Opnieuw heerlijk weer. 12.00 – 20.00. Warm, 28 graden, zon en wolken en bovenop de Hautes Fagnes koel, bewolkt en wat regenbuitjes. Fijn gereden, genieten, door het Hertogenwoud was het meer wandelen — zelfs als het vlak was reed ik nauwelijk 15 km/u. Kanne – Lanaye – Moelingen – Gravensvoeren – Warsage – Mortroux – Val Dieu – Froidthier – Clermont – Hoyoux -Limbourg – Goe – Gileppe – langs het meer – 62 – 67 – 60 – 68 – 56 – 41 – stuwmeer van Eupen – 54 – Ternell – ri Mützenich – 53 – 52 – 49 – 28 – Petergensfeld – Roetgener Strasse – Raeren – Walhorn – Lontzen – Montzen – Hombourg – Hagelstein – Veursbos – Veurs – St. Martensvoeren – Gravensvoeren – Moelingen – Lixhe – Lanaye – Kanne

Prachtig zomerweer. Zon, wat wolkjes, lekker windje, 25 graden. ‘s Ochtends eerst nieuwe banden kopen en nog wat spul. Plan: richting Spa en de bossen achter Spa. 14.00 – 20.30. Heerlijk rustige gereden. En hoe leuk ik de klimmetjes van Houtepen ook vind, als ik dan achter Spa door het bos rij, de Rosier afdaal, geniet ik toch meer. Kanne – kanaal – Vise – Dalhem – Chenestre – Mortier – en dan via exact hetzelfde weggetje afdalen naar het riviertje de Bolland en erg steil omhoog – Herve – Bruyeres – Xhendelesse – Soiron – ai, daar zat nog een helling die ik niet verwachtte – Cornesse – Pepinster – Theux drukke weg, maar toch wel mooi – Winamplanche – Creppe – Geronstere – Rosier – Andrimont – Ruy – Francorchamps – Baronheid – Solwaster – Jalhay – Goe – Limbourg – Bilstain – Clermont – Froidtheid – Val Dieu – Mortroux – Warsage – Gravensvoeren – Moelingen – Lixhe – Lanaye – Kanne

Er een vrije dag van gemaakt. 11.00 – 18.30. Heerlijk fietsweer, beetje wind, vrij warm (later in de middag echt warm, 25 graden), maar na de hitte van de laatste dagen voelde dat aan als prettig koel, en meest bewolkt. Plan: de Vesdre-klims die Rob Houtepen beschrijft opzoeken. Misschien via Jehanster en Limbourg terugrijden. In ieder geval: de hele dag wegblijven. Kanne – kanaal – Vise – Dalhem – Housse – Barchon – Saive – Bellaire – Jupille – Rue de Fleron (zag dat de Rue des Chenes inmiddels van spiksplinternieuw asfalt is voorzien) – Fleron – Chevremont – Voie des Chars (prachtig en hoe steil! 19%) – Ninane – Beaufays – Tilff – Mery – (prachtige klim) – Hayen – Les Forges – Trooz – Fraipont – Rue Sur Steppes – (prachtig, veel steentjes en jawel: voorband lek — reservebandje erop en zoals zo vaak moeten constateren dat de solutie vervlogen is, dus niet weer lekrijden, niet te veel extra kilometers maken, tenzij ik onderweg een fietsenzaak zie) – Andoumont – Les Forges – Trooz – Fraipont – mooie klim achter het spoor – Nessonvaux – Voi Collas – Bois d’Olne – Froidbermont – (dat zijn 3 opeenvolgende zware klims, alleen de laatste is niet van het type jezelf omhoog sleuren met 8 km/u op 30 x 21) – Nessonvaux – Soiron – Les Bruyeres – Herve – Rue de Noblehaye – (dan een stel kleine weggetjes, ik dacht bij Bolland uit te komen, maar na een lastige klim over een heel kleine weg door het bos kwam ik op de weg naar Mortier uit) – Mortier – Chenestre – Dalhem – Bombaye – Berneau – Moelingen – Lixhe – Lanaye – Kanne. Geen fietsenzaak gezien. Best vaak op de kaart gekeken en op de routebeschrijvingen van Houtepen. Ook vaak een stukje heen en weer gereden. Zeven klims waar ik de triple erop gooide.

Niets mooier dan een fietstochtje op een late zomeravond. 19.50 – 22.00. Het bleef maar warm en het verwachte onweer bleef uit. Toen ik tussen Millen en Roclenge bovenop het Limbugse reed zag ik dat het bij Kanne flink aan het regenen was. Ik had geluk, voorbij Bassenge reed ik het gebied in waar het had geregend, het rook er heerlijk. De bui was voorbij. Kanne – Emael – Riemst – Grote Spouwen – Bilzen – Alden Biesen – Rijkhoven – St. Genoelselderen – Millen – Roclenge – Bassenge – Wonck – Eben – Kanne

(Geen plaatje, het wordt een running gag: ik moet nieuwe scans maken.)

Veel te warm om (ver) te fietsen, zeker in de middag. Maar ja, de Tour komt langs en ik heb al te vaak gelegenheden verzuimd om de koers te zien. Ik stap dus op de fiets voor een ritje Veursbos v.v. — daar wil ik de Tour voorbij zien komen (het bos biedt schaduw; in Valkenburg is het toch kermis; en verder is het eigenlijk toch nogal saai, zo’n tourdoorkomst). Kanne – Lanaye – Moelingen – Gravensvoeren – St. Martensvoeren – Veurs – Veursbos – Veurs – St. Pietersvoeren – Rullen – St. Jean de Sart – Val Dieu – Mortroux – Dalhem – Bombaye – Berneau – Moelingen – Lixhe – kanaal – Kanne

Te warm om te fietsen en te warm om te werken. Knalzon & 32 graden. In de ochtend per trein terug uit Amsterdam naar Maastricht & Kanne. Te warm om te fietsen? Er stond een lekker windje — toch fietsweer. 15.45 – 19.45. Met de laatste kilometers van de touretappe van morgen — dus ook de laatste kilometers van de tourtocht van vandaag. Rustig gereden — en dankzij de oostenwind was de tweede helft supermakkelijk. De Cauberg had ik dit jaar nog niet gereden — saaie helling, lastig als je sprint, niet moeilijk als je rustig rijdt. Kanne – Lanaye – Moelingen – St. Martensvoeren – Ulvend – De Planck – Veursbos – Teuven – Opsinnich – Sippenaeken – Terziet – Cameriger berg – Holset – Lemiers – Orsbach – Bocholtz – Baneheide – Eys – Trintelen – Etenaken – Valkenburg – Berg – Maastricht – Kanne

Toch niet voor een lange tocht vertrokken die ochtend, maar in de middag spijt en terug naar Kanne om een rondje te maken alvorens de trein naar Amsterdam te nemen. 15.30 – 18.00. Raar weer, soms erg warm, soms bewolkt, soms zon, flinke ZW-wind. Kanne – Eben – Moulin du Broukay – Bassenge – Houtain St. Simeon – Hermee – (hier een grote weg opgereden en weer omgedraaid, me niet realiserend hoe dicht ik bij Herstal en Wandre was) – Petit Aaz – Oupeye – Hermalle ss Argenteau – Whixhou – Richelle – Dalhem – Trembleur – Mortier – Chenestre – ri. Bombaye – Mons – Vise – kanaal – Kanne

Een perfecte zondag: een mooie wandeling van Kanne naar de Pietersberg en terug, en tussendoor een keer of zeven het in groepjes uiteengereten peleton wielrenners voorbij zien komen. Mooi om ze bovenop de Zonnenberg een voor een boven te zien komen. (De Zonneberg waar je alleen kon komen als je de wandelroutes kent, want alles wat perfect afgesloten en wie zich op verboden terrein begaf kreeg de dame en heer van de bereden politie achter zich aan). J.heeft een paar mooie filmpjes gemaakt. Tenslotte de laatste anderhalf uur voor de tevee om een staaltje onvervalst wielrennen te zien. Ik bedoel: je kreeg heel fraai te zien hoe de koers ook wordt bepaald door allerlei belangen, belangenverstrengelingen, belangenafwegingen, die ook te maken hebben met zaken waarvan een purist zou zeggen dat ze ‘buiten’ de koers horen. Je kreeg perfect in beeld dat ‘de koers’ niet alleen belangeloze lichamen op een fiets betreft die zo hard mogelijk naar de eindstreep proberen te rijden. Iedereen weet hoe ontzettend belangrijk de kampioensschpastrui voor Rabobank is. Ze hebben er de afgelopen jaren te vaak naastgegrepen. De kampioensschapstrui moet ook in de Tour te zien zijn. (Toen De Groot leek te gaan winnen wist je: dus De Groot zal naar de Tour gaan. — Wegens vormcrisis van Thomas Dekker gaat hij inderdaad mee (hoe goed/slecht ligt Thomas Dekker eigenlijk in de ploeg?) Dan komen Boogerd en Sebastiaan Langeveld op kop. Stel je voor je bent Langeveld. Je weet zo goed als zeker dat je volgend jaar bij Rabo zult rijden. Rabo wil de trui. Als je wint kom je in 2007 bij een ploeg waar ze je wellicht voor een te eigenzinnige matennaaier houden (o.i.d.): ‘he, waarom heb jij Boogerd vorig jaar van de winst afgehouden?’ Het is zo ontzettend veel voordeliger om Boogerd te laten winnen: 1. je contract met Rabo is binnen, en voor een hoger bedrag dan eerder is afgesproken. 2. Boogerd doet er persoonlijk nog een leuk zakcentje bij. 3. jij en ook Skil – Shimano hebben er een heel stel vrienden bij en dat kan heel goed van pas komen in de Eneco-tour; en wie weet doet Rabo eens een goed woordje voor Skil – Shimano. Natuurlijk is dat akkoord.

Al die dingen horen bij de koers. Die dingen zijn de koers. Alleen als Langeveld een nieuwe Hinault of Boonen zou zijn, had hij ‘met winst’ kunnen winnen. Alleen als hij zo’n grote meneer zou zijn dat hij volgend jaar gewoon met de vuist op tafel zou kunnen slaan om bij Rabo het absolute kopmanschap af te dwingen. Maar zo’n grote is zelfs Thomas Dekker niet. Deze tweede plaats is veel belangrijker voor zijn carriere (en die van Skil – Shimano) dan de winst.

En dan komt het aan op hoe ‘mooi’ het wordt gespeeld. Nee, niet mooi. De sukkel van een Boogerd vraagt aan Langeveld ‘is het okee?’ terwijl de microfoon van de cameraman zowat voor z’n snufferd hangt. Langeveld gaat volledig overbodig aan z’n bovenbeen voelen (of is dat omdat hij donders goed wist dat hij sneller sprint dan Boogerd en niet vertrouwde dat de als altijd hypernerveuze Boogie zich niet ten onrechte genept zou voelen als hij voor de vorm de sprint aan zou trekken?)

Dit allemaal is de koers. En ja, ik vind dat het niet ten koste gaat van kijkgenot. (Natuurlijk, het moet niet tot saaie koers leiden, zoals de afgelopen jaren in de Tour). Alleen tja, die Boogerd, die heeft dus wel gewoon ouderwets dit kampioenschap in de laatste ronde gekocht omdat hij zich niet zeker wist tegen Langeveld.

Maar vergeet dan niet hoe Langeveld en Boogerd uiteindelijk met z’n 2-en overbleven. Hoe er gereden werd en gepokerd tussen de laatste 8 — de 8 sterksten (Tankink, Wielinga, Moerenhout, Dekker, Boogerd, De Groot, Langeveld en Rooijakkers).

Mooie aspecten van de koers gisteren? Het rijden van die jongen die in Frankrijk rijdt, bij Haribo: die zat al vanaf het begin van de koers voorin! En zo verschrikkelijk hard als er in het begin werd doorgereden.

Het was genieten. Profwielrennen op z’n mooist.

‘s Avonds vrij laat, een rondje samen met J. 20.30 – 22.30, net bij donker terug. Prachtig rustig zomerweer en nadien twee Hoegaarden op het terras. Alsof het vakantie was. Kanne – St. Pierre – Eben – Moulin du Broukay – Wonck – Bassenge – Houtain St. Simeon – Heure l’ Romaine – Bassenge – Wonck – Zichen – Eben – Kanne

Ook ik heb inmiddels Ongerijmd succes van Thomas Vaessens gelezen (http://www.vantilt.nl/nieuws/00102/) — en meteen daarna de eerste twee hoofdstukken van Joostens & Vaessens boek over postmoderne poëzie. Een rondje weblogs en kranten leert dat er inmiddels het nodige aan recensies is verschenen (Ohlsen bij De Contrabas, ‘t Hart in De Groene, Gerbrandy in De Volkskrant) of nog gaat verschijnen (Reugebrink in Yang). Ik heb daar weinig aan toe te voegen, ook al omdat ik me niet geroepen voel om me te mengen in de discussies tussen dichters.

http://decontrabas.typepad.com/dekleinezaal/2006/06/van_de_jeugd_en.html
http://decontrabas.typepad.com/de_contrabas/2006/06/thomas_vaessens.html
http://decontrabas.typepad.com/de_contrabas/2006/06/ongerijmd_succe_2.html
http://reugebrink.skynetblogs.be/?number=1&unit=days&date=20060615#3435339

(Tja, de Groene-recensie en de Volkskrant-recensie zijn weer niet online toegankelijk. Al 4 jaar geleden werden, binnen de wetenschap, wetenschappelijke artikelen die online stonden 4.5x zo vaak geciteerd als wetenschappelijke artikelen die niet online beschikbaar waren).

Of nee, ik heb 1 ding te zeggen over Ongerijmd succes — iets dat mijn inziens aan de waarde van dit boek raakt, en dat ik tot nu toe nog niet in de recensies voorbij heb zien komen. Wat ik fascinerend vind aan Ongerijmd succes is dat Vaessens begint om op basis van een vrij klassiek opvatting van literatuurgeschiedenis licht te werpen op de ontwikkelingen in de poëzie van de afgelopen 20 jaar, en zich naarmate hij daar langer mee bezig is, lijkt te realiseren dat achter wat hij opvatte als een ontwikkeling binnen het literaire veld, feitelijk een veel ingrijpender culturele transformatie schuil gaat. Wat literatuurgeschiedenis leek te zijn, wordt mediageschiedenis; of — misschien preciezer — in dit boek zien we het moment waarop het verhaal van de mediageschiedenis gaat primeren boven het verhaal van de literatuurgeschiedenis. Het verhaal dat Vaessens begint te vertellen, is niet langer de geschiedenis van nieuwe poëzie binnen het literaire veld, maar dat van de transformatie van het begrip literatuur. We danken ons begrip literatuur grotendeels aan de opkomst van het drukwerk, en, inderdaad, inmiddels is drukwerk cultureel gezien niet meer het dominante medium. Enzovoorts. (En ja, da’s mijn pakkie-an, of mijn zwarte beest, wat u wil).

Dat betekent niet dat podiumdichters of nieuwe-media-dichters ineens veel betere gedichten schrijven dan drukwerk-dichters. De invloed van een sterke traditie (zeg Kouwenaar – Faverey) verdwijnt niet als sneeuw voor de zon. (Al moet ik hier ook gewoon toegeven dat ik erg graag de poëzie lees van zeg, Bogaert, Van Bastelaere, Faverey, Creeley, Pound — en de poetry slams en voordrachten die ik ooit bezocht best gezellig vond, maar er nooit zo werd geraakt. Ik wil dan (bij een voordracht) een echt goeie performance, zoals Jaap Blonk die kan neerzetten, of, for that matter, — nooit live gezien, alleen gekend van mp3 — Opgezwolle).

Ik dwaal af.

Of twee dingen wil ik zeggen over Vaessens. Wat ik ook nergens vermeld zie, is de handige manier waarop Vaessens zijn artikelen opfleurt met sociologische cijfermateriaal, cartoons en terzijdes. Hij zet een heel arsenaal aan retorische middelen in om zijn boodschap over te brengen (en dat bedoel ik positief). Je ziet hem zo voor de klas staan. Tegelijk vindt je juist in die terzijdes ook de hardere wetenschappelijk argumenten voor zijn beweringen. Het is alsof hij aan de ene kant tegen de wetenschappers zegt: kijk hier, de data en de academische papers; en het publiek dat hij voor zijn verhaal moet winnen, lokt hij met de cartoons en terzijdes.

Of toch nog iets (of omdat ik via Niemöllers Broers aan de jaren ’80 werd herinnerd): de Maximalen krijgen bij Vaessens veel te veel aandacht; maar ja, dat was dan ook de laatste beweging die het lukte om de kranten en weekbladen — die toen nog autoriteit hadden — voor hun karretje te spannen. Goeie PR en ook wel slim om samen te werken met wat schilders. Hun poëzie, daar hoor je toch niet zoveel meer over. (Uitgezonderd Frank Starik en Pieter Boskma). En je zou kunnen zeggen dat de ideeën van Aap Noot Mies — Duinker & Michel — die op hetzelfde moment opereerden, veel meer hun beslag hebben gekregen (of hoe zeg je dat — deel van het poëtisch centrum zijn geworden). Zoals ook de poëticale positie van Marc Reugebrink misschien wel meer navolging heeft gekregen. (Maar daar hoor je weer minder over). Serge van Duynhoven — een van de enige die toch met enig succes de begin jaren negentig de dialoog aanging met de techno en de multimedia — klinkt bij Vaessens achteraf helemaal potsierlijk en als stem uit een voorbije wereld: ‘meer massamedia in de poëzie’. De massamedia zijn voorbij. De massamedia, dat is de oude wereld.