Etudes voor sopraansaxofoon (solo). Een aaneenrijging van ‘licks’ en motieven die Lacy vaak gebruikte. 1986. Gekregen als verjaardagscadeau en nog altijd verrassend. ‘… a quality … like that of incantation’.

Een originele Claxon LP. Volle mep voor betaald. Prachtige improvisaties door Steve Lacy en Maarten Altena (geen familie), opgenomen in 1978. Ik heb deze LP niet veel vaker dan een keer of vijf gedraaid, niet omdat ik ‘m niet mooi zou vinden, maar omdat het muziek is die je ‘fris’ wilt houden, niet grijs wilt draaien.

De andere helft van de dubbelaar: Dolphy’s Out There. 1960, met Ron Carter op cello (en vaak gememoreerde intonatieproblemen). Ook een heel fijne plaat met ideeënrijk spel van Dolphy, maar van deze heb ik altijd minder gehouden dan van Outward Bound. Needless to say, mijn exemplaar heeft een andere cover dan deze;

Verhalen, een essay en een lezing uit de literaire nalatenschap van Bolaño. Engelse vertaling (2010). Alles wat Bolaño geschreven heeft is in zekere zin de moeite van het lezen waard, niet alles is even goed. Het essay is ‘Literature + Illness = Literature’, dat geen inzicht geeft in zijn ziekte, maar duidelijk maakt waarom Baudelaire, Rimbaud en Mallarmé ook voor de romanschrijver Bolaño nog altijd het ijkpunt vormen. De lezing is een afrekening met de bestseller-literatuur. Van de verhalen bevielen me de langste het beste: het titelverhaal en ‘Alvaro Rousselot’s Journey’.

Zondag. Schitterend fietsweer: volop zon, oostenwind. Niet warmer dan 5 a 6 graden (handschoenen en muts) maar mild dankzij de zon. Bezoek aan mn moeder gecombineerd met een kronkelend tochtje Deventer – Almelo, met veel onverharde fietspaadjes.

Deventer – Schalkhaar – Overijssels kanaal – Oostermaat – t Loo – Kattenberg – Stokkum – Herikeberg – Apenberg – Friezeberg – Rijssenberg – Ypelo – Almelo

16.50 – 18.40. Wegtrekkende bewolking, op het einde zelfs zon, oostenwind, en nog altijd koud (4 graden). Fijn rondje.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Winkel – Abcoude – Gein – kanaal – Diemerpark – Marcusstraat

Klassieker: Dolphy’s Outward Bound. Nog niet zo subliem als Out to Lunch – dat is dan ook één van de allerbeste platen ooit. GW en deze opname van Green Dolphin Street ken ik uit mijn hoofd. Erg goed baswerk van George Tucker, fraaie arrangementen en natuurlijk heerlijk spel van Dolphy – vooral op basklarinet.

(Mijn exemplaar is de helft van een Italiaanse dubbelaar uit de serie “Jazz é bello”).

17.00 – 18.00, een uurtje, beetje rijden op de Concorde. Zonnetje, oostenwind en nog altijd koud, rond het vriespunt.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – blokje Elsenhove – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

John Lindberg’s Dimensions 5 is zo’n gelukkige greep uit de tweedehands bak. Een kei-goed kwintet speelt post-Braxton-jazz. Het is een Black Saint LP uit 1982, met live opnames uit 1981. Hugh Ragin op trompet, Thurman Barker drumt, de ondergewaardeerde Marty Ehrlich (die op andermans platen altijd beter veel beter lijkt te spelen dan op zijn eigen werk) op alt en fluit en tenslotte Billy Bang op viool – die hier beter klinkt dan waar dan ook – en steady-as-a-rock John Lindberg op bas. Hard en lyrisch in 11/4.

Een heel koperorkest met fluweelzachte toon en dan solo’s van Lester Bowie en drumwerk van Philip Wilson, dat is de Brass Fantasy (uit 1985). Prachtige klank (al verpest de ECM-productie het wel een beetje). Feelgood-muziek. Zeker als er lol wordt getrapt met een ‘corny’ thema (‘Coming Back, Jamaica’). Deze LP is verbazingwekkend serieus en ingetogen – voor Lester Bowie – en dat komt de muziek ten goede. Naar Bob Stewart kan ik ook eindeloos luisteren. Ik heb de LP nieuw gekocht of gekregen, ergens rond 1986.