Ik heb nog niet veel geluk wat betreft fietstochtjes en het weer. Vandaag had ik me voorgenomen om voor t eerst dit jaar een avondritje te maken — van zeven tot half negen. Het grootste deel van de dag was het droog, scheen zelfs de zon. Twee kleine buitjes. Om zeven uur was ik in Kanne, om kwart over zeven zat ik op de fiets. In Amsterdam kan ik het weer feilloos inschatten. Ik kijk naar de lucht, ik kijk naar de windrichting, ik weet wat ik te verwachten heb en welk rondje t prettigst is, qua wind en buienkans. Hier, zo blijkt, snap ik niets van het weer. Ik kan de tekenen niet lezen. Een blik op de hemel leerde dat de wind in de noordwesthoek zat. Maar op weg van de Jan van Eyck naar Kanne — vrijwel pal zuidelijke koers — had ik toch echt de wind tegen. In de noordwesthoek zaten wat donkere wolken, misschien een bui, misschien ook niet. Dacht ik. Er was ook veel blauwe lucht. Uit voorzorg — ik ben voorzichtig — kies ik voor een rondje met zoveel mogelijk klimmetjes om Eben Emael (Plattenberg, klim naar Zichen, St.Pierre). Om snel terug te kunnen zijn. Ik rij de Plattenberg op (oftewel de Tiendenberg) Zusserdel op, linksaf terug naar Emael, richting Moulin du Brokay. Veel achterom kijken. De donkere lucht blijft hangen. Ik zie ook blauw. Ik negeer de tekens. Voorbij de Tour d’Eben (of is dat de Moulin du Brokay, ik weet het nog steeds niet) zie ik dat de donkere lucht niet meer donker is, maar pikzwart. Ik keer onmiddellijk om. (Nochtans schijnt rechts van me de zon). Ga hard rijden, grote molen d’r op (wind in de rug). En het begint te druppen, 1 minuut later hoost het. In 10 minuten ben ik bijna terug in Kanne, doorweekt. Dat maakt me niet uit, maar ik moet weer mn fiets schoonmaken (voor 30 minuutjes rijden). Als ik voor mn huis in de bovenstraat staat bliksemt en dondert het. Nee, het is duidelijk, ik moet de hemel hier nog leren lezen.
Onder de stress van de groei leerden ze tweeënhalfduizend jaar geleden zich in algemene ontologische begrippen uit te drukken. Het denken in universele waarden geeft houvast terwijl de horizon verglijdt. Daarom is het universalisme niet alleen de verraderlijke onzin die de pragmatici, de Nietsche-adepten en alle mogelijke soorten realisten erin wilden zien (Carl Schmitt: wie mensheid zegt, wil bedriegen); het is ook de semantische weerspiegeling van het groot worden van de wereld in de tijd van het opkomend wereldsysteem. Universalisme, een stadium van rijpheid. Zich voor de gek te laten houden door spiegelingen is een risico van het vak van verlichters.
Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 286
Zoals McLuhan, Goody, Havelock en anderen hebben aangetoond, kon de Oud-Europese humanistische lezersubjectiviteit zich alleen dankzij de gebeurtenis van het Griekse schrift ontwikkelen, een subjectiviteit waarvan het vermogen om ‘met teksten om te gaan; dat wil zeggen om betekenissen los van de situatie te begrijpen, het belangrijkste kenmerk was. Het Griekse proza en de Griekse poëzie expliceren het anders meestal latente vermogen van het menselijke intellect om zich afwezige personen, zaken of situaties voor te stellen. Dankzij geschreven teksten bevrijdt het intellect zich van de noodzaak om lijfelijk in min of meer doorzichtige situaties aanwezig te zijn. Dat betekent het volgende: om een situatie cognitief de baas te worden, hoef ik er niet meer als betrokkene in te duiken en er in zekere zin mee te versmelten, het volstaat om er een beschrijving van te lezen — waarbij het me vrijstaat te blijven waar ik ben en te associëren wat ik wil. (…) Met het Griekse schrift neemt het avontuur van de decontextualisering van de betekenis een aanvang.
Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 273
Uitverkiezing is de Amerikaanse code voor het handelen en optreden op het wereldtoneel. Daarom is het mission statement, de geloofsbekentenis ten aanzien van een project, de originele bijdrage van Amerika aan de lijst van taaldaden. De taalkundige kant van het amerikanisme (…) manifesteert zich het treffendst in de verbale gebaren waarmee de burgers van de Verenigde Staten zich aan hun commitments verbinden.
Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 254
De eeuwenlange voorsprong bij de verovering van het buiten hadden de Europeanen (…) te danken (…) aan hun vermogen zelfs op de meest afgelegen plaatsen een minimale eigen ruimte in stand te houden. De naar Europa geëxporteerde eilandbewoners verloren daar meestal al gauw hun coördinaten, terwijl de Europeanen zichzelf overal mee naar toe namen, doordat ze krachten putten uit hun schepen, hun missies, hun egotechnieken. Men zou kunnen zeggen dat de Europese landverhuizers de wereldcamping hebben uitgevonden. Waar ze ook opdoken, overal bleken ze de betere waarnemers te zijn: een waarnemer is diegene die het andere door een theorieruit bekijkt en zichzelf aan de tegenwaarneming onttrekt. Omdat ze over draagbare mentale ruiten beschikten, lagen de dienstdoende Europeanen meestal een hele dimensie van het vermogen om te beschrijven, te analyseren en te handelen op de ontdekte anderen voor. Het waren in wezen vijf vormen waarmee de aanvallers de witte ruimte sferologisch te lijf konden gaan:
— de scheepsmythologie
— de christelijke religie
— de loyaliteit jegens de de vorsten van het moederland
— het wetenschappelijke begrip van de buitenruimte
— het vertalen.
Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 132, 133
De expansionisten, zowel in het Amerikaanse westen als op de rest van de globe, rechtvaardigen hun toetasten door middel van een impliciete theorie van de morele lacune: er schijnen tijden te zijn waarin het handelen sneller moet zijn dan de wetgeving, en in zo’n tijd leven we. Met dit argument bepleiten ze vrijspraak op grond van uitzonderlijke omstandigheden. Wat in reguliere tijden plunderaars zouden zijn, zijn in de historische lacune pioniers. Wie in streng juridische, geremde, posthistorische tijden als misdadiger zou worden aangeklaagd, geldt temidden van de turbulentie van de lopende geschiedenis als avonturier, held en missionaris.
Peter Sloterdijk, Het kristalpaleis, Een filosofie van de globalisering, Boom/SUN, Amsterdam, 2006, p. 129
Zaterdag wordt hier de Hel van Mergelland verreden — een semi-klassieker: http://www.helvanhetmergelland.nl/. Het peleton trekt eerst door de Voerstreek, maakt dan rondjes door het Limburgse mergelland, om te finishen in Eijsden. Op de deelnemerslijst prijkt ook de Iers-Vlaamse ploeg van Sean Kelly — die ploeg is opgezet om Ierse talenten te laten proeven aan het continentale wielrennen. De Ieren doen het weer goed de laatste jaren: Philip Deignan, Mark Scanlon (beide Ag2R), Dave McCann (kopman van de Giant-ploeg), McLouglin, Ciaran Power, Nicholas Roche. ’tis dat F. dit weekend hier is, anders zou ik, gekleed in t tricot van de Ierse nationale ploeg, gaan supporteren. Zelf een mooi rondje op de fiets doen, het peleton voorbij zien komen bij Val Dieu en misschien ergens in Limburg, dan de finish opzoeken. Ik hoop dat de Ieren zich kunnen tonen.
Na veel regen eindelijk warm. 17 graden. Harde ZW-wind, veel bewolking, soms een beetje zon. Route is soms verrassend mooi (rond Bilzen), valt soms wat tegen (Mechelse Heide). 2 maal kom ik op een modderpad terecht omdat ik de fietsknooppunten volg. Kanne – Muizenberg – kanaal – Smeermaas – Uikhoven – Rekem – ri. Opgrimbie – Mechelse Heide – ‘op de berg’ – As – Genk (‘aangetikt’) -Wiemersmeer – Zutendaal – Ford fabrieken – Munsterbilzen – Bilzen – Alden Biesen – Vlijtingen – Zichen – Eben-Emael – Kanne.
Eindelijk warmer, tot 13 graden. ‘s Ochtends regen, later opklaringen en meer zon dan de weersverwachtingen voorspelden. Fikse W-wind. Nog geen boom/struik is uitgelopen. Alleen hier en daar sneeuwklokjes (die zie ik normaliter in januari, toch?) 12.00 – 15.00. Wat onduidelijke route, paar keer fout gereden, een ontdekkingstocht. Kanne – St. Pierre – Eben – Moulin du Broukay – Zichen (klim) – Val-Meer – Bassenge – Roclenge – Rue Montagne (steile klim) – Roclenge – Sluis – ri. Tongeren – Kevie (v.v. natuurgebied, onverhard, tweede deel niet te doen met de racefiets) – Tongeren – Henis – ‘s Herenelderen – Genoelselderen – Riemst – Vroenhoven (weer verkeerd gereden, net als voorbij Tongeren) – Kanne.
