Zo’n 55 kilometer onverhard. Lekker door het bos rijden. Zomerweer. Tweede helft middag en begin van de avond. Eén stortbui halverwege.

Marcusstraat – Diemerpark – Muiden – Muiderberg – Naarderbos – Valkeveen – Bikbergen – Trappenberg – Blaricum – Laren – ‘t Bluk – Hoge Vuursche – Maartensdijk – Wasmeer – St. Janskerkhof – Westerheide – Crailo – Spanderswoud – ‘s Graveland – Ankeveense Plassen – Weesp – kanaal – Marcusstraat

147.3 volgens mijn tellertje. 151 volgens Strava. Warm. Niet gerust. Rustig gereden, ging meestal vanzelf. Eindelijk tot de Knardijk. Flevopolder en Utrechtse Heuvelrug.

Forensen. Lekker weer. 23 graden, wat wolken, ZW-wind (met soms wat noordelijks). Weinig kracht en rustig gereden.

Marcusstraat – Amstel – Holendrecht – Abcoude

Eendrachtstraat – Maas – Hollandsche IJssel – Linschoten – Woerden

Zondagmiddag. Tussen vier en half zes. Ik verwachtte regen – het bleef bij gedruppel – aangenaam bij de benauwdheid. Harde, vlagerige wind. 24 graden. Nog niet in goede doen. Lekker rondje.

Marcusstraat – Amstel – Amsterdamse Bos – Schinkelbos – Amsterdamse Bos – Amstel – Marcusstraat

Ziek geweest. Heel rustig aan. Nog verrassend warm (20 graden of meer), laat in de avond. Bewolkt. Ideale tijd voor een ritje: voetbal op tevee, bijna niemand op straat.

Marcusstraat – Amstel – Ouderkerk – Holendrecht – Ouderkerkerplas – Amstel – Marcusstraat

Hmm. Jaren tachtig avant-garde rock. Virtuoos. Leuk wanneer het heel gitaristisch is – dat wil zeggen ‘leuk voor een gitarist’. Maar nee – dit is eigenlijk helemaal geen leuke muziek, het is leeg vertoon – compositorisch niet goed genoeg om de aandacht echt te pakken. Math metal zonder distortion. No wave, maar dan virtuoos. En verder best vervelend. (Ennui!) Er is niet veel muziek die ik ooit mooi vond en die ik echt af zal vallen – maar dit komt in de buurt. Het klinkt soms als Morzelpronk, maar dan was Morzelpronk leuker (niet per se beter). Het is dat je met vinyl naar de draaitafel moet lopen om een nummer te skippen… Ik hou ‘m, omdat ik gitaar speel. Of om me het levensgevoel van 1986 te herinneren. Brrr.

Albert Ayler made a couple of strange records, and this is by no means his strangest. No, I not so much into ‘kozmigroove’ and not into his last records. Love Cry sounds strange because Call Cobbs plays harpsichord, and Ayler is ululating as well. Most tunes are well-known and better – or more challengeing – versions can be found on other records. But allright, it’s an Impulse Record. I’ll keep it.

(Hmm, why am I now writing this in English?)

Met Abdul Wadud en Don Moye. Was nooit een van mijn favoriete Hemphill-platen, maar ben verrast na zoveel jaren. Fel, energiek, snel, helder. Poeh. Muziek waardoor je meteen weer gelooft in jazz – en in een toekomst voor jazz. (In jazz als iets anders dan een door-en-door gecodificeerde vorm van muziek – ook al is deze LP van 1977).

Leesvoer van de afgelopen dagen. Ik las ‘t, voor mijn doen, opvallend langzaam. Neem dat als compliment. (Simpel: ik vond het mooi).

(De recensie van Claudia Zeller komt in de buurt van mijn leeservaring).

Zondag. Om 10:45 weg. Zon, wat wolken, frisjes (18 graden), zuidwestenwind. Hele middag de tijd. Kennemerduinen: lang niet geweest, en zo snel zal ik er niet weer komen. Ik rij dus alle fietspaden, veel heen en weer, voordat ik via Zandvoort naar Langevelderslag rij, en daarna terug. Lekker.

Marcusstraat – Vondelpark – Rembrandtpark – Gerbrandypark – Brettenzone – Spaarndam – Kennemerduinen (heen en weer, zo’n beetje alle fietspaden, Herenduinweg, Zeeweg, Kattendel, Parnassia, Koevlak) – Duin en Kruidberg – Kopje van Bloemendaal – Zandvoort – Langevelderslag – De Zilk – Leyduin – Cruquius – Geniedijk – ri. Lijnden – Schipholweg – Amsterdamse Bos – Amstel – Marcusstraat