Ik zocht op mijn laptop naar oude documenten, en vond deze, laatst geopend in 1992, toen ik nog AiO Literatuurwetenschap was. Dubbelklikken werkt natuurlijk niet, openen met TextWrangler levert dit op. (Het is een aantekening voor eigen gebruik, dus met tik- en schrijffouten).

?7 
 
™h)SSSS
]
gg@ßx;

?
U*
+

David Porush:
The Soft Machine, Cybernetic Fiction,
1985, Methuen, New York & London.

Gaat uit van drie vooronderstellingen:
1. Postmoderne fictie is nog steeds een belangrijke force in onze cultuur. Het leert ons op nieuwe manieren te lezen & ze de wereld op nieuwe manieren te lezen (p. ix).
2. De grenzen tussen de disciplines zijn enkel “comforting but illusory props”. Er is interactie tussen kunst en technologie: door kunstenaars bedachte metaforen impliceren een andere manier van kijken. De verschillende disciplines worden verenigd door “more fundamental beliefs”. Zijn oorspronkelijke vraag was waarom het beeld van een soft machine zo vaak voorkomt in de postmoderne literatuur; daardoor kwam hij terecht bij de cybernetica, de vader van de computers. Cybernetica werd ontwikkelt als een antwoord op de quantummechanica. Door de quantummechanica drong onzekerheid en toeval binnen in de wereld van de technologie, de cybernetica trachtte deze weer weg te dringen. Iets dergelijks gebeurd volgens Porush in de literatuur: “postmodern authors seek a way to innoculate themselves against technique by injecting its hardness into the soft body of their texts.” (p.x). Het resultaat daarvan is cybernetische fictie, waarover Porush’ boek gaat.
3. Alle taal is gebaseerd op metaforen. de structuren van ons denken zijn gebaseerd op metaforen, die dan ook de sleutel zijn “to deciphering the code of our knowledge, to mapping the hidden vectors of our cosmologies.” (p.xi).

(dit is lijkt me een interessante afwikende mening over de postmoderne literatuur, & één die ik een stuk interessanter vind dan de veel bekendere theorieën).UndoD
SaveD
Quit
pr
.
p c
o
.mlisppi .l
pr
gaonr


3
6
:
;
¥
?zÜ Àh¸?¸¯˜˜Ù@
@
Ä¿Ä


6
X
Y
Ä)Ê À??ˆˆˆÒÏÁ‚ X X X X
X
X 

?h@????hP??
Ê h X
h
À
!”:Åäêïóæø»êHH
?‚?‰+6G{?HH

d




’


ê@A¥.h††–R


H
-:LaserWriter
(
K
?(

µ¿

gg
ÄÄg(…gh
 …

Zondagmiddagsritje met R. op de aanhangfiets. (De bedoeling was eigen fiets). Fort Diemerdam en Banjerbossie, taart en spelen.

Zondagavondritje: Amstel – Winkel – Angstel – Gein – Vecht Schitterend lenteweer. Zon. Korte broek. Oostenwind. Hoe later hoe lekkerder en mooier. Rondje ziet er heel logisch uit, maar voelde vreemd. Rijg die stukjes nooit in deze volgorde aan elkaar. In Weesp een stuk in dat ik nog nooit in die rchting had gereden: nieuw uitzicht. Precies op de Nesciobrug de rode bol van de zon die onder de horizon (o.k. gebouwen) schoof.

Rondje Vreeland op de zaterdagavond. Heerlijk rustig, bijna windstil, bijna niemand onderweg, 12 graden.

Muiden, Muiderberg, Weesp. Zon, noordoostenwind, frisjes. Net op tijd terug om R. van school te halen. Timing. (En van de Linneauskade tot op de Nesciobrug F. geduwd die in IJburg moest zijn).

Rondje Loenen in de ochtend. Bloesemtijd en kouwe fikken. Rustig weer, maar koud (5 tot 7 graden).

Zon, fris, fikse noordoostenwind. Zondagrondje Muiderberg en Liniebrug.

Soort van achtje Heuvelrug. Prachtig vroeg lenteweer. Zon, beetje westenwind, hier en daar een wolkje. Over de heuvelrug met heel veel onverhard. Niet vaak dat ik de kans heb om bijna de hele dag weg te blijven. De ‘tank’ was na 130 kilometer wel leeg…

Ideaal lenteweer. Aangenaam in de zon en nog een beetje fris in de zachte wind. Bloesems, bomen beginnen uit te lopen. Toch heel fijn als je dan na iets meer dan een halve dag werken op de fiets kunt stappen voor een mooi rondje Heuvelrug.

Rondje Baambrugge aan het winde van de zondagmiddag. Zon en verrassend koud door de noordenwind.

Omdat ik toch nog met die dikke banden rijd: beetje crossen daar bij Demmerik. Alle onverharde paadjes die ik ken – inclusief die ene die echt niet lekker te rijden valt met 23mm bandjes. Flauw zonnetje, maar fris bij noordenwind.