Nee, nu geen CD van jou. Als je een 4-jarige hebt is het soms heel lastig om niet die kinder-CD te draaien, maar iets anders…

‘Ja, ja, die CD, pappa!’
Het is een CD van Tom Waits. Niet dat ik van Tom Waits houdt, maar Small Changes staat in het rijtje oude CDs die ik laatst naast de CD-speler heb gezet. Ik zet ‘m op.
‘Pappa, is dat een … wolf?’
‘Ja.’
‘Pappa, een wolf die zingt?’
‘Ja.’
Ze gelooft me.

Een paar dagen geleden was de truuk om haar mijn ipod te geven, met koptelefoon. Bij toeval stond ‘ie op ‘alle songs’. Ik had net naar Clifford Brown geluisterd. Het volgende stuk was een blues van Charlie Christian. R. stond te dansen en te lachen. Een tijdje later zegt ze tegen me ‘pappa, hij praat, hahaha, hij praat!’ En ze vindt het enorm grappig, en ze staat te dansen. Ik kijk naar welk nummer ze luistert: Boody van Dewey Redman, jaren zeventig freejazz met ostinato bas.

Nog een boek dat al tijden lag te wachten om gelezen te worden. Ik was het alweer bijna vergeten. Jonathan Crary’s 24/7: Late Capitalism and the Ends of Sleep. Gisteren gelezen. Tja, hij heeft natuurlijk volkomen gelijk in zijn schets van het 24/7-tijdsparadigma. Maar de manifeststijl (alles is een karakterisering van 24/7 en de uitwerking ervan) maakt het boekje ook eenzijdig. Het is nogal, euh, apodictisch? Is dat het juiste woord? Andere noemen het ‘provocatief’ en ‘polemisch’. Ik denk: ah, het klopt allemaal, (en daarmee klopt het eigenlijk nu al niet meer), maar het mist nuance – met meer nuance krijg je een rijker boek. Voorbeelden van andere tijdsregimes, praktische voorbeelden vooral. Ook van hoe mensen hun tijd indelen. Ritme geven, of ritme ontkennen. Dat zou het rijker maken (in plaats van weer een analyse van Marker’s La Jetee). Ook in politieke stellingname is het, hmm, wat aan de simpele kant. De simpele versie van de linkse kritiek op het 24/7 neoliberale denken – een analyse die ik grotendeels deel, maar dus, hmm, ook in deze vorm te simpel vind. En laat ik het zo zeggen: het boekje brengt mij weinig nieuws – maar dat is grotendeels omdat ik de lijnen die hij samenbrengt, al uit en te na ken. Dat is dus geen kritiek, het boekje biedt een uitstekende, pakkende samenvatting. En dus een perfect beginpunt voor wie al die lijnen nog niet kent. Want Crary’s analyse van hoe kapitalisme, ons economsiche systeem en het tijdsregime van 24/7 de samenleving tot in de poriën verandert, deugt ondertussen wel degelijk. (En de verbanden met mediatechnologie). Eerste hoofdstuk is overigens het best.

(En ja, ik ben altijd een tegenstander van de 24/7 ideologie geweest. Ik vind nog altijd dat we er goed aan zouden doen om winkels en bedrijven op zondag verplicht te sluiten. Ik weet ook dat toen de zondagsopenstelling van winkels een politiek item was in Nederland, ik in mijn omgeving de enige was – oh, en mn moeder – die daarop tegen was). (Enzovoort, enzoverder).

Meer: www.versobooks.com/books/1570-24-7

Woensdagmiddag. Ideaal weer. Zonnig en niet te warm – 19 graden. Op de Concorde doortrapper.

Marcusstraat – Kalfjeslaan – Amsterdamse Bos – Schinkelbos – Amsterdamse Bos – Kaljeslaan – Marcusstraat

Woensdagavond. Zon, wind gaat liggen, 19 graden. Lekker weer en stevig doorgereden. Kwart over 8 tot net na half tien. Rondje rond de Ronde Hoep.

Zondagmiddag. Net voor de bui uit, of net niet. Druppels vanaf het begin, regen vanaf Waver. Wind min of meer in de rug (zuidoost). Met R. en bagage.

Met bagage en R. voorop de stadsfiets. Mooi weer, zonnig (na wat regen), en extreem harde wind. Tegenwind (zuidzuidwest). Volgens mij was het bijna 2 uur rijtijd. (Met pontje en ijsstop). (Nachtje kamperen).

Vrijdagavond, 20:15 – 21:45. Droog en lekker (20 graden) na regen. Niet 1 andere racefiets gezien. Bijna geen fietsers. Zijn ze allemaal ergens anders?

Marcusstraat – Bijlmer – Gaasp – Fort Nigtevegt – Abcoude – Winkel – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Woensdagochtend, 22 graden, voor de regen komt. (Die uitbleef). Bewolkt, zuidoostenwind. Rustig gereden. (En ja, ik nam het pontje bij Nigtevegt).

Marcusstraat – Diemerpark – Muiden – Muiderberg – Naardermeer – Spanderswoud – ‘s Graveland – Ankeveense Plassen – Nederhorst den Berg – Nigtevegt – Driemond – Bijlmer – Marcusstraat

Rebecca Solnit’s boek over verschillende aspecten van lopen. Vakantieleesvoer. Sommige hoofdstukken zijn erg goed, andere zijn iets te gemakkelijke verzamelingen van elders opgedane inzichten. In totaal een goed en prettig leesbaar overzicht. Dat is veel waard. (Als je niet zelf alles van Rousseau en Wordsworth wilt lezen en alles over protestmarsen). Begrijp niet goed waarom ik het niet al veel eerder las. Had het al tijden op mn e-reader staan.

Slauerhoff: Het verboden rijk

Natuurlijk, ik las het toen ik 17 was – of daaromtrent –. Ik moet het daarna ook nog wel eens hebben herlezen, of misschien alleen gedeeltelijk. Ik wilde Nederlands lezen op vakantie, aan zee bij Arklow. Ik werd letterlijk weggeblazen – wat een waanzinnig (goed) boek. (Terecht onlangs in het Engels vertaald – toch?)

Louis Couperus: Langs lijnen van geleidelijkheid

Meer Nederlands – en zoveel Nederlands heb ik niet op mijn e-reader – dus las ik Couperus. Eerst dacht ik: dit is even goed als Henry James. Maar op eenderde als de machinaties van het plot de overhand krijgen, verlies ik mn interesse. Wellicht ten onrechte. Nog niet uitgelezen.

Joris van Casteren: Het zusje van de bruid

Nog meer Nederlands. Reportage / autobiografie. Lees je in één adem uit – maar een oordeel uitspreken: lastig.

Rebecca Solnit: A Field Guide to Getting Lost

Essays. Waarom heb ik haar werk niet veel eerder gelezen? (Eigenlijk een boek over transformatie).

Verder nog de helft van een boek over de geschiedenis van het Perzische rijk waarvan me de titel nu ontschiet.