Om de Nieuwkoopse Plassen. Nog een zomerdag in de herfst. Flinke zuidenwind en 25 graden en alleen maar zon. En prachtige kleuren. Nooit zo warm, en nu alweer. Korte mouwen, korte broek. Met dat rare blokje in Rijsenhout en brood halen aan het einde precies de 100 volgemaakt in 4 uur.
Naar het Amsterdamse Bos voor twee uurtjes internetloos werken. Hoogzomer in oktober.
Stompert – Den Treek – Vecht. Nog een glorieuze oktoberzomerdag. Zon, 22 graden, nauwelijks wind. Je leeft toch om te fietsen? (Euh…) Met een stukje Utrechtse Heuvelrug waar ik niet zo vaak kom.
Rondje Vreeland. Zondagmiddagrondje voor als je net iets meer dan twee uur hebt. (Met bezoek in Venserpolder). Evenveel zon, maar nu met noordoostenwind en daardoor een stuk kouder (14 graden), nog steeds een gouden herfstdag.
Rondje Ankeveen. Zaterdagmiddagrondje als je twee uur de tijd hebt. Fantastisch nazomerweer. Korte mouwen, korte broek, 20 graden, zon.
Naar Woerden. Laatste keer van het jaar? Zou kunnen. Belofte van een prachtige nazomerdag. Zon en nog een klein beetje nevel op de weilanden. Piano piano gereden, geen enkele zin om me te haasten.
Een gouden oktoberdag (waarop de herinneringen zingen, enzovoorts – tik van Joyce&Co gekregen, ooit, het was nog Erwin-dag ook, 5 oktober). Bij schemering terug, waar de nevels net weer verschenen op de weilanden. Half Holland doorgekard. Korte broek, korte mouwen, 20 graden en zuidenwind.
Oktoberrondje Vechtstreek. Het uurtje – nou iets langer – tussen het werk door. Lekker herfstweer, zon en wat wolken, 15 graden.
Dan maar op de Gazelle. Zondagrondje de oostkant op. Muiderberg – Spanderswoud – Vreeland. Met de nieuwe brug. Opnieuw zonnig en ideaal fietsweer. Rustig de adrenaline en de schrik uit het lijf rijden.
Prachtige nazomerdag en bezig met een heerlijk ritje 100 kilometer. Een moment van onoplettendheid op een rotpunt, of kwam ik nou toch van rechts voor die tractor? Aanrijding. Ik helemaal ongedeerd maar het frame van mijn Ger helemaal aan diggelen. (Geluk gehad). Nog naar station Hillegom kunnen fietsen. Dat was het. Mijn favoriete frame. Verreweg. Einde oefening. (64 kilometer in 2.45 uur).
Tja, jammer. Er is een keer bier over deze plaat gegaan en sindsdien ruist en tikt hij wel heel erg. (Ondanks schoonmaken). Ernie Henry is qua geluid een soort missing link tussen Parker en Ornette Coleman. Vond deze ooit heel mooi, om de toon van Henry, en die van Kenny Dorham. Ritmesectie van Kenny Drew, Wilbur Ware en Art Taylor is ook niet mis. Nu klinkt het me net iets te doorsnee of nee, te slordig misschien? Wel aanstekelijk energiek.
