Wow: Monte Nero plus Monte Petrano!! in a stage with nine climbs…

Team time trial in Venezia, some flat stages, then some stages in the Dolomites and Austria that are not to difficult (Alpe di Siusi as only true big climb — none of the classic Dolomite-cliimbs). And then a very heavy stage in the Alpes (Izoard, Vars), and a extremely difficult time trial with two climbs.

Pfff. De wind maakt verschil. Rond het vriespunt, maar met de harde zuidooster heel veel kouder dan de afgelopen dagen. IJs op de sloten. 14.45 – 16.15

Marcusstraat – Ringdijk – Diemerpark – Muiden – Vecht – Naardermeer – Visserijpad – Vecht – Weesp – kanaal – Ringdijk – Marcusstraat

So we do go immediately into the Dolomites, or well, there are hardly any real Dolomite-stages (okay Alpe di Siusi in the fifth stage… – do I get that right?)

Prachtig weer: zon, zuidenwind (draaiend naar west). Erg veel wielrenners onderweg. De rit begint met pech: lek bij het Amstelpark. Nieuw bandje erin maar ik vertrouw het niet helemaal (steek ik ‘m niet meteen weer lek?), terug naar huis (nieuw bandje halen, beter oppompen, controleren, moet goed zijn), dan weer weg. Zo ben ik bezig van 11 – 14.45, maar fiets van 12 – 14.45.

Marcusstraat – Amstel – Uithoorn – Vrouwenakker – De Hoef – Woerdense Verlaat – Geerkade – Portengense Zuwe – Oukoop – Groenlandse kade – Winkel – Waver – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Zon, soms een paar wolken en een heel kleine bui, een thermometer gaf 11 graden aan. Noordwestenwind. Zin om de kant van Haarlem op te gaan — moet er nog steeds aan wennen dat Haarlem gauw 20 minuten verder weg ligt dan vroeger (dus 40 voor een ritje). De richting werd bepaald door de stoplichten bij de Berlagebrug. Rood = rechtsaf, dan groen = rechtdoor. Op de Plesmanlaan kwam een andere wielrenner me achterop, samen opgereden tot Halfweg.

Marcusstraat – Churchilllaan – Olympisch stadion – Plesmanlaan – Ringvaart – Halfweg – Spaarnwoude – Inlaagpolder – Westhoffbos – Spaarndam – Penningsveer – Veerplas – Lieoever – Vijfhuizen – Boesingheliede – Amsterdamse Bos – Kalfjeslaan – Amstel – Marcusstraat

Okee, toegegeven, ik was er een beetje mee bezig, en natuurlijk, een record aan kilometers is het niet, daarvoor zitten er te veel ritjes van een uur bij, maar toch: 17 ritjes in november… er is geen maand dit jaar waarin ik meer tochtjes heb gemaakt.

Vandaag weinig tijd (een deadline te halen). 16.00 – 16.45. Motregen, somber, net boven nul. Toch lekker.

Marcusstraat – Amstel – Middenpolder – Kalfjeslaan – Amstel – Marcusstraat

15.20 – 17.00. Ik vind het heerlijk om een tochtje te maken, ook als het koud is. Zo koud is het niet. Zuidenwind, 5 graden, zoiets. Bij de Gouwzee was de lucht even precies even grijs als het water: een flits van oneindigheid: ontbreken van een horizon.

Marcusstraat – Muiderpoort – Schellingwouderbrug – Broek in Waterland – Zuiderwoude – dijk – Uitdam – Poppendammerdijk – Liergouw – Schellingwouderbrug – Flevopark – Ringdijk – Marcusstraat

15.40 – 16.40. Even een uurtje rijden, pauze van het werk. Het wordt toch echt snel donker. Mistig en bewolkt, zuidenwind, niet heel koud, wel handschoenenweer.

Marcusstraat – Ringdijk – Diemerpark – kanaal – Driemond – Gaasp – Diemen – Diemertrekvaart – Marcusstraat

There is so much to say about this little book by cyclist, writer, publisher and OULIPO-member Paul Fournel, that I do not know where to begin. It is perfect. It captures what riding the bike is about, in just a few works, a few sentences he describes the essential.

Why, you ask, gather all these data about rides, how far and how fast, measured by computers and GPS-devices, when you need just a few well chosen words that condense the reality of it. (Ezra Pound: ‘Dichten’ is condensare).

I recognize almost everything in Fournel’s ‘need for the bike’. Which, I guess, is a way to say I am a cyclist like him. (Only I think he’s way faster, more competitive, I never did any sports prior to buying a racing bike when I was 30, I am a late-comer).

Just a few quotes — in English (the translation is by Allan Stoekl, the book is published by the University of Nebraska Press):

“Bike speed requires you to be selective about what you see, you reconstruct what you sense, In that way you get to the essential. Your gaze brushes over the title of a book or a cover, a newspaper catches your eye, you glimpse a potential gift in a window, a new bread in a bakery. That’s the proper speed of my gaze. It’s a writer’s speed, a speed that filters and does a preliminary selection.” (p. 44/45)

“As soon as I knew how to ride I grasped the idea of a greater world. When I left tot do a circuit, everything inside the circuit was ‘home’.” (p. 63)

“Road maps for me are dream machines. I like to read them as if they’re adventure stories. When I drive my car I use them to find the shortest route, to find the long roads where cities join, roads that don’t go through the country. As a bike rider I use them for everything else. If I know an area, every centimeter on the map is a landscape laid out for me. If I don’t know it yet, every centimeter is an imagined landscape that I will explore.” (p. 79)

For me maps are dream machines too. And there is the reason why I still use maps, and do not have a GPS device — though I am fascinated by how these technologies change one’s relation toward space, landscape and dreaming. I find it impossible to dream while staring at Google maps and Google Earth.

Should I write an essay on that?

(Btw: thanks to Alex Myers for bringing this book to my attention)

Paul Fournel is here: http://www.paulfournel.com/.