Ja die heb ik. Deel twee van de vroege pianowerken van Satie, uitgevoerd door Reinbert de Leeuw, de Philips LP. Ik kocht hem toen ik nog bij mn ouders woonde, 1982 of ’83. Wat me opvalt is dat op al die klassieke LPs niet vermeld staat wanneer de opnames plaatsvonden, en ook niet waar. Ergens staat heel klein 1980. En het is een Harlekijn-opname. Discogs zegt 1976. Voor zover ik weet worden Reinbert de Leeuw’s uitvoeringen inmiddels als niet de meest ‘correcte’ beschouwd, en ik lees dat hij ze zelf vreselijk vind, maar dit is zonder twijfel de Satie die velen is bijgebleven.
Ik heb er nooit veel naar geluisterd. En het is de eerste keer in misschien wel 20 jaar dat ik deze LP opzet. De Ogives bieden een heel vreemde toegang tot een persoonlijk verleden dat er maar even was en dat nooit heeft doorgewerkt. De Gymnopedies zijn stukgespeeld (en de reden waarom ik deze LP nooit meer opzette), maar klinken me toch weer als nieuw – zo langzaam is deze uitvoering. De Sarabandes herinner ik me nauwelijks.
Ik heb nog een stel klassieke gitaar-LPs. Allemaal voor bijna niks tweedehands gekocht. Dit is er eentje uit 1974. John Williams speelt het ijzeren gitaarrepretoire (‘repertoire’ sinds Segovia): Albeniz, Sanz, Granados, Rodrigo, De Falla, Torroba. Het heeft bij mij jaren geduurd voor ik wist dat die stukken van Albeniz en Granados niet voor gitaar (maar voor piano) zijn geschreven. Zonder nu de uitvoeringen van Segovia op te zoeken en te luisteren zeg ik dat Williams’ interpretaties me beter bevallen.
De andere van 1 euro. Een Deutsche Grammophon met Narciso Yepes die gitaarconcerten van Heitor Villa-Lobos en Mario Castelnuovo-Tedesco speelt. (Die tweede componist is eigenlijk alleen nog bekend onder gitaristen). Geen hemelbestorming maar Yepes speelt schitterend. (Ik hoor liever de gitaarsonates van Villa-Lobos, en ook werk voor solo gitaar van Castelnuovo Tedesco – in beide gevallen geldt dat de noten die ze voor gitaar schreven vooruitstrevender klinken dan hun orkestraties). (Toch?)
Weer dat tussen het werk door en voor ik R. moet halen rondje. Waterkoud na regen, later een heel flauw zonnetje. 9 graden.
Afgelopen donderdag voor 1 euro gekocht op de Waterloopleinmarkt, waar ik voor het eerst in jaren even rondkeek. Er stonden dozen vol klassiek vinyl, alles in uitstekende staat (niet van dat door vocht kromgetrokken karton). Ik pikte er twee gitaar-LP’s tussenuit. (Tja, de verleiding is groot om gewoon twintig van die Deutsche Grammophon-LP’s te kopen, met Wilhelm Kempff of Maurizio Polini – ik deed het niet). Dit is Julian Bream met het Cremona String Quartet. Ze spelen Boccherini en een bewerking van een Haydn strijkkwartet. Ik was benieuwd naar de Haydn bewerking. De opname klinkt wat dunnetjes. Bream speelt mooi, maar het spettert niet echt. En dat zou de Boccherini wel moeten doen. De Fandango – met clavecimbel is duidelijk vaker gedraaid dan de rest van de LP. Het is een voor 21e eeuwse oren wat vreemde maar intrigerende uitvoering van de bekendste ‘tune’ van Boccherini in een arrangement van Bream. De Haydn is nice en lijkt beter opgenomen dan de Boccherini.
Rondje Sloterdijk. Eigenlijk alleen om formulieren te tekenen. Bijna 20 kilometer, dus dat telt toch als een rondje? Herfstweer. Tussen de buien door. Op de gewone fiets.
Ik heb ‘m gekocht. Ik kreeg ‘m vandaag geleverd. De verengelsing van Arno Schmidt’s Zettel’s Traum. Ik moest hardop lachen toen ik ‘m opensloeg. Zo onwaarschijnlijk is deze uitgave. Zettel’s Traum, het meest ondoordringbare boek van Arno Schmidt, zelfs onder Schmidt-fanaten verreweg het minst gelezen. Zelfs volgens sommige Schmidtfanaten een mislukt en fysiek bijna onleesbaar boek. (Toen een paar jaar geleden de eerste gezette druk uitkwam – daarvoor was er alleen de facsimile van het typoscript – was er even veel aandacht en begonnen mensen enthousiast aan het leesavontuur. Maar iedereen die er over blogde hield er binnen een paar bladzijden mee op. Ik heb een pagina of vijftig gelezen.) De significantie van onderwerp weegt niet op tegen de lengte en moeilijkheid van de zinnen.
Toen ik las dat de Amerikaanse Schmidt-vertaler John E. Woods – die bijna al het late werk al eens overzette – nu ZT had vertaald, en dat – onwaarschijnlijk – Dalkey Archive press het uitgaf… bestelde ik het. Waarom? Toch ook omdat ik benieuwd ben wat Woods van de vertaling maakt. ZT is (ook) een boek over vertalen, de hoofdpersonen discussiëren uitgebreid het overzetten van Edgar Allan Poe uit het Engels naar het Duits. Het boek zit vol literaire allusies naar een gedroomd Duits dagelijks leven. Elk woord is een woordspeling. En dat omzetten naar Engels? ZT is ook nog eens 10x zo lang als Finnegans Wake. En nogmaals: Dalkey Archive heeft het uitgegeven. Het boek is zowat netzo zwaar als mijn dochter.
64 euro bij de verzendboekhandel. (Goedkoopste nieuwe boek per kilo?)
En toch meteen zin om verder te gaan in het Duits van ZT. (Maar dit boek fysiek lezen – alle letters en woorden en zinnen (over 3 kolommen) verwerken – vereist een jaar eenzaamheid in totale Schmidt-monomanie. Of een over 20 jaar doorgezette inspanning van iedere dag 20 minuten ZT lezen). (Ik heb het niet precies uitgerekend).
En het is Schmidt zelf die in één van zijn essays uitrekent hoeveel boeken hij nog kan lezen, als hij nog 30 jaar te gaan heeft.
Weinig.
Ik weet nu al dat ik ZT nooit zal lezen. En Bottom’s Dream helemaal niet.
(Waarom is dat een punt, terwijl het nooit zullen lezen van Gottfried Keller’s Grüne Heinrich – ik las 1/3 – of een roman van Stephen King geen punt is?)
Zijn de enigen die Bottom’s Dream helemaal gelezen hebben Woods en zijn proofreader?
Zullen de algoritmes van Google dit boek lezen als de PDF wordt geupload? En wat zullen ze ermee doen?
(Netzo idioot als het ordenen van 9.000 epubs en pdfs die je nooit zult lezen).
Grijs en rustig herfstweer. Heel even vage zon (en meteen 14 graden in plaats van 10). Iets meer wind: de bladeren dwarrelden naar beneden. Extra rondjes door het Amsterdamse Bos.
W. moest met de auto naar Friesland en ik lifte mee tot Lelystad en reed van daaruit naar Amsterdam (moest voor de middag terug zijn). Rustig herfstweer, nauwelijks wind, soms een heel vage zon door de wat grijze wolken. Net geen mist, heel klein beetje lichte regen, en heel mooie bomen. Dat stuk over de dijk is toch altijd ‘doorrammen’. Had liever wat langer door bos gereden. Net voor 12 uur terug.
Superweer. Nauwelijks wind. 15 graden. Gouden zon die de kleuren van de bomen het best doet uitkomen. Niet meer dan 2 uurtjes de tijd.
