De dag van de toerversie van de Amstel Gold Race, die ik dus niet reed (zie onder). Desalniettemin even voor enen de fiets op (met sjaal om de nek, ik wil mijn hals warmhouden). Ik ben dan wel niet ingeschreven, en ik zal ‘m niet rijden, maar wie weerhoudt me ervan om een stukje van de route te rijden? Om wat te proeven van de sfeer. Ik pik de route op bij Mesch en dan bij Libbeek (ik snij een stukje af). De route is duidelijk gemarkeerd door bananenschillen (goed, dat snap ik), en moeilijk te recyclen rotzooi (binnenbanden, spuitflesjes, plasticjes). Voorbij Mheer wordt het echt gezellig. Als ik de verzorgingspost voorbij Reijmerstok passeer, vertrekt juist een groepje met aardig wat geel-rode Lowik-truitjes: De Zwaluwen uit Almelo — de stad waar ik ben opgegroeid. Ze rijden sneller dan ik, maar ik besluit aan te pikken, en in het laatste wiel is t best te doen. Omdat op de rugnummers ook de namen staan zie ik dat een van hen Peter Gödde is — hmm, was die niet ooit prof? Het is duidelijk dat zij de 250 rijden. Ben eigenlijk vooral benieuwd hoe ik omhoog rijd, vergeleken bij de geschoren-benen mannen (in aanmerking nemend dat ik fris ben… en zij er al 150 op hebben zitten). Niet slecht, maar, als je zo’n lange tocht maakt, gooit, zo blijkt, ook de crack er wel ‘ns ‘de triple’ op. Ik doe hetzelfde, niks forceren. Zo rij ik lusje na lusje van de route mee. Langzamerhand laat ik ze op het vlakke en in de afdaling rijden, om vervolgens in een klim weer aan te pikken bij de Lowik-mannen (en 1 vrouw) bij wie het licht uitgaat. Op de Cameriger berg beginnen de benen vreemd leeg te raken. Het weekje verkoudheid doet zich voelen. Op de Gemmenicherweg zie ik 2 man naar boven lopen (oei, wat doen die straks op de Eyserbosweg? Kruipen?) Ik zie sowieso veel ‘uitgewoonde koppen’. De Vaalserberg rij ik nog babbelend met een jongen in blauw shirt omhoog. In Vijlen rij ik toch echt rechtdoor, linea recta over Mechelen en Gulpen langs de provinciale weg naar Maastricht. Erg gezellig, en ja, achteraf toch echt jammer dat ik de Amstel niet heb gereden.

Dit jaar zou ik dan eindelijk de toerversie van de Amstel Gold Race rijden. De 150 kilometer. Immers, dit jaar woon ik in de buurt, en zo’n opportunity laat je niet aan je voorbij gaan. Maar ik was te laat met inschrijven. Stom, stom.

Nu ben ik blij. Met deze verkoudheid (en een weekje minder dan matige gezondheid) is 150 kilometer Limburgse ‘kuthellingen’ — pardon, kuitenbijters — gekkenwerk, een open sollicitatie voor nog een weekje bankhangen, filmkijken, vroeg naar bed, thee met honig en werken op halve kracht.

Plan is nu om morgen een klein rondje te rijden en dan zondag op de racefiets door Zuid-Limburg ‘karren’, bij de start kijken, t peleton in de eerste lussen een (paar) keer oppikken en dan — een beetje afhankelijk van t weer en hoe ik me voel — naar huis voor de rechtstreekse uitzending, of t peleton ook nog in de finale live zien’.

Supporteren doe ik natuurlijk voor Philip Deignan (de enige Ier, tenzij Scanlon toch ook rijdt). En voor Nodera.

http://www.amstelgoldrace.nl

Niet dat ik nou zo van de jazz uit de jaren twintig en dertig hou. Ik ben meer een man van de freejazz & (free) improv & various avantgardes & experiments (ja, en natuurlijk Coltrane, Dolphy, Parker). Maar de Ellington-bands van eind jaren twintig zijn een godswonder. Ik krijg er bijna vanzelf een goed humeur van (geholpen de afnemende verkoudheid), hoor mezelf na een kwartier meefluiten & voel dat mn lichaam, ongemerkt, lichtjes beweegt op de swing, terwijl ik tik & brows.

De band is tegelijk volledig ‘los’ en ‘super-tight’, zo relaxed dat je je voor kunt stellen dat elke muzikant ieder moment kan wegdutten, en tegelijk rete-strak en compleet ‘daar’, ‘bij de les’. Logisch gezien zou je die Ellington-band een paradox moeten noemen. (Toch, of laat mn nog iets verkouden hoofd me hier in de steek?) Incredible time.

En de solo van Bubber Miley op Creole Love Call (1927) is onbegrijpelijk mooi, ‘makkelijk’, logisch, hij keert de blues soort-van binnenstebuiten. (Ik ben niet voldoende geschoold in muziektheorie e.d. om uit te leggen wat hij doet, maar veronderstel dat er vanuit de harmonieleer een uitstekende verklaring te geven valt voor deze ‘schoonheid’).

De gewoonlijke vroege lente verkoudheid heeft toegeslagen. Natuurlijk, zoals gewoonlijk, wanneer de zon schijnt en er lange tochten gemaakt zouden kunnen worden, na t werk. Mijn stem klinkt alsof ik in helium spreek (aldus Ron Bernstein).

Onbewolkt na vriesnacht. Nog koud (handschoenen), de zon warmt op. 9.45-11.15. Ik ben meer bezig met genieten van het landschap dan met fietsen, ik rij op mn ‘dooie akkertje’ en bij Roclenge ga ik dan ook op mn bek: onoplettendheid wordt gestraft. Ik rij tegen zo’n stoeprand aan die in het verlengde van de weg ligt, verlies mn evenwicht en schuif onderuit. Wat is dit? Rond Amsterdam val ik vrijwel nooit en hier heb ik inmiddels al 3 keer op de grond gelegen. Kanne – Eben-Emael – Halembaye – Haccourt – Froidmont (mooi…) – Houtain St. Simeon – Roclenge – Bassenge – Wonck – Eben (fietsroute achterlangs) – St. Pierre – Kanne.

Well, tomorrow you’all can listen to Oorbeek on the radio: radio 747, Zeldzaam Dwars, 23.00. It’s a live performance we did in the radio studios last year, plus a long interview. Seems to’ve become quite okay. Guess the program will be online afterwards: http://www.vpro.nl/programma/zeldzaamdwars.

Morgen op radio 747, 23.00, Zeldzaam Dwars, met een live optreden (vorig jaar opgenomen in de radiostudio), en een interview. Daarna ook online te luisteren: http://www.vpro.nl/programma/zeldzaamdwars.

Dat ik dit jaar al mijn ritjes ‘blog’, en me heb voorgenomen van allemaal een kaartje te uploaden (wat nog niet helemaal lukt, wegens soms ‘van de kaart af rijden’), is misschien mijn ‘2 cents’, mijn bijdrage aan de internetwereld van routebeschrijvers, weggetjeszoekers en klimfreaks.

Het is ook een poging, looptijd 1 jaar, om een passie voor wielrennen en landkaarten, voor het lezen van de weg (en het zoeken van mooie weggetjes) en het ‘in het landschap zijn’, samen te brengen. Al fietsend begin je in het landschap te wonen. Het is een verkenning van je omgeving, een manier om ergens thuis te raken en je te hechten (door te bewegen). Zoals het turen naar die landkaarten een poging is om jezelf in het landschap te projecteren. (O.i.d.)

En als ‘ode aan het internet’, waar amateurisme en professie schaamteloos worden gemixt, upload ik die ritbeschrijvingen en die kaartjes, gewoon hier.

Je hebt verschillende soorten fietsers, en verschillende soorten wielrenners. Ik rij meestal alleen (al rij ik even graag in gezelschap). Ik heb een voorkeur voor kleine weggetjes. Ik vind het niet erg om kilometers lang over gravel/schelpenpaadjes te rijden, ik zeur niet over slecht asfalt (al zijn kasseien niks voor mij, ik ben te licht). Ik ben een mooie-routes-rijder. Ik wil graag alle gemene klims hier in de buurt ‘doen’. Ik rij niet hard, heel soms stop ik wel ns 5 minuten op een mooie plek. Maar ik ben geen toerist. Ik doe niet aan terrasjes. Ik rij door. Meestal dan.

Ik bestudeer graag de kaarten van de omgeving: de klassieke ANWB-kaart, een fietskaart van de provincie Luik, de ADAC-kaart van het Drieländerdreieck (verrassend goed), een kaart met de fietsknooppunten. Ik stel me voor hoe ik zal rijden (en dan rij ik de volgende dag altijd anders). Ik probeer achteraf te vinden waar ik geweest ben (maar lang niet al die betonplaatwegen blijken op de kaart te staan, en er is recent aardig wat gedaan aan fietsontwikkeling, er zijn meer geasfalteerde fietsweggetjes dan de kaarten vertellen).

Ik speur op t internet naar routebeschrijvingen van toertochten en toeristische routes — die leiden immers langs de mooie punten, of over klassieke trajecten.

http://www.wielrennenmaastricht.nl/

Je hebt verschillende soorten wielrenners: Ron Houtepen ‘vreet’ klimmetjes en weet de steilste en gemeenste te liggen. Hij heeft een voorkeur voor het Waalse — de omgeving van Luik (die ik inmiddels ook erg weet te waarderen, er is meer dan de Voerstreek en het dal van de Berwinne). Gisteravond heb ik geprobeerd op de kaart de routes die hij beschrijft te traceren — routes waarin de zwaarste klims aaneen worden geregen. Dat lukte maar half. Wat ik ervan leerde was dat ik op mn verkenningen van de omgeving de klims die hij beschrijft zal proberen te vinden, maar dat ik zijn routes niet zal volgen. Ze zijn voor de klimpuristen, ik ben dus geen klimpurist, zo blijkt. (En ik hou nog wel zo van klimmen). Ik rij liever een ‘route’ met klims, in plaats van alle klims te ‘pakken’ die op een zakdoek bij elkaar liggen.

Sites als die van Ron Houtepen zijn onmisbaar: precieze kennis van de omgeving ‘bij monde’ van iemand met overeenkomstige passies. Fietsen, klimmen, Wallonië (Wallonië: een passie-in-aanbouw). Houtepen is oprichter van het Genootschap van Liefhebbers van Onopgesmukt Wallonië (GLOW); goeie links voor de urban explorer van het Luikse.

http://www.personeel.unimaas.nl/R.Houtepen/

Goeie zin krijg ik ook van de site van Miel Vanstreels.

http://www.fietsvarianten.nl/

Voor de klimgrafiekjes kijk ik meest eerst bij Michiel van Lonkhuyzen, ook al omdat ik ooit (in 1996) samen met hem de Allos op reed. (Hij op zn dooie gemak, 42 x 21, de kleinste versnelling die hij bij zich had — daarmee deed hij dagelijks een extra col, naast het ‘verplichte cycletours-programma’ van Alpen Noord-Zuid). Jammer genoeg heeft hij nog geen grafiekjes van de klims rond Luik en de vallei van de Vesdre.

http://www.cyclingcols.com

9.40 – 12.00 Koud en zonnig. Erg koud zelfs, maar ditmaal heb ik wel mn handschoenen aan, en dankzij t zonnetje en fluitende vogels doet het lenteachtig aan. Opnieuw fietsen voor ik aan het werk ga — de vooruitzichten voor later vertellen me dat ik mezelf voor mn kop zal slaan als ik niet nu mn kans ga. (Inderdaad: inmiddels regent het). Werken kan ook van midi a minuit. Plan: wat klimmetjes vanuit het dal van de Jeker/Geer testen. Heb als referentie de routebeschrijving van steile-klimmen-kenner Ron Houtepen bij me.

http://www.personeel.unimaas.nl/R.Houtepen/klimroutes.htm.

Tienderberg sla ik over. Doe wel de leuke klim naar Zichen en de Rue de Montagne in Roclenge (die had ik al gevonden), vervolgens rechtsaf net voor de snelweg, een lange klim (niet op de kaart), die me niet terugleidt naar Roclenge maar uiteindelijk richting Millen stuurt (hmm, da’s verder dan ik wilde). Dan via knooppunt 407, de erg fijne klim vanuit Boirs/Roclenge (?) naar Houtain St. Simeon — betonplaatpaadjes die je beter vermijdt als het geregend heeft, zoveel stront en modder ligt er; dan over Froidmont (prachtig uitzicht), langs de groeve van de Halembaye naar Haccourt. De Halembaye op.

Je hebt mooie klims en je hebt kutklims. De zuidkant van de Halembaye is een kutklim. Ik weet nu hoe je ‘m overwint: klein schakelen (30×21), naar je stuur blijven kijken (niet naar boven), ‘lekker’ blijven draaien — en voordat je t weet is ie al voorbij.

Net voorbij de top zie ik drie Japanners van de Skil-Shimano ploeg naar boven rijden. dat wil zeggen, 2 van Skil, en eentje die gezien het feit dat hij in he Shimano-kloffie van vorig jaar rijdt, geen contract heeft. Het zijn Nodera — te herkennen aan zn trui van Japans kampioen — en ik vermoed, gezien zn baardje, Yukihiro Doi (maar rijdt die niet vandaag Gent-Wevelgem?) Ik steek mn duim omhoog. Ik heb besloten voor ze te supporteren: eerder dit jaar zag ik ze ook al, bij -5, richting Smeermaas rijden.

Kanne – Eben-Emael – Moulin du Broukay – Wonck – klim / Zichen – Val-Meer – Bassenge – Roclenge – klim / Rue de Montagne – Roclenge – klim / RA voor snelweg – Sluizen – Glons – Boirs – klim / Houtain St. Simeon – Froidmont – Haccourt – klim / Halembaye – Eben-Emael – Kanne

10.00 – 12.15. NW, ‘retekoud’, handschoenen waren nodig (ik had ze niet bij me), wolken + zon. Kanne — Lanaye — Lixhe — Mouland — Berneau — Mortroux — Bois de Mauhin (klim) — Houliquette — Val Dieu — St. Jean de Sart (klim) — Rullen — St. Pietersvoeren — ‘s Gravensvoeren — Mouland — Lixhe — Lanaye — Kanne