnam, en soms stevig aanwakkerde. De route deels ingegeven door de positie van de buien. (Daarom niet verder dan Oosthuizen gereden). Erg koud, 8 graden – voelde kouder – en ‘full wintergear’. Ontspannen zaterdagmiddag.

Te beginnen met van de wind af. Moe (mentaal). Ik was lang niet meer in de buurt van Hoogmade geweest. De bedoeling was eigenlijk een rondje Braassemermeer, maar dat mislukte. Noordoostenwind, en het leek veel kouder dan de 10 graden (KNMI) of de 12 die ik ergens op een thermometer zag. Veel kouder. Veel kouder ook dan met de Kerst. Ik wilde voor 100k gaan, maar had 87 op de teller staan.

Nog zo’n LP die ik voor 2 of 3 gulden op de markt kocht. Nooit goed geweten wat ik ermee moest. Ik heb ‘m n niet veel vaker dan een keer of 4 geluisterd. Paul Motian’s drumwerk komt bij mij nooit echt aan. Er zijn redenen om deze LP te houden: Bill Frisell anno 1983 (‘Bill Frisell … was recommended for this date by Pat Metheny’). Joe Lovano anno 1983. Jim Pepper. Ed Schuller op bas. Ze maken muziek waar je eigenlijk heel goed naar moet luisteren, heel precies volgen wat er allemaal gebeurd, de conversaties ‘binnenin’ horen. Hoe de verschillende stemmen ineenvlechten. Maar het pakt me niet. Ook nu niet.

In 1985 begon ik echt naar jazz en geïmproviseerde muziek te luisteren. Ik ging voor het eerst naar het BIMhuis. (Wat was mijn eerste concert? Het Paul van Kemenade kwintet of Elvin Jones’ jazzmachine?) Ik ging naar de zaterdagmiddagconcerten in het Stedelijk. Daarvoor luisterde ik al naar Michiel de Ruyter’s NOS Jazzgeschiedenis. (Ik herinner me zijn stem die de leden van de Duke Ellingtonband opnoemt, ik herinner me dat Thelonius Monk overleed, het was het jaar van 100 jaar James Joyce en Virginia Woolf: 1982. Ik was 16). Ik kende ook een paar LPs van John Coltrane.

In 1985 werd het Podiumtrio opgericht: Paul van Kemenade, Jan Kuiper, Wolter Wierbos. Ik had een tape met een liveoptreden dat van iets later is als deze LP – waar het trio super op elkaar is ingespeeld. Die tape draaide ik iedere week zeker 1 keer. Ik ken de thema’s nog steeds uit mn hoofd. En als je me vroeg, wat is het beste trio in deze bezetting, dat van Zorn – Lewis – Frisell (met News for Lulu), of dat van Van Kemenade – Wierbos – Kuiper, dan antwoorde ik: de tweede, het Podiumtrio. Zoveel speelplezier, zoveel energie, zoveel passie, zoveel muziek. (En dit trio brengt het beste van alledrie naar voren).

(Hier zou een uitweiding kunnen volgen over waarom Van Kemenade’s kwintet net ‘minder’ is, het ‘pad’ van Jan Kuiper, en waarom Wolter Wierbos van mijn radar is verdwenen terwijl hij midden jaren ’80 zo’n beetje de beste trombonist van de wereld leek te zijn – of was). (Misschien is hij dat nog wel – maar ik heb hem al zeker 20 jaar niet meer live gehoord).

(Uh, toevoeging: ja, ik vind het Podiumtrio leuker zonder Jamaladeen Tacuuma en Cornell Rochester).

Enzovoorts. De LP kocht ik ooit op Koninginnedag.

Zoveel manieren om door het Amsterdamse Bos te rijden. Uurtje ontspannen en de benen wat laten draaien om de vermoeidheid weg te rijden. Zon en fris. (8 graden).