Warme aprilmiddag, wat drukkend, bewolkt, er hangt onweer in de lucht, nauwelijks wind – en dan toch een fikse westenwind in de rug (die je als je richting westen rijd weer nauwelijks voelt). Kan net 2 uurtjes weg. Eerste door het bos (zelfde route als vorige jaar september), dan 3x Lemelerberg, en via Lemele, Overijssels kanaal, Reggedal en zo boven Den Ham terug over Beerze. Lekker gereden – toen ik er eenmaal in gekomen was (want daarvoor lang in de zon hangen op de camping).

Camping – Eerde – Archemmerberg – Lemelerberg – Lemele – Hancate – Reggedal – Hammerflier – Geerdijk – Beerze – camping

Idiote dag – zeker in aanmerking genomen dat ik zondags ziek was, terugkwam uit Ommen, zonder eten ging slapen, zonder ontbijt naar Abcoude reed, een hele dag werkte, en dan anderhalf uur met de trein naar Zwolle, om vervolgens naar de camping te fietsen. (De trein Zwolle – Ommen reed niet: ze vernieuwen het spoor. Zwolle – Ommen is niet ver, maar bij de omstandigheden en de kans op veel regen had ik graag die mogelijkheid om de trein te nemen tot Ommen achter de hand gehad). Een mooi stuk, een heel mooi stuk – en miraculeus met wind in de rug (het was toch oostenwind?), en droog (terwijl het elders ook flink regende). Een prachtig tochtje terwijl de avond viel. Bijna niemand onderweg, vrijliggend fietspad, stil. Vanaf Ommen is het echt donker. Kwart voor 10 arriveren op de camping. Heel mooi tochtje. Eigenlijk rust ik daarvan uit.

Zwolle – Wijthmen – Dalfsen – Vilsteren – Ommen – Beerze

Klassiek. Fiets mee naar het werk, Amsterdam – Abcoude, dan de trein. Zondag ziek, zonder ontbijt en koffie vertrokken (in Ouderkerk brood gekocht, koffie pas om twee uur ‘s middags tijdens de lunchpauze), in de trein kwam ik Laszlo, Anik en z’n oma tegen. Mooi weer, nog kil, wel zacht, een beetje zon en oostenwind.

Een heel essay – van bijna romanlengte – over Stalker. Of een persoonlijke reflectie erop (en autobiografie). Stalker: ook mijn favoriete Tarkovski-film. Mooi hoe persoonlijke geschiedenis en filmbeschouwing worden verwoven. (Wat me definitief over de streep trok: dat Dyer niets moet hebben van Tarkovski’s laatste films – die als je het mij vraagt een ideologisch niet te harden conservatief-katholiek boodschap verpakken in pseudomystieke onzin en pretentieuze nep-poëtische beelden (voor zover ik kan oordelen, want ik heb Het Offer en Nostalghia nooit kunnen afkijken).)

Keuvelende uiteenzetting van Earth Systems Science, degelijk wetenschappelijk waar het geologie betreft en wat amateuristisch (of wekt die indruk) op andere gebieden. Hmm. Heel goed bedoeld en veel intrigerends en behartenswaardigs, maar filosofisch wat naïef. Enz. Ja, ik heb t doorgelezen, en ook een en ander overgeslagen.

Woensdagmiddag, tussen werk door, en een ijsje eten. Zomerse zon, warm, korte broek. Langs het fluitekruid.

Marcusstraat – Watergraafsmeer – Diemen – Stammerdijk – Driemond – Fort Nigtevegt – Baambrugge – Winkel – Ouderkerk – Amstel – Marcusstraat

Het begon zachtjes te regenen. ‘Het is tijd om te gaan rijden’. En ik reed weg. Het was geen bui, geen uurtje regen, het was pisweer. 4 uur rijden, 11 graden, oostenwind. Pisregen. Eerste Paasdag was het nog warm, onbewolkt en warm van ‘s ochtends vroeg tot zonsondergang. Dit was Tweede Paasdag, de dag waarop ik (had onderhandeld) dat ik kon fietsen. 100 kilometer wilde ik eindelijk maken. Ik heb heerlijk gereden, er was bijna niemand onderweg, maar na 2 uur had ik niet heel veel zin meer om de mooie weggetjes te gaan zoeken (zeker niet omdat ik aan het begin helemaal verkeerd reed). 88 kilometer.

Beerze – Bergentheim – Hardenberg – Venebrügge – Wielen – Blasendieck – Itterbeck – Wilsum – Uelsen – Venebrügge – Hardenberg – Rheeze – Diffelen – Beerze

Waarom heb ik dit boek eigenlijk gelezen? En nog wel in de Nederlandse vertaling – zodat er geen lol aan de Duitse taal bij was. Omdat zoveel mensen ‘m gelezen hebben. Ik las sneller en sneller – het is een boek waar je het ook met de samenvatting kunt doen. Het is een komedie. Misschien hou ik niet van komedies. (Enige sterke punt: dat er ook aardig wat doordeweekse en bekende cultuurkritiek in de mond van Hitler wordt gelegd).

Donderdagochtend, wind tegen lang het kanaal – hard rijden om de trein te halen. Zon en wat bewolking, 10 graden.

Marcusstraat – Ouderkerk – Abcoude – Indijkpad – kanaal – Breukelen

Donderdagavond. Rotterdam – Goverwelle. En een stukje Reeuwijkse Plassen (omdat ik de trein net miste). Donderdagavond, 18:15 – 19:30. Harde westenwind. Bewolkt.

Eendrachtsstraat – Maas – Krimpen – Ouderkerk – Nesse Tiendweg – Goverwelle – Sluipwijk – Goverwelle

Zeker een prachtig boek. Terecht geprezen. Een ‘doorvoeld boek’, waarin je als lezer volledig wordt opgenomen. Indrukwekkend, met beelden die je niet zomaar kwijtraakt. IJzergieterij, Eerste Wereldoorlog, loopgravenoorlog. Hertmans’ boeken lees ik sinds de jaren tachtig.

En toch… De perfecte stijl is soms wat ouderwets. Dat klopt wel met het verhaal en de thematiek, maar een zweem van sentimentaliteit komt dan sneller op. En een paar keer ontkomt Hertmans niet aan al te opgelegde literaire handigheidjes (herhalingsmotieven, een analogie tussen hier en daar, een opgelegd toeval e.d.). Toch bleef ik daar aan haken… Alsof het toch te gemakkelijk werd gladgemaakt.

Maar al met al toch (toch) indrukwekkend hoe hij de memoires van en zijn herinneringen aan zijn grootvader heeft weten te verwerken tot (gieten in) een roman.