Zaterdagmiddag in de Emmapolder. Warm, zuidenwind, zon en wat wolken. Een echte warme zomerdag waarvan Nederland er dit jaar te weinig heeft gehad. We zijn een weekend in Uithuizen. Ritje van 14:00 – 16:30.

Emmaweg – Noordpolderzijl – Marnewaard – Kloosterburen – Pieterburen – Westernieland – Noordpolderweg – Emmaweg

Even vermakelijk. Borges en Bioy Casares verzinnen een reeks conceptuele schrijvers en kunstenaars, en laten hun fictieve alter ego – de veel te bloemrijk formulerende, slecht denkende en altijd door bewondering verblinde Bustos Domecq – er artikelen over schrijven.

Parodieën op detectiveverhalen opgetekend door Bustos Domecq, fictief auteur, verzinsel van Borges & Bioy Casares. Zeer vermakelijk. Don Isidro Parodi lost vanuit de gevangeniscel misdaden op, luisterend naar de in opgezwollen taal opgediste verhalen van zelfingenomen personages. Vrolijk postmodernisme.

… schreef Ezra Pound (ik meen in ABC of Reading,

zegt Carol Ann Duffy (The Guardian)

“The poem is a form of texting … it’s the original text. It’s a perfecting of a feeling in language – it’s a way of saying more with less, just as texting is. We’ve got to realise that the Facebook generation is the future – and, oddly enough, poetry is the perfect form for them. It’s a kind of time capsule – it allows feelings and ideas to travel big distances in a very condensed form.”

Vandaag win ik weer in de wielrenpoule. Nu in een grote etappe met aankomst bergop. Froome wint, en van zo’n 670 deelnemers zijn er maar 2 die Froome in het team hebben. Ik ben er een van. Ha.

Zondagmiddagritje. Grijs septemberweer, maar wel lekker. Westenwind.

Marcusstraat – Amstel – Kalfjeslaan – Bosbaan – Bovenkerk – Nesserlaan – Amstel – Marcusstraat

Prachtig zomerweer. Fiets mee naar het werk. ‘s Ochtends van huis tot station Abcoude. ‘s Middags (16.45 – 19.55) van Rotterdam naar huis. Warm (26 graden), zon en een paar wolken en een nauwelijks waarneembaar zacht zuidwestenwindje. Ik reed makkelijk, ik reed vrij snel, en ik reed het hele stuk tot huis in iets meer dan drie uur. Geen tellertje, dus hoe lang deze route precies is weet ik niet. (Google schat zo’n 84, dat valt me dan weer tegen).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude

Eendrachtsstraat – Maas – Ouderkerk a/d IJssel – Krimpenerwaard – Gouda – Oudewater – Woerden – Wilnis – Waver – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Goed uurtje op woensdagmiddag. Grijs & rustig weer, 17 graden. Tja, het is allemaal vlak…

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Abcoude – Ouderkerkerplas – snelweg – Amstel – Marcusstraat

Maar 1 ding over zeggen: lezen!

Nieuwe vertaling van Gadda’s La cognizione del dolore door Frans Denissen. Briljant, meeslepend, barok, moeilijk en spetterend. Als ik spijt heb dat het me nooit is gelukt om écht goed Italiaans te leren (ik heb ooit Italiaans gestudeerd), dan is dat niet omdat ik Dante niet in het orgineel kan lezen (dat lukt nog redelijk, met aantekeningen en wat hulp), maar dat ik het moet doen met de schaarse vertalingen van het werk van Gadda. Ik zou alles van hem willen lezen.

Dít was het echte leeswerk van de afgelopen tijd. En ik ben nog bezig in N30+ van Jeroen Mettes en DFW’s The Pale King. Het eerste makkelijk te lezen (gewoon lezen, zin na zin na zin), het tweede van een Jamesiaanse moeilijkheid èn een pijnlijk boek.

Boh, en leende ook van de bibliotheek van André Gide Het innerlijk blauw. Een keuze uit het dagboek 1918 – 1939. Hmmm. Dacht: ik heb nooit iets van Gide (uit)gelezen, ik weet bijna niets over Gide. +600 pagina’s dik en nee, niet uitgelezen, maar wel zoveel uit gelezen dat ik er iets over wil zeggen. Hmmm. Altijd interessant om te lezen hoe het leven van een schrijver verloopt, hoe het werken aan de boeken is verweven met een dagelijks bestaan. Maar pfff, Gide komt er, als persoon, niet heel best van af – nog niet eens vanwege de seksuele omgang met minderjarigen, de zweem van pedofilie en het sekstoerisme waaraan hij doet (althans: zo zou het nu heten, toen golden andere ‘wetten’, heette het anders) – maar vooral omdat hij de mond vol heeft van oprechtheid en eerlijkheid en zelf aanvankelijk met de grootst mogelijke persoonlijke leugens leeft. (Of heb ik het allemaal verkeerd begrepen?). Pfff, daar zullen Gide’s biografieën wel vol over staan. Aan de andere kant dan weer: hoe ouder hij wordt, des te meer medeleven met sociaal achtergestelden. Etc. Het is vreemd: Gide’s streven naar oprechtheid lijkt steeds iets te verhullen. Misschien wordt dat anders zo na 1931 (tot daar gelezen)?

(twee dagen later)
Toch nog verder gelezen. Dit geschreven was Gide me meteen een stuk sympathieker. Zijn engagement voor de Sovjets (en daaropvolgende teleurstelling) is daar ook debet aan. Maar eens een roman van hem lezen. (Kwam er in het verleden nooit doorheen).