Ja, ik heb een Facebook-account, en ja zo nu en dan kijk ik uit nieuwsgierigheid wat mijn netwerk er aan berichtjes achterlaat. Verder doe ik er weinig – zo nu en dan klik ik op “bevestig” als iemand “vrienden” wil worden. Ik moet altijd de neiging onderdrukken om dat voor alle nog hangende verzoeken te doen – of ik de personen in kwestie nu ken of niet – meestal zijn het instellingen. Facebook-resistance. Je kunt niet alles doen. Dat ik door mijn Facebook-resistance ook vanalles misloop, het zij zo.

Het zou al een stuk beter worden als je Facebook kunt “aanpassen”. Dat kan – om het te leren kun je terecht bij een Mediamatic-workshop: http://www.mediamatic.net/page/210947/en.

Jean Bobet’s mooie biografie van Octave Lapize. 150 pagina’s wielerhistorie, een portret van een van de eerste grote kampioenen. Winnaar van de Tour van 1911, waarin Lapize toonde te kunnen klimmen. Hattricks in Parijs – Roubaix, Parijs – Brussel en het Frans kampioenschap. Kampioen op de baan, in zesdaagses, achter de tandem, de grote motoren en in de sprint. Neergeschoten tijdens een luchtgevecht in 1917. (Lapize was vliegenier). Voor het tijdperk Coppi werd Lapize wel gezien als de grootste wielrenner aller tijden – want veelzijdig. Zijn naam leeft voort als merk voor toeclips en toeclip-riempjes. Ik stel me voor dat er fixie-afficionados zijn die van witte Lapize-riempjes houden… helaas voor hen was Lapize juist de kampioen van het freewheel – een van de eerste die daarvan het voordeel onderkende en uitbuitte. (Petit-Breton bijvoorbeeld bleef veel langer met een fixed wiel rijden). Leuk boek, uitgegeven door de Mousehold Press: http://www.mousehold-press.co.uk/.

Thomas Mann: Der Zauberberg, of okee, laat ik eerlijk zijn, de vertaling ervan, De Toverberg. Uitgelezen? Nee. Gestrand in de derde poging, en besloten het niet meer en niet langer te proberen. Waarom een boek uitlezen dat geen plezier meer oplevert, terwijl zwaarwegende redenen om juist dit boek te lezen en andere te laten liggen, ontbreken. Je kunt niet alles lezen. Der Zauberberg wordt weggezet naast Der Mann ohne Eigenschaften. Ik zal het niet meer proberen. Ik weet min of meer waar het over gaat, ik zal het met plezier oppakken als er een reden is om een bladzijde of twintig te lezen, maar de hele bijna 1000 pagina’s? Nee.

Het was de derde poging. De eerste vond lang geleden plaats. Toen kwam ik er niet doorheen omdat de beelden van de televisieserie, die ik niet lang voordien gezien had, me te levendig voor ogen stonden. Ik las de zinnen van ‘de tovenaar’ maar zag de televisieserie. De tweede keer was een jaar of wat geleden – exact weet ik het niet, en aangezien mijn tijdsgevoel stevig is ontregeld kan het evengoed vorig jaar zijn geweest als vijf jaar geleden. Dit jaar de derde poging: omdat ik mn tanden in een grote roman wilde zetten, omdat ik op mn treinreizen naar en van Rotterdam wel een grote romanwereld wilde meenemen. Gestrand op de helft. Het laatste hoofdstuk – waarin de vertelde tijd plots versnelt – wel gelezen; en hier en daar wat uit de tweede helft.

Ik heb geen goed antwoord waarom het met Der Zauberberg niet lukt. Te lang, te saai, te langdradig. Ik heb niet veel interesse voor sanatoria en gezondheidszorg, de intellectuele discussies met Settembrini weten met niet echt te boeien. Het lukt niet tussen mij en romans over de cultuur van midden-Europa voor de Eerste Wereldoorlog.

Liever zou ik Doktor Faustus herlezen, of Felix Krull. De Buddenbrooks las ik met genoegen op het strand van Rügen – en zal ik niet herlezen.

Waarom precies besluit je om een roman niet uit te lezen? Waarom besluit je bepaalde schrijvers ‘links’ te laten liggen die anderen, veel anderen, hoogachten (en welke zijn dat? – in mijn geval bijvoorbeeld Nabokov, Dickens, Dostojevski, Updike). Waarom zijn er periodes die je niet liggen (en welke zijn dat?), genres die je maar niet weten te boeien?

Twee uurtje op een zonnige zondag, een prachtige aprildag – met opnieuw koude noordoosten wind. 11.00 – 13.00.

Marcusstraat – Diemerpark – Muiden – Muiderberg – Naardermeer – Bussum – De Horn – Weesp – Driemond – Gaasp – Diemen – Weespertrekvaart – Marcusstraat

Prachtige lentedag. Zaterdagavondritje, 18.45 – 20.35. Volop zon, wel kouder dan verwacht door de noordoostenwind. (Het was zo’n dag waarop je uit de wind in je T-shirt in de zon zit, maar op de fiets steenkoude voeten krijgt omdat je je overschoenen niet aan hebt).

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Ronde Hoep Oost – Winkel – Angstel – Baambrugge – kanaal – Fort Nigtevegt – Gein – Driemond – Gaasp – Penbos – Diem – kanaal – Marcusstraat

Het GRM geeft een reeks portretten van componisten uit, boekjes van zo’n 150 pagina’s, 9 euro per stuk. Ik kocht er 5 toen ik in Parijs was voor Presences Electroniques. Die over Pierre Schaeffer is in het Engels. Daarover schreef ik al. Die over François Bayle, Bernard Parmegiani, Michel Chion en Luc Ferrari zijn in het Frans. De afgelopen 2 weken heb ik die alle vier ‘helemaal’ gelezen. ‘Helemaal’ tussen aanhalingstekens. Mijn kennis van het Frans is matig – maar bleek voldoende om de interviews grondig te lezen en aardig wat op te pikken van de rest. Het zijn uitstekende inleidingen op de Franse elektronische en ‘acousmatische’ muziek – ik begrijp de culturele context en geschiedenis ervan nu veel beter.

Veel inhoud staat ook online, met audio-analyses in Franse Flash – de moeite waard om door de interface heen te ploegen.

http://www.ina-entreprise.com/entreprise/activites/recherches-musicales/portraits-polychromes.html

Zondagochtend, een uurtje, nevelig & bewolkt, weinig wind, 13 graden. Eigenlijk een beetje uitrijden.

Marcusstraat – Amstel – Middenpolder – Elsenhove – Stramanweg – Amstel – Marcusstraat

5 uur gefietst, zo’n 125 kilometer. Het is bijna een jaar geleden dat ik zo’n lange tocht maakte. Eindelijk weer op de zwarte ‘Ger’. 22 graden, flinke zuidenwind, zon en wat nevel in de lucht. Een warme lentedag – en ik kon zomaar een hele middag wegblijven. Rustig gereden, halverwege begon ik de benen te voelen, vlak voor ik ‘omkeerde’. De tweede ‘helft’ (Oudewater – Amsterdam) ging in, wat, anderhalf uur? vanzelf, met de wind pal in de rug.

Marcusstraat – Amstel – Uithoorn – De Hoef – Noordse Dorp – Nieuwkoopse Plassen – Zegveld – Woerden – Papekop – Oudewater – Haastrecht – Vlist – Polsbroekerdam – Oudewater – Linschoten – Woerden – Kamerik – Wilnis – Ronde Hoep – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Pierre Schaeffer is een grootheid in Frankrijk – radioman, oprichter en directeur van het GRM en van de ORTF, initiator van Les Shadoks en natuurlijk grondlegger van de akoesmatische muziek, de musique concrete. Zijn ‘hoofdwerk’ Traité des objets musicaux blijft onvertaald. Dit ‘polychrome portret’ is een uitgave van INA/GRM uit 2008 en bevat meer dan 20 korte teksten over Schaeffer, herinneringen, essays, interviews – in het Engels (hmm, soms matig vertaald). Het geeft een gefragmenteerd beeld van een fascinerende man. Misschien niet geschikt als inleiding op ‘Schaeffer’, maar een verrijking voor wie zijn werk al kent. Ook interessant om te zien hoe hij zijn instituten leidde… Goeie artikelen van John Dack, Brian Kane, Rolf Inge Godøy, mooi interview met euh… Jean Michel Jarre…

On tuesday I interviewed Cesar Harada – I’m editting the text now, it will be published on the V2_website. Cesar Harada is working with his team on Protei, an unmanned sailing boat for cleaning up oil spills. He’s an energetic, humble guy who’s doing impressive work.

Protei is project of the day on Kickstarter: http://www.kickstarter.com/projects/cesarminoru/protei-open-hardware-oil-spill-cleaning-sailing-ro/.

Consider to fund it….

More on Protei here: http://protei.org.

Cesar was at V2_ for 2 weeks and developed a new model for the boat – it was tested on the Maas: http://www.v2.nl/files/2011/lab/protei-test-model.