De terugkeer van kapitein IJsbaard. Zaterdagochtend vroeg, een Ronde Hoep bij mist en vorst. (En zo koud was het nou ook weer niet: -1 en nauwelijks wind). (Moest om 10 uur terug zijn). (Ha, en zo te zien aan de geregistreerde route waren de satelieten om half negen nog niet helemaal wakker).
Donderdagochtend. Rondje Bovenkerkerpolder. Voor de bui uit, door de bui heen, achter de bui aan, tussen de buien door. En een zonnetje. Weinig wind, waterkoud, 3 graden.
Ik heb er een nagemaakt shirtje van gekocht: Jollj ceramiche. Lichtblauw, zwart, wit. Een wielerploeg van net voor ik het wielrennen ging volgen. Ik dacht eigenlijk dat de ploeg maar 2 of 3 jaar bestond, maar het ze bestond een paar jaar langer. Ik kende ‘m vooral als de ploeg waarvoor Fausto Bertoglio reed toen hij verrassend in 1975 de Giro won. (Galdos wist hem er niet af te rijden in de laatste etappe die eindigde op de top van de Stelvio. Het was de Giro waarin Roger de Vlaeminck vierde werd). En ik wist dat een jonge Giovanni Battaglin er bij reed. Ik was altijd fan van Battaglin. Om zijn naam. Het was in de tijd dat ik van wielrenners kende van de uitslagen in de krant en piepkleine berichtjes. Vuelta en Giro waren niet op televisie (in Nederland). Pas in de afgelopen jaren heb ik ze zien rijden – in ‘vintage’ opnames. Vanaf 1977 heb ik het wielrennen live op televisie gevolgd. Precies daarom fascineert de periode net daarvoor me misschien wel het meest…
Waarom precies weet ik ook niet, maar ik was ook fan van de fenomenale Noorse tijdrijder Knut Knudsen – ook enkel een naam uit de uitslagen, en van de sprinter Pierino Gavazzi. Bij Gavazzi speelde dat hij kopman was van een kleine ploeg, Knudsen reed indertijd bij Bianchi, en dat was verreweg mijn favoriete ploeg (met op een bepaald moment Gianbattista Baronchelli, Silvano Contini en Tommy Prim).
Ik kijk nu wie er in de jaren 1973-1977 bij Jollj ceramiche reden, en zie, behalve Battaglin ook Knut Knudsen en Pierino Gavazzi. Blijkbaar het juiste shirtje voor mij.
Badhoevedorp – Bovenkerk – Amstelveen. Het zondagritje. Tussen de buien door laveren, of er net achteraan rijden. (Spatbordjes waren geen overbodige luxe geweest.) Benen voelden beter, maar niet veel tijd.
Zaterdagrondje Waverveense pad. Ik was niet vooruit te branden. Alsof de remblokjes aanliepen, de naven vast zaten, de ketting niet wilde. Ik had 2x wind tegen, eerst zuidwest, daarna noordwest, maar daar lag het niet aan. Net voor de buien, dat wel.
Weidevogelpad
Ronde Hoep op dinsdag. De motregen hield zelfs (even) op. Grijs. 12 graden. Westenwind. En na heel veel (mot)regen.
Rondje Waterland. Voorschot op het weekend nummer drie. Niet van plan, maar de zon scheen. Windstil. Of bijna dan.
Voorschot op het weekend nummer 2. De bedoeling was een langere rit te maken; de motregen weerhield me ervan. Toen ik eenmaal op weg ging, hield de motregen op. Veel te warm gekleed: vandaag kletsnat van zweet. (En de fiets onder de modder). Plezier van het perfecte rondje Aalsmeer: stoplichtarm, combinatie van een paar redelijk mooie stukjes, en precies goed uitkomen. Gaat altijd ergens mis. Nu lukte het.
Amsterdamse Bos
Jac. van Hattumweg (zo heet-ie toch?)
Voorschot nemen op het weekend. (Dan waarschijnlijk geen kans om te fietsen). Toen ik opstapte begon het juist te motregenen. Dat hield niet op. Maar hee, je houdt van fietsen of je houdt niet van fietsen. Mooi grijs tochtje met twee uur motregen en een kwartier miezer overgaand in regen. Kleddernat. (GPS-ding besloot 2 kilometer voor het einde het bestand op te slaan).
Bij Hinderdam
Heel vies en guur novemberweer. Toch nog even de fiets op, en als bij wonder geen regen. Daar rijden waar de buien niet zijn.
(Omkeren, niet langs de Gein)