Easily mijn LP met de slechtste geluidskwaliteit. (Heel dik vinyl van Vocalion, uitgegeven door Vogue Records in Londen, maar al voor ik ‘m kocht grijsgedraaid, vol tikken en ruis). Je hoort Parker, maar bijna niks van de rest. Ik lees op de hoestekst dat Parker’s kwintet vreemd genoeg geboekt was voor een enorme danszaal. Je hoort veel rumoer op de achtergrond. Alleen Parker’s solo’s zijn getapet, wat – volgens de hoestekst uit 1965 – het vermoeden wekt dat de opnames gemaakt zijn door Dean Benedetti. Of dat zo is weet ik niet. Wel dat die Benedetti-tapes een jaar of 10 of 15 geleden ineens opdoken. Anyway, Parker’s spel is onwaarschijnlijk. (Ik weet geen ander woord voor deze ‘Gelaüfichkeit’ en ideeënrijkdom). Wel, door de geluidskwaliteit en omdat je alleen Parker krijgt (dus alleen thema – solo Parker – fours met Parker – thema) erg intens en wat vermoeiend luisteren.
Laat ik mijn ander Charlie Parker platen draaien. Gek genoeg heb ik ooit de LPs met de Dial en Savoy opnames weggegeven – omdat ik ze toch op een cassettebandje had staan. (Wel, het waren rare, goedkope, slechte persingen). Deze heb ik wel gehouden, een uitgave van ‘Upfront’. Zal wel een bootleg zijn. De informatie op de hoes klopt maar half. Het zijn de opnames uit de Royal Roost van september en december 1948 en uit Birdland juni 1950. Met soms Fats Navarro op trompet (onwaarschijnlijk goed), Bud Powell, en Max Roach. Oh, en Parker speelt ook waanzinnig op Move – pffff. Parker live, zoveel beter dan in de studio. (Onderstaande hoes vind ik bij Discogs voor een LP met deze opnames, maar mijn hoes is anders).
Eén van mijn eerste jazzplaten. Ik kreeg ‘m op mn verjaardag (tegelijk met Tenor Conclave). Zal wel in 1985 zijn geweest. Heb ‘m dus vaak gedraaid, maar inmiddels zeker 15 jaar niet gehoord. (Ook niet als mp3). Mijn eerste reactie is ‘au’. Parker blijft Parker en ik ben groot Parker-fan, maar dit behoort tot zijn zwakste opnames. Kant A is – op 1 nummer na – met big band of met strijkers en afgezien van Parker’s bijdrage totaal oninteressant. Kant B betreft zijn studio-opnames uit zijn laatste jaar, 1954. Soms klinkt hij ineens geïnspireerd (op My Heart Belongs to Daddy), dan weer fragiel. Hij moet een wrak zijn geweest. Ik hou de LP, want Parker is Parker, en zelfs in mindere vorm torent hij ver boven de anderen uit.
Fijn rondje bij heel mooi herfstweer. Kromme Mijdrecht. Hard herfstlicht. 100% zon. Eerst koud (handschoenen), later iets warmer (10 graden). Nauwelijks wind.
Kan de hele middag weg. Eerst koud en bewolkt – handschoenen waren geen luxe geweest – daarna nog steeds koud maar wel volop zon. Weinig wind (noordoost), en dus – afgezien van de kou waar ik nog aan moet wennen – uitstekend fietsweer. Ik maak een grote ronde over de Utrechtse Heuvelrug. (Maar ook dit jaar raak ik niet voorbij Maartensdijk).
Spijt dat ik mn racefiets niet had meegenomen. Bewolkt, koud, dreiging van regen maar toch heel lekker om te rijden. Op de fiets van mn moeder. Een uurtje. Gravenallee, Wateregge, kanaal Almelo-Nordhorn. Toen ik terug was begon het hard te regenen. Toch goed dat ik mn racefiets niet had meegenomen.
De zon kwam er door, na veel regen. (Waar kwam de wind vandaan? Ik reed op de grens tussen twee weersystemen). Muiden, Weesp, Stammerdijk. In de late middag.
Eerst een concert, daarna ‘dagkamperen’ met R. in het Amsterdamse Bos. Glorieuze en warme herfstdag. Gouden zon, 18 graden. Herinnering aan de zomer. Met R. op de aanhangfiets.
Herfst. Slechte benen. Kwam niet vooruit. Lastige wind tegen. Eerst bewolkt en het laatste beetje motregen. Halverwege kwam de zon erdoor. En werd het een mooie herstmiddag. Rondje Botshol, Waverveen, Mijdrecht, Groene Jonker, Uithoorn.
Amsterdamse Bos en Schinkelbos. (En Kalfjeslaan) (en Amstel). Rustig herfstweer.
