‘Aber es gibt weniger starke Worte, welche die gleiche Bedeutung haben, etwa “Veröffentlichung”. Denn beim Verrat geht es um das Lüften eines Geheimnisses, eines “Rätsels”.’

‘To divulge heißt im Englischen “ein Geheimnis verraten”. Die ganze Medienkultur is ein Verrat.’

‘”Divulgieren” bedeutet: etwas, das vorher geheim war, gemein machen. (…) Dasselbe bedeutet “publizieren”: etwas, das vorher Privat was, öffentlich machen.’

“Worum es (…) geht ist nicht so sehr, öffentlich zu verraten, daß alle Veröffentlichung ein Verrat ist. (…) Vielmehr gehr es darum aufzuzeigen, daß es wieder wie im Altertum und im Mittelalter möglich geworden ist, Informationen auszuarbeiten und sie an andere weiterzugeben, ohne sie deshalb veröffentlichen zu müssen; es ist nicht länger nötig, alphabetisch — im verratenen Geheimcode — zu schreiben, weil neue Geheimcodes zu Verfügung stehen.”

Vilém Flusser, ‘Vom Verrat’, Schriften, Band I, Lob der Oberflächlichkeit, für eine Phänomenologie der Medien, Bollmann, Mannheim, 1995. p. 83, 84, 89.

‘(…) “Phänomenologie der Kulturgeschichte”: Der Willendorfer tritt aus der ihn angehenden Welt heraus, streckt ihr die Hand entgegen, hält darin Körper fest und verändert dann die derart festgehaltenen, stillstehenden, “verstandenen” Körper: Er erzeugt das zeitlose Universum der Skulpturen. Die Leute in Lascaux treten aus diesem driedimensionalen Universum heraus, schauen es sich an, erblicken die Oberflächen der “verstandenen” Körper, stellen sich vor, wie sie die erblickten Oberflächen zueinander verhalten un verändern dann die imaginierten Flächen: Sie erzeugen das tiefenlose Universum der Bilder. Die Leute in Ungarit treten aus diesem zweidimensionalen Unversums heraus, greifen mit den Fingern in die Flächen ein, um die Bildelemente zu “begreifen” reißen sie dann heraus, um sie in Reihen zu ordnen, sie zahlbar zu machen, um sie zu erzählen, besprechen und dann verändern zu können: Sie erzeugen das flächenlose Universum der Texte. Gegenwärtig treten die Leute aus diesem eindimensionalen Unversum heraus, bestasten die Linien mit den Fingerspitzen, lösen die Begriffe aus ihren reihenfolge und spielen mit ihnen, um herauszufinden, was man aus den sich anbietenden Möglichkeiten kombinieren können: Sie erzeugen das dimensionslose Universum der Quanten.’

‘Zuerst hat der Mensch in der ihn angehenden Welt gehandelt, dann hat er geschaut, um zu handeln, dann hat er gefingert und hingehört, um zu sehen und dann handeln zu können, und gegenwärtig tastet er ab, um überhaupt etwas befingern und hören zu können, um es nachher vielleicht anschauen und behandeln zu können.’

Vilém Flusser, ‘Das Abstraktionsspiel’ in Schriften, Band I, Lob der Oberflächlichkeit, für eine Phänomenologie der Medien, Bollmann, Mannheim, 1995, p. 19.

Alsof de wind de hele tijd in de rug blaast, zo’n ritje. 19.15 – 21.00. Kanne – Lanaye – Lixhe – Moelingen – Mesch – St. Geertuid – Bruisterbos – Margraten – St. Anthoniusbank – Bemelen – Maastricht – Kanne . Of, weer in fietsknooppunten ri. 78 – 80 – 72 – 71 – 70 – 67 – 65 – 06 – 79 (dat zegt het bordje in Maastricht…) – 02 – 12. Eigenlijk een heel goed trainingsrondje. Lekker.

‘The traditional historical potentialities — poetry, religion, philosophy — which (…) kept the historico-political destiny of peoples awake have long since been transformed into cultural spectacles and private experiences,and have lost all historical efficacy. Faced with this eclipse, the only task that still seem to retain some seriousness is the assumption of the burden — and the total management — of biological life, that is, of the very animality of man. (…) It is not easy to say whether the humanity that has taken upon itself the mandate of the total management of its own animality is still human, in the sense of that humanitas which the anthropological machine produced by deciding every time between man and animal; nor is it clear whether the well-being of a life that can no longer be recognized as either human or animal can be felt as fulfilling. (…) The total humanization of the animal coincides with a total animalization of man.’

Giorgio Agamben, The Open, Stanford UP, 2004 (2002), p. 77.

‘In our culture, the decisive political conflict, which governs every other conflict, is that between the animality and the humanity of man. That is to say, in its origin Western politics is also biopolitics.’

Giorgio Agamben, The Open, Stanford UP, 2004 (2002), p. 80.

‘Here the etymology of the word studium becomes clear. It goes back to a st- or sp- root indicating a crash, the shock of impact. Studying and stupefying are in this sense akin: those who study are in the situation of people who have received a shock and are stupefied by what has struck them, unable to grasp it and at the same time powerless to leave hold. The scholar, that is, is always “stupid”.’

Giorgio Agamben, The Idea of Prose, SUNY Press, 1995 (1985), p. 64.

‘Only on the day when the original infantile openness is truly, dizzingly taken up as such, when time has come to fullness and the child Aion has wakened from and to his game, will men be able finally to construct a history and language which are universal and no longer deferrable, and stop their wandering through traditions. This authentic recalling of humanity to the infantile soma is called thought — that is, politics.’

Giorgio Agamben, The Idea of Prose, SUNY Press, 1995 (1985), p. 98.

(That’s your Agamben: out of the blue referring to some very obscure mythological character (Aion, apparently a son of Kore/Persephone). Question: does the meaning of this sentence change, when you leave Aion out of it? I’d say the (poetic) network of references becomes less dense, yes. But skipping Aion, one can still get at Agamben’s ‘point’. And his messianistic (?) idea of a coming community).

‘But if quotation marks are a summons against language, citing it before the tribunal of thought, the proceedings of this trial cannot remain indefinitely adjourned. Every completed act of thought, to be such — to be able, that is, to refer to something standing outside of language — must work itself out entirely within lanuage. A humanity able to talk only within quotation marks would be an unhappy humanity that, by dint (= the effort, AA) of thinking, had lost the capacity to carry thought through to a conclusion.

Giorgio Agamben, The Idea of Prose, SUNY Press, 1995 (1985), p. 104.

Funny, the copy of Agambens The Idea of Prose I was reading has quite a few pencil marks and notes in the margin. The chapter The Idea of Peace has a note in pencil saying ‘Kant eternal peace’ and marks the last few lines of page 81 with ‘Hegel?’ According to me this little chapter is nothing else than a short analysis of the idea of peace, through the reading of an element of contemporary catholic liturgy — giving your neighbour a hand and whishing him/her ‘peace’. He’s such a catholic, this Agamben.

Maybe this explains why I can just read Agamben. I don’t bring Kant and Hegel into play every time.

Spent part of the long weekend reading two small books by Giorgio Agamben. The Idea of Prose (1985) and the more recent The Open, Man and Animal. I will put up a few quotes later on.

I enjoy reading Agamben, especially when he’s writing these short ‘vignettes’. I enjoy his prose: his thoughts might not always be easy to get, his style is clear. If he sounds obscure, it’s (mostly) not because he writes bad academese. But I have to admit — both to those who do not like Agamben, and those who adore him — that what probably saves my reading enjoyment is that I do not read Agamben for his analysis of Heidegger, his take on Hegel, his discussion with Benjamin.

The Open is mostly a very beautiful and clearly written meditation on the difference between ‘man’ and ‘animal’. Taking it’s cue from an ilustration in a Hebrew Bible, of men with animal heads, then going through Thomas of Aquino and Linneaus to early 20th century biology. Only when Agamben comes to analyze Heideggers mediations on the subject, I lose the ‘plot’. But then, I do not care so much about Heidegger, and I’m happy to more or less skip that part (is it a sign that those chapters are the longest?). I pick up the thread where Agamben applies his insights to the contemporary condition. Do I really need to go through a heideggerian brainwash for that? Maybe some philosophers would say ‘yes’. (Agamben has to, being a student of Heidegger). I’d say ‘no’. (Not me, that is), The Open takes me on a thought-trip, that I don’t understand one passage of that trip does not bother me. Moreover, I know that spending time to learn to understand that passage, will be — for me — time badly spent.

(How can it be that I am so sure about that?).

Then, the more I read of Agamben — even without always getting it — the better I begin to see how his thoughts and philosophy cohere. The tracing of the difference between man and animal in Western philosophy directly informs Agambens contemporary concept of biopolitics and bare life. Both The Open and The Idea of Prose show how the concepts of potentiality, ‘the open’, politics and thought are connected. Reading through different books of Agamben is like watching the slow uncovering of a whole network of intersecting thoughts and concepts.

And that, I think, makes for reading enjoyment too.

Aan het einde van de middag kwam de zon erdoor. Ik rij (toch) liever laat in de middag, of in de avond. Nog een rondje Zuid-Limburg. (Voorbij Valkenburg wat zitten dwalen, twijfelde of ik niet over Meerssen zou terugrijden). Kanne – Lanaye – Moelingen – Mesch – Libbeek – Mheer – Banholt – Terlinden – Pesaken – Gulpen – Partij – Wijlre – Eys – Eyserbosweg – Colmont – Schoonbron – Oud- Valkenburg (achterlangs) – Valkenburg – Houthem – Geulhemmerberg – Berg – Maastricht – Kanne (Of, in fietsknooppunten: ri. 78 – 80 – 81 – 82 – 83 – 85 – 86 – 88 – 57 – 56 – 59).

Vieze regen ‘s ochtends. Om kwart voor tien naar de start van de Amstel Gold Race kijken. Het werd droog. Even na twee uur dan op de racefiets gestapt (de video aangezet). De koers voorbij zien komen bij Mheer; dan richting Inger. Vanaf Banholt zag ik voor me een renner van Liquigas rijden. Het was Albasini die na zijn lange vlucht linksaf was geslagen, richting ‘hotel’. Mijn route was niet helemaal logisch, (ik bleef achter Albasini aanrijden), maar ik kwam wel op de plek terecht waar ik wilde staan: zo’n 8 kilometer voor de finish, net na de Keutenberg, juist voorbij Ingber. Je ziet daar de renners van verre over het plateau aankomen. Ik zag Schleck ontzettend hard doortrekken, hij was daar al duidelijk de winnaar. Achter hem lag alles uit elkaar. Viel me op hoe enorm hard ook de hopeloze verliezers nog doorramden. Dan via Margraten en Maastricht terug naar Kanne. Video kijken. Toch een wat vreemde manier om de Pasen door te brengen.

(Op weg naar de start luidden de kerkklokken. Even later loop ik tussen de mensenmassa’s en de bussen vol reclames, middenin de ‘mis van het wielrennen’ (zondag is voor sport). Het mag zo zijn dat ook de wielrenkalender ritme verleent aan het jaar, dat de voorjaarsklassiekers een vieren van de lente zijn, maar toch…)

Kanne – Lanaye – Moelingen – Mesch – Moerland – St. Geertruid – Mheer – (even stukje terug) – Banholt – Reijmerstok – Margraten – Sibbe – Scheulder – Ingber – Margraten – Maastricht – Kanne

De dag van de toerversie van de Amstel Gold Race, die ik dus niet reed (zie onder). Desalniettemin even voor enen de fiets op (met sjaal om de nek, ik wil mijn hals warmhouden). Ik ben dan wel niet ingeschreven, en ik zal ‘m niet rijden, maar wie weerhoudt me ervan om een stukje van de route te rijden? Om wat te proeven van de sfeer. Ik pik de route op bij Mesch en dan bij Libbeek (ik snij een stukje af). De route is duidelijk gemarkeerd door bananenschillen (goed, dat snap ik), en moeilijk te recyclen rotzooi (binnenbanden, spuitflesjes, plasticjes). Voorbij Mheer wordt het echt gezellig. Als ik de verzorgingspost voorbij Reijmerstok passeer, vertrekt juist een groepje met aardig wat geel-rode Lowik-truitjes: De Zwaluwen uit Almelo — de stad waar ik ben opgegroeid. Ze rijden sneller dan ik, maar ik besluit aan te pikken, en in het laatste wiel is t best te doen. Omdat op de rugnummers ook de namen staan zie ik dat een van hen Peter Gödde is — hmm, was die niet ooit prof? Het is duidelijk dat zij de 250 rijden. Ben eigenlijk vooral benieuwd hoe ik omhoog rijd, vergeleken bij de geschoren-benen mannen (in aanmerking nemend dat ik fris ben… en zij er al 150 op hebben zitten). Niet slecht, maar, als je zo’n lange tocht maakt, gooit, zo blijkt, ook de crack er wel ‘ns ‘de triple’ op. Ik doe hetzelfde, niks forceren. Zo rij ik lusje na lusje van de route mee. Langzamerhand laat ik ze op het vlakke en in de afdaling rijden, om vervolgens in een klim weer aan te pikken bij de Lowik-mannen (en 1 vrouw) bij wie het licht uitgaat. Op de Cameriger berg beginnen de benen vreemd leeg te raken. Het weekje verkoudheid doet zich voelen. Op de Gemmenicherweg zie ik 2 man naar boven lopen (oei, wat doen die straks op de Eyserbosweg? Kruipen?) Ik zie sowieso veel ‘uitgewoonde koppen’. De Vaalserberg rij ik nog babbelend met een jongen in blauw shirt omhoog. In Vijlen rij ik toch echt rechtdoor, linea recta over Mechelen en Gulpen langs de provinciale weg naar Maastricht. Erg gezellig, en ja, achteraf toch echt jammer dat ik de Amstel niet heb gereden.