Einde van de maandagmiddag. 4 graden en eindelijk helder. Er hing een bui die ik dacht te ontwijken, maar niet. Flinke noordenwind. Rondje Uitdam.

Nieuwjaarsdagochtendritje: de Hoep. Nog altijd mist, 3 graden, en op het einde wat motregen. Meer uitrijden dan een nieuw begin.

Voor wat het waard is (met mijn leesgedrag en alle aangeklikte, doorgenomen en halfgelezen pdfs en epubs). De boeken van 2016 die ik me nu herinner:

Anna Tsing: The Mushroom and the World
Timothy Morton: Dark Ecology
Michel Serres: Het contract met de natuur
Joseph Vogl: Het spook van het kapitaal
Achille Mbembe: Kritiek van de zwarte rede
Wolfgang Streeck: Gekochte tijd

Dante Alighieri: Paradiso (in 1 adem)
Arjen Mulder: De successtaker
Don Delillo: Zero K
Nanni Balestrini: We Want Everything
Edgar Caïro: De smaak van Sranan libre
(En de boeken van Robert MacFarlane)
(Poëzie, te weinig… Han van der Vegt: Navigatiesystemen)

En de belangrijkste in 2016 begonnen maar nog niet uitgelezen boeken
Donna Haraway: Staying with the Trouble
Karl Marx: Het kapitaal
William T. Vollmann: The Dying Grass (uh…)
William Gaddis: JR

Ah, zal ik nooit uitlezen, maar ik heb ‘m wel:
Arno Schmidt: Bottom’s Dream / Zettels Traum

Herlezen (deels):
Marcel Proust: De kant van Swann
Ezra Pound: Cantos

En hoor ik niet te noemen omdat ik er zelf aan meewerkte:
Living Earth. Field Notes from the Dark Ecology Project 2014-2016

Enz.

Schrijft Omar Muñoz-Cremers & ik knik:

‘Maatschappelijk is eenzelfde vervelling gaande waar lastig grip op is te krijgen. Rationeel observerend zie je de verandering gebeuren, een trage ontmanteling van een stelsel van democratie, welvaartsstaat en natiestaat door onhoudbare globalisering en technologisering. Dit heeft bepaalde processen in gang gezet die niet te stuiten lijken: het concept van democratie is blijkbaar zo zwak dat het geen alternatief kan verzinnen voor een vrijwillige metamorfose naar een controlestaat die xenofobie gretig kanaliseert. Je weet het, je voelt het, maar in je dagelijkse realiteit blijf je er in West-Europa weinig van merken. Blijft dat zo? Of komt de klap des te harder, op een semi-onvoorspelbare manier?’

De rest hier:

https://toekomsthervonden.blogspot.nl/2016/12/2016-de-toekomst-hervonden.html

Nog steeds mist. Nu bij 3 graden boven nul. Zuidwestenwind. Reed voorzichtig: toch te veel kou op de knieën gehad de afgelopen twee dagen. Maar na een uur voelde het weer goed, en knoopte ik er een lusje aan vast. Even doorgereden naar camping de Amstelkade. (Ja, er stonden mensen met een tent). Laatste stuk gezellig kletsend samengereden met een fietser uit Amstelveen. (En ‘ongeveer precies’ (sic) 500 kilometer in de periode van de ‘feestelijke vijfhonderd’. Heb ik dat ook gehad). Goede afsluiting van het jaar.

Rondje Stelling. In ieder geval helemaal om Amsterdam. Ik miste ik een paar forten: Kwadijk, Edam, Botshol, Hinderdam. Toen ik iets serieuzer begon te fietsen, een jaar of 25 geleden, was het rijden van de hele Fortenroute het eerste dat ik me voornam om ooit eens te doen. Toen heette dat nog de Fortenroute, en was met rood-witte zeskantige bordjes bewegwijzerd. Ik ben er nooit aan toegekomen. En vandaag reed ik ‘m, min of meer. Heb ik dat ook weer gehad. Ben ik daarvan af: van denken het zou leuk zijn om ooit de hele Stelling te rijden. -1 tot 3 graden. Mist, tot er om vier uur even een vage zon doorheem begon te schijnen. Eerst alles wit, en toen het begon te dooien vielen er stukjes ijs uit de bomen. Net als gisteren reed ik me vage plannen weg. Misschien de Stelling, misschien de duinen in, misschien naar Den Helder. Bij Leimuiden was ik toe aan wind in de rug. Dus de Stelling. Bij Spaarndam was de brug open waardoor definitief niet naar de duinen ging. Bij Purmerend wilde ik het niet te gek maken en reed ik niet naar Kwadijk. Toen ik eenmaal Amsterdam naderde en het donker werd besloot ik dat laatste lusje eraan toe te voegen. Net als gisteren niet geschakeld. Nauwelijks gezweet. (Een beetje in het begin omdat ik me te warm had gekleed). Draaien op het gemak. (Definitief bewijs dat ik een slechtweerfietser ben? Het lijkt wel alsof deze 170+ me minder moeite kostte als zo’n afstand in de zomer).

F. en R. zijn in Ierland. Ik heb de tijd. Rondje van Kapitein IJsbaard (ijspegels van 10 centimeter in mn baard). Ik was van plan een fiks end te rijden, maar eerlijk gezegd zag ik het somber in met die dikke mist en -2 graden. Het eerste uur twijfelde ik nog steeds. Ik reed riching oosten omdat de mist daar minder dik zou zijn. Wat te doen? Rondje Stelling – met die mist? Richting oosten en de trein terug? De wind was zuid. (Heel zacht, maar maakte toch een flink verschil). En zo reed ik naar vliegveld Soesterberg. Nog niet geweest sinds dat een natuurgebied is. (Route klopt niet helemaal, van Strava mag ik niet een route maken met heen en weer op de landingsbaan. Dat krijg je als je zonder teller, slimme telefoon of ander GPS-apparaat rijdt). Temperatuur was net aan, -2. Overal mist, maar ten oosten van de Utrechtse Heuvelrug wat minder dik. Niet geschakeld. Niet gezweet. Lekker draaien: zo dat de lichaamsmotor warm blijft en niet moe wordt. Dit kan dus ook, gewoon 6 uur in de vrieskou fietsen. (Nergens was het glad). (En de hoogspanningsleidingen knetterden en zongen.) En die 144 is een schatting gebaseerd op de Strava-route en de goed zes uur rijtijd. Zou ook zomaar 150 kunnen zijn. Of 140. (En wie dacht dat dit wat voorstelt: Tim Krabbé rijdt vandaag met de Windjammers lekker om het IJsselmeer. 280 kilometer. Als ik het niet dacht).

Derde Kerstdag. Ik kon twee uurtjes weg. 8 graden, niet veel wind. Lekker gereden. Rondje Loenersloot, eerst langs het kanaal, slingerend langs riviertjes terug.

Nog één keertje met de fietskar. R. wilde dat graag. Op en neer naar Ouderkerk, met de Middelpolder. Warm. 12 graden. Flinke westenwind. Met Kerst.

Zaterdag voor Kerst. Ik heb anderhalf uur. Fikse westenwind en een andere – niet zo goeie (stoplichten) route door Amstelveen. Heel hard rijden door de Middelpolder. 8 graden en grijs. Rondje Oeverlanden en Amstelveen.