Somber en nat, en warm, 12 graden, met van die heel fijne motregen waarvan je doorweekt raakt. Hoe gezond te blijven met dat weer? Stukje rijden in de buitenlucht. Uurtje (want het was best vies weer). Rondje Ouderkerkerplas en Bankrasweg.
Mistig en nat (geen regen). 5 graden. Toch fijn fietsweer. Nauwelijks wind. De bladeren nu bruin, geel, rood en soms nog helemaal groen. Rondje Uithoorn en Botshol.
Zaterdagochtend. Koud. Nachtvorst. Hardere oostenwind dan verwacht. Flets zonnetjes door wat lichte bewolking. Gek genoeg uitstekend fietsweer. Rondje Purmer.
Koud en grijs en somber. Maar eenmaal warm gereden goed fietsweer. (Niet zeuren, handschoenen aan, muts op, overschoenen, winterjack, rijden). De brug was open, de weg afgesloten, en zo reed ik een rondje Gaasperplas en Diemerbos.
Mistig. Koud novemberweer. 2 graden. Soms een flauw zonnetje. Weinig wind. Nog bladeren aan de bomen. Weer de weg kwijt in de Bijlmer. Ietsie langer dan anders op een dinsdag – ter compensatie van de mindere weersverwachtingen. (Fietswissel – weer op de Gazelle. Hmm. Loopt een stuk minder lekker.)
Ik dacht een uurtje door de regen rauschen, het werd een uurtje (iets meer) door de zon, precies tussen de buien door.
Twee buitjes. Een regenboog. Vieze kledder op de weg. Gele bladeren. Vies herfstweer en ook nog zon. 7 graden. En heerlijk gereden toen ik eenmaal op gang was. Rondje tot Meije en Nieuwkoop (en met wind achter over de Poelweg en Noorddammerweg terug).
Ja die heb ik. Deel twee van de vroege pianowerken van Satie, uitgevoerd door Reinbert de Leeuw, de Philips LP. Ik kocht hem toen ik nog bij mn ouders woonde, 1982 of ’83. Wat me opvalt is dat op al die klassieke LPs niet vermeld staat wanneer de opnames plaatsvonden, en ook niet waar. Ergens staat heel klein 1980. En het is een Harlekijn-opname. Discogs zegt 1976. Voor zover ik weet worden Reinbert de Leeuw’s uitvoeringen inmiddels als niet de meest ‘correcte’ beschouwd, en ik lees dat hij ze zelf vreselijk vind, maar dit is zonder twijfel de Satie die velen is bijgebleven.
Ik heb er nooit veel naar geluisterd. En het is de eerste keer in misschien wel 20 jaar dat ik deze LP opzet. De Ogives bieden een heel vreemde toegang tot een persoonlijk verleden dat er maar even was en dat nooit heeft doorgewerkt. De Gymnopedies zijn stukgespeeld (en de reden waarom ik deze LP nooit meer opzette), maar klinken me toch weer als nieuw – zo langzaam is deze uitvoering. De Sarabandes herinner ik me nauwelijks.
Ik heb nog een stel klassieke gitaar-LPs. Allemaal voor bijna niks tweedehands gekocht. Dit is er eentje uit 1974. John Williams speelt het ijzeren gitaarrepretoire (‘repertoire’ sinds Segovia): Albeniz, Sanz, Granados, Rodrigo, De Falla, Torroba. Het heeft bij mij jaren geduurd voor ik wist dat die stukken van Albeniz en Granados niet voor gitaar (maar voor piano) zijn geschreven. Zonder nu de uitvoeringen van Segovia op te zoeken en te luisteren zeg ik dat Williams’ interpretaties me beter bevallen.
De andere van 1 euro. Een Deutsche Grammophon met Narciso Yepes die gitaarconcerten van Heitor Villa-Lobos en Mario Castelnuovo-Tedesco speelt. (Die tweede componist is eigenlijk alleen nog bekend onder gitaristen). Geen hemelbestorming maar Yepes speelt schitterend. (Ik hoor liever de gitaarsonates van Villa-Lobos, en ook werk voor solo gitaar van Castelnuovo Tedesco – in beide gevallen geldt dat de noten die ze voor gitaar schreven vooruitstrevender klinken dan hun orkestraties). (Toch?)
