Rondje Amsterdamse Bos. Warm, zon, maar wel een beetje westenwind. Toen ik de schaduw van het bos bereikte bedacht ik dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om een flink stuk te fietsen. Ik liet het bij een wandeltemporondje door het bos.

Kleiburg v.v. De aller-allerlaatste keer dan: R. ophalen en met haar voorop terugfietsen naar huis. (Na meer dan 10 jaar vindt ze dat nog steeds leuk, of in ieder geval vertrouwd. Ze is er nu wel echt te groot voor).

Vechtstreek – Vreeland. Zondagochtendrondje. Mooi voor de regenbui thuis.

Vakantie, dag V. Vaals – Sittard. Ik vond het wel mooi zo. Reed recht tegen het station van Sittard aan waar ik de trein naar Amsterdam kon pakken. (En dus niet verder over Maaseik en de Noorderkempen naar Weert of Eindhoven). Prachtige route, onder andere door het dal van de Geleenbeek. Een mooier stuk van Limburg dan ik me kon herinneren. Het was veel te warm en de zon scheen veel te fel, en dus was het wel mooi zo.

Vakantie, dag IV. Rondje Noord-Eifel en nog wat dwalen. Het was opnieuw warm en de zon scheen opnieuw meedogenloos. Ik reed lek in het Aachenerwald (eigen schuld, ik knalde in een onverharde afdaling te hard door een te stenige bocht) en had daarna wat minder zin in het onverhard (met die net te grote stenen). Doel was om een mooie rondje door de Noord-Eifel te maken. Met de Rennweg natuurlijk. Tijd genomen voor pauzes. Ik had de route in mijn hoofd, maar had natuurlijk de kaarten niet goed genoeg bestudeerd, was me niet zeker over de afstanden, waardoor ik halverwege te vaak ging twijfelen en heroverwegen, weer eens een andere weg insloeg, en dan toch Nideggen niet ging halen. Het Kalltal is erg mooi, maar dat stuk ‘bovenop’ niet zo. (Daarom wilde ik ook niet richting Simmerath, en bij Monschau ben ik vaak genoeg geweest). Wilde met de warmte ook niet te ver weg – nou ja, enzovoorts. Weer in de buurt van Aachen had ik dus tijd over om wat te dwalen, de verkeerde bosweg in te slaan, het Drielandenpunt van drie kanten te beklimmen, en omdat het lekker ging nog wat richting Plombières en een stukje van een gloednieuw fietspad, heerlijk zonder enig autoverkeer, en weer terug. Zo zette ik alsnog 160+ op de teller, wat de bedoeling was.

Vakantie, dag III. Door de groene tunnel: volg de RAVel van Gemmenich naar Luik over de oude spoorlijn. Perfect asfalt, afgesloten van de andere wegen, omzoomd door bomen. Alsof ik in een computergame zit en door het landschap trek waar ik jaren geleden zo vaak fietste, en het nu vanuit een ander perspectief van buiten bekijk. Heel rustig gereden, veel te warm, veel te veel zon. Wel een verfrissende wind. Bij Jupille verdwalen in het bos – ik bleek een mountainbike of wandelroute te volgen; daarna te veel zitten navigeren, proberen favoriete stukjes van vroeger te rijden (wat niet lukte, ik herinnerde het me niet goed genoeg). De klimmetjes in het land van Hervé, daar rijd ik nog steeds ‘makkelijk’ tegenop. Dat wel. Verder lijkt het op dat spoorwegtraject wel allemaal soepeltjes bergaf te gaan.

Vakantie, dag II. Het plan was anders: ik wilde rondom de bruinkoolmijnen van Inden en Hambag rijden, maar het was te warm, 30 graden, en ik zag het niet zitten om de dag te beginnen met dwars door Aachen en dan uren in de zon. Ik begon met schaduw in het Aachener Wald – altijd prachtig fietsen – en dan doorsteken naar het Hürtgenwald. Kreeg wel genoeg van het onverhard rijden (net te grove steenslag). Dan naar Langerwehe en door naar de groeve van Inden en de Indemann. Besloot dat ik het niet zou uithouden in de zon en keerde terug naar de schaduw van het bos. Over Roetgen en Raeren – stukje Vennbahn – terug, een deel dat ik ken uit het jaar ‘Jan van Eyck’, 2006, toen ik deels in Kanne woonde.

Vakantie. Dag I. Van Roermond naar Vaals, via de Meinweg, Vlodrop, langs de Rur en langs de Wurm. Stukken die ik al lang eens wilde rijden. Groot deel van de route was onverhard, en dat was niet mis: grove steenslag, mul zand, bospaadjes, en zand met keien. 32mm-bandjes waren wel handig geweest (44 voor de gravelaar), maar ik trek ‘m er ook wel doorheen en overheen op 25mm-bandjes. Nauwelijks iemand tegengekomen. Zon, 30 graden, zo warm dat tegenwind aangenaam was. Het laatste uur was er net te veel aan. (Bovendien reed ik net buiten Aachen verkeerd waardoor ik in Aachen terecht kwam).

The fifth issue of Sonic Acts’ magazine Ecoes is out. It has my interview with Philip Vermeulen in it. It also features Alice Johnston Rougeaux, Anastasia (A) Khodyreva, Annika Kappner, Brackish Collective, Éric La Casa, Hannah Pezzack, Hannah Rowan, Jac Common, Karen Bakker, Katy Lewis Hood, Lucia Dove, Maud Seuntjens, Rita Wong, Stefanie Hessler, Tarek Atoui, Therese Keogh, and Tomoko Sauvage.

Get it here (€7,50 + posting): https://shop.sonicacts.com/product/ecoes-5/.

Chat-GPT-vertaling Italiaans-Nederlands, ongecorrigeerd.

I. Oppervlakkige beschrijving van Miss Richmond

Gezeten op een tak opent ze
snel haar vleugels, waardoor ze
tegelijkertijd een ruis produceert
die te horen is tot op honderd meter afstand.

Vlammend oranje van kleur, met lange
olijfgroene poten springt ze tussen de takken
en daalt naar de grond op zoek naar voedsel,
haar verenkleed is goudkleurig en intens oranje.

Dan keert ze terug naar de hoogte
waar de zon nog steeds door de dichte takken dringt,
het licht valt op de zijdezachte veren
van haar flanken.

Wanneer ze rustig is, maakt ze fluitende en zoete geluiden,
maar wanneer ze geïrriteerd is, wordt haar stem
schel en hees.

In een blauw-grijze kleur beweegt ze zich
behendig tussen de takken, terwijl ze
haar lange en dunne staart achter zich sleept,
ze zweeft behendig in de lucht.

Levendig en altijd klaar om te pronken,
ze heeft de gewoonte om naar grote hoogtes te klimmen
om vervolgens naar beneden te duiken
tussen de takken.

Haar witte veren zijn smetteloos,
de zwarte zijn bedekt met iriserende tinten
van groen, blauw en purper,
in harmonie met de kleur van haar rug.

Dan zie je haar pronken door haar lange
en prachtige staart te wapperen, waar ze
zo trots en fier op is
en die ze voortdurend verzorgt.

De kleur van de zee tijdens een storm
met een opvallende roze staart,
ze kan overal leven waar bloemen bloeien,
ze blijft zweven in de lucht.

Vanuit haar rode borst zweeft ze in de lucht,
ze voedt zich met nectar en toont
haar prachtige verenkleed,
ze bereidt zich voor op een lange vlucht.

Ze flitst snel van bloem naar bloem,
een levend juweel dat flitst en oprijst,
duikt en neerstort
met schitterende amethistkleuren.

Ze contrasteert met de smetteloze witheid
van haar borst, ze brengt bijna al haar tijd door
springend van tak naar tak
of fladderend door de bomen.

Een vlek van groen-blauw en goud,
ze komt zelden naar de grond en blijft
meestal tussen de hoogste takken,
vult de lucht met scherpe en vibrerende noten.

Haar melodieuze stem en haar
stralende veren maken haar tot een klein gevleugeld juweel,
blauw-paars van kleur wanneer ze tussen de bloemen vliegt
en nectar zuigt.

Ze zweeft zonder te landen en zuigt
nectar terwijl ze in de lucht blijft hangen,
prachtig en opvallend, met veren
in schitterende kleuren.

Van fluwelig zwart en glanzend geel verenkleed
strekt haar staart zich uit in twee
zeer lange, dunne en gekrulde veren
die het lichaam omlijsten in elegante blauwe spiralen.

Te mooi en elegant, met zijdeachtige
zwartviolette veren, haar lichaam
in robijnkleur is versierd met twee extreem lange
veren, zo dun als metalen draden.

En ze eindigen met schijven die, wanneer ze
landt op haar favoriete boom,
bengelen in de zon met smaragdgroene reflecties
die haar iriserende veren laten schitteren.

Met haar opvallende veren pronkt ze door te bengelen
met haar hoofd naar beneden
met de fijne kantjes van haar lange
staartveren die dansen in de bries.

Ze draagt een schitterende zwarte kroon gevormd
door 120 lange veren, elk
van 9 tot 18 centimeter lang, waarbij
de lange witte veren van haar schouders uitsteken.

Ze geeft de voorkeur aan bessen en zoete vruchten
als voedsel,
behendig en wreed,
ze doorboort haar prooien.

Ze blijft bijna altijd verborgen en vliegt zelden,
gezien haar verlegen en eenzame aard,
ze valt op door de schoonheid van haar veren,
haar borst is helder en smetteloos.

Doorkruist door een smaragdgroene streep,
schitterend met plukjes
kleine metallic groene veren
die zich openen als een stralende waaier.

Vertaling door ChatGPT (21-06-2023) van Nanni Balestrini’s ‘Descrizione superficiale della signorina Richmond’ uit Nanni Balestrini, Le avventure della signorina Richmond e Blackout, Poesie complete, volume secondo (1972-1989), Derive Approdi, 2016.