Zondag. Weersverwachting: lichte buien, 21 graden. Lekker fietsen.

Bij het binnenrijden van Uithoorn twijfelde ik over de route: ik wilde via De Kwakel, maar daar hing een donkere lucht. Dan liever wat meer richting oosten. Het begon al te druppelen en ik stopte om een jekkie aan te trekken.

“Wordt dat de tweede?”
Vroeg een man met hond die juist voorbij kwam lopen.
“Het is jekkie aan, jekkie uit, weer waarbij je twijfelt of je beter je regenjack aan kunt houden, of dat je netzogoed zonder jack doorrijdt. Maar het is best lekker. En ja het wordt de tweede bui.”

Ik had er zin in.

Even verderop was de weg afgesloten wegens braderie ofzo. Daardoor verzeilde ik toch op de route naar De Kwakel. Het begon te stortregenen. Ik reed door. Ik ben niet van suiker, toch? Een minuut later begon het te hozen. Ik reed door. Ik was toch al nat. Even later ging het nog veel harder hozen en stortregenen. Eigenlijk was het gekkenwerk. Ik kan me niet herinneren ooit bij zwaardere regen te hebben gefietst. Centimers water op de weg, als ik de sloot in was gereden zou ik niet natter zijn geworden.

Het tijdsbesef verandert. Het lijkt wel alsof je al tijden door die infernale bui rijdt.

Objectief gezien duurde de bui van Uithoorn tot aan Blokland. Toen werd het droog. Ging de zon zelfs even schijnen. Ik stopte, deed mijn jack uit – de regen was er doorheengeslagen, maar tot mijn vreugde bleek er in mijn regenjack een droog petje te zitten. Mijn handen waren wit, blauw, paars en verkleumd. Ik had genoeg gefietst en zette koers terug naar Amsterdam – ook al omdat er vooruit, richting oosten nog zo’n bui hing.

De afstand en tijd zijn een beetje gegokt. Halverwege stond mn computertje een tijdje stil. Zaterdagochtend/middag, rondje over de Utrechtse Heuvelrug en om Hilversum. Heerlijk fietsweer, alleen maar zon en een ideale temperatuur (21 graden).

Marcusstraat – Diemerpark – Muiden – Weesp – Naardermeer – Naarden/Bussum – Naarden Vesting – Valkeveen – Gooilustroute – Hoge Vuursche – Lage Vuursche – Zwarte Berg – Corversbos – ‘s Gravenland – Ankeveense Plassen – Weesp – Diem – kanaal – Ringdijk – Marcusstraat

(Het valt me op dat ik na al die jaren nog altijd de route die ik rij niet exact kan plotten op de landkaart… Op de fiets vind ik bijna op gevoel mn weg, maar welke weg dat op de kaart is… Ik kan er wel achterkomen, bijvoorbeeld door er kaartjes van de ANWB-routes naast te leggen, en even wat beter na te denken – maar daar gaat het niet om. ’tis meer om het verschil tussen de beleving ‘op de fiets’, ‘in het landschap’ af te zetten tegen de 2D-representatie van een ANWB-kaart.)

Zo staat het op een van de gele post-it briefjes die op mn tafel zijn geplakt. Dat moet vrijdagavond zijn geweest – begin van de avond. De route en het weer? Het regende niet. En oh ja, via de Ouderkerkerplas…

Marcusstraat – ri. Station Duivendrecht – langs snelweg – Ouderkerkerplas – Holendrechterweg – Abcoude – Baambrugge – Loenersloot – Vinkeveense Plassen – Vinkeveen – Botshol – Ronde Hoep – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Dinsdag, einde van de middag. Raar weer: lastige zuidenwind, soms wat benauwd, dan weer heerlijk, 21 graden. (En nu eens geen buien, die haddden we al gehad). Een route die ik niet eerder zo reed, met de ‘Derde Zijweg’ bij Mijdrecht en de hele Noorddammerweg. (Het blijft zoeken naar een beetje een aardige route daar onder Amstelveen).

Marcusstraat – Ouderkerk – Ronde Hoep West – Veldweg – Poeldijk – Mijdrecht – Derde Zijweg – De Hoef – Vrouwenakker – De Kwakel – Bovenkerk – Amsterdamse Bos – Amstelveen – Kalfjeslaan – Amstel – Marcusstraat

Een kort toertje op zondag over de weggetjes in de Emmapolder en de weg onder de dijk langs de Waddenzee. Om los te rijden. Mooi gebied. Vooral voor vogels. Je ziet de onweersbuien van ver aankomen. Er naderde een flinke. Net op tijd terug.

Zwolle – Uithuizen, op zaterdag bij een heerlijk zuidwestenwindje. Zonnetje, niet te warm, perfect fietsweer. Met de trein tot Zwolle en daar de LF9 opgepikt. Vooral in het begin miste ik een paar keer de route. Vanaf Meppel tot onder Groningen is het een prachtige route die bijna helemaal over schelpenpaadjes en fietspaadjes door bos en veen leidt: een aanrader. (Tenminste, als je van dat soort fietspaadjes houdt).

Het was ook een beetje een ritje door herinneringen: van het gebied ten noorden van Zwolle (mijn grootouders van vaderskant kwamen oorspronkelijk uit Genemuiden), via de Havelterberg (mijn allereerste vakantie, in 1972) naar Wapse (bij Diever, tweede vakantie, in, ik gok, 1974). Daarna veel stukjes die ik al eens eerder reed.

Eigenlijk had ik slechte benen.

Zwolle – Hasselt – Zwartsluis (verkeerd gereden) – Baflo – Meppel – Havelterberg – Wapse – Appelscha – Fochtelooer Veen – Veenhuizen – Norg – Peize – Groningen – Adorp – Sauwerd – Winsum – Warffum – Uithuizen – Valom

Finished reading Albert B. Lord’s The Singer of Tales: http://www.hup.harvard.edu/catalog/LORSIY.html. There was nothing new for me in this book – I’d got it all studying Literary Theory and having Frans de Valk as a teacher – but it was a joy to read the full 220 pages. And I’d say it’s compulsory reading for anybody studying performance/poetry and/or rap and poetry.

Related: The Milman Parry Collection, http://www.chs.harvard.edu/mpc/index.html.

A not very precise entry for Lord at wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Albert_Lord.

“According to Fielding the whole world of letters was becoming a ‘democracy, or rather a downright anarchy’; and there was no one to enforce the old laws, since, as he wrote in the Covent Garden Journal (1752, no. 23,1), even the ‘offices of criticism’ had been taken over by ‘a large body of irregulars’ who had been admitted ‘into the realm of criticism without knowing one word of the ancient laws’.”

Ian Watt, The Rise of the Novel, Studies in Defoe, Richardson and Fielding, The Hogarth Press, London, 1987 (1957) p. 58.

“…this unsettled way of reading … which naturally seduces us into as undetermined a manner of thinking. … That assemblage of words which is called a style becomes utterly annihilated. … the common defence of these people is , that they have no design in reading but for pleasure, which I think should rather arise from reflection and remembrance of what one had read, than from the transient satisfaction of what one does, and we should be pleased proportionately as we are profited.”

Richard Steele, in the Guardian, 1713, quoted in Ian Watt, The Rise of the Novel, Studies in Defoe, Richardson and Fielding, The Hogarth Press, London, 1987 (1957). p. 48.

“‘The present age may be styled with great propriety, the Age of Authors; for perhaps the never was a time in which men of all degrees of ability, of every kind of education, of every profession and employment were posting with ardour so general to the press.’

‘The province of writing was formerly left to those who, by study or appearance of study, were supposed to have gained knowledge unattainable by the busy part of mankind.’

Dr. Johnson in the Adventurer, 1753, quoted in Ian Watt, The Rise of the Novel, Studies in Defoe, Richardson and Fielding, The Hogarth Press, London, 1987 (1957), p. 58