Finally updated, my real homepage, where I keep what is more or less an archive of my published writing. For those who like old-skool html: http://ariealt.home.xs4all.nl/. Of course it’s 100% iPhone 5 optimized…

Vrijdag 23 maart in de Openbare Bibliotheek Amsterdam: een conferentie over het maken van e-boeken, Boek uit de band, georganiseerd door o.a. het Institute of Network Cultures. Ik zal er verslag van doen – quasi live. Dat wordt een dag simultaan ingespannen luisteren, instant reflecteren en als een bezetene tikken. Ik kijk er naar uit.

(Ik ben benieuwd of ik iets ‘nieuws’ te horen zal krijgen… In de 20 jaar dat ik de wereld van de e-boeken volg – sinds Voyager cd-roms, e-publicaties op diskette, gopher-archieven en vroege multimedia (of sinds mn Mac SE en daarna Powerbook 100 met 2400 bauds modem) heb ik steeds opnieuw dezelfde argumenten (en vergezichten) gehoord. Het gebruik en de verspreiding van de technologie veranderde, de machines ook, de argumenten bleven grotendeels gelijk. Ik ben het grotendeels eens met wat Florian Cramer vorig jaar zei, tijdens The Unbound Book 2011: Sober genealogies of the (un)bound. (Met PDF, en de video staat ook ergens bij Vimeo).

Ah, epub is so ’1986′… (dat is niet per se slecht overigens).

Lots, lots more to be found, a.o. via http://e-boekenstad.nl/unbound/

Gisteren was de boekpresentatie van Rosa Menkman’s boek over glitch, en de opening van de tentoonstelling bij Planetart. (Ik was er even met R. die zich uitstekend vermaakte bij al die flikkerende schermen).

Get the book here: http://networkcultures.org/wpmu/portal/publications/network-notebooks/no-04-the-glitch-momentum/ (free download).

Of via Rosa’s site: http://rosa-menkman.blogspot.com.

gli.tc/H is hier: http://gli.tc/H/ (met ook werk van Karl Klomp).

Enz.

Facebook: je betaalt met je eigen leven en wat krijg je er voor terug?

(Hier zou een lange kritiek op Facebook (en Google+ etc. – Facebook = pars pro toto) moeten volgen. Wil je in de utopie van Facebook leven? Wat een armoedig toekomstbeeld.)

Tot mijn verrassing gaat het nieuwste nummer van De Witte Raaf (153 – vandaag nog niet online) helemaal over de archeologie van de computer. Met o.a. een vertaling van Kittler’s essay over Turing, Dirk van Hulle over ‘digitaal kladwerk’, Brams & Pultaü spreken Jef Cornelis over de aflevering van IJsbreker met Luc Steels, Raaijmakers, Struycken en Peter Beyls en – grootste verrassing – excerpten uit Daniel Robberechts’ Mac-dagboek 1986-1987.

Zojuist deze paragraaf ‘apple-X-ed’ uit mijn tekst voor Kontraste. Nee, ook niet als noot. ’tis eigenlijk niet meer dan een opsomming, vrucht van een uurtje googlen en in boeken bladeren. Waarschuwing: niet geredigeerd en niet gedouble-checkt.

“Electronic – or electric – music already existed, but was mainly the realm of – highly experimental – instruments. As far as we know, no serious composer wrote for the short-lived Telharmonium, developed by Thaddeus Cahill in 1897. The theremin, invented in 1919/1920, was predominantly an instrument for performers – like Lucie Bigelow Rosen who in 1944 did commission Bohuslav Martinu, a much less adventurous composer than Cage, to write a piece for her, the Fantasia for Theremin (or Ondes Martenot), Oboe, String Quartet and Piano. Much earlier in 1924 the Italian composer Ottorino Respighi had included a grammophone playing the song of a nightingale – namely Il canto dell’usignolo, record number 6501 of Concert Record Gramophone – in his symphonic poem Pini di Roma , but it is doubtful this should figure in a history of electronic music, as grammophones were not electrical at the time. Paul Hindemith is a rare example of a composer who did write very early on for an electronic instrument. Des kleinen Elektromusikers Lieblinge für drei Trautonien premiered in 1930, followed by a Concertino für Trautonium und Streichorchester (1931) and Langsames Stück mit Rondo for Trautonium (1935). In France Olivier Messiaen wrote his first piece for Ondes Martenot, Fête des belles eaux, in 1937. Messiaen and Hindemith were both breaking new ground, but essentialy their pieces fit firmly within a European tradition of chamber music, they are ‘classical’ music scored for electronic instruments. None of it is as radical as Cage’s first dive into the world of ‘electronic’ sound.”

… schreef Ezra Pound (ik meen in ABC of Reading,

zegt Carol Ann Duffy (The Guardian)

“The poem is a form of texting … it’s the original text. It’s a perfecting of a feeling in language – it’s a way of saying more with less, just as texting is. We’ve got to realise that the Facebook generation is the future – and, oddly enough, poetry is the perfect form for them. It’s a kind of time capsule – it allows feelings and ideas to travel big distances in a very condensed form.”

As writers we can’t control the real world. At best we can observe it actively. We can control the internal tensions of the aesthetic objects of our making. Any of the “commercial writing tricks” to control reader reaction are a waste of time because they are attempts to control the real world, which is impossible, and distracts from the time spent controlling internal tensions which – while they do not control audience reaction – are the workable points at which it is moored.

Samuel Delaney, in “Quarks”, 1969/1970, p. 32 in The Jewel-Hinged Jaw. Notes on the Language of Scienve Fiction, Revised edition, Wesleyan UP, 2009.

Hmmm. Dat zijn van die aardige meldingen “U kunt dit programma niet openen omdat de Classic omgeving niet langer wordt ondersteund”. Ja, dat weet ik ook wel, OSX. Gelukkig kun je zo’n oud bestand ook gewoon vanuit BBedit of TextEdit openen.

Ik zocht iets uit 1991 of 1992. Ik heb dat gewoon op mijn laptop staan. Destijds had mijn computer een harddisk van 20MB, dus alles wat daarop paste, past ruimschoots op elke later gekochte computer.

Toch werd ik niet blij toen ik het tekstbestandje opende (in respectievelijk BBedit, TextEdit en OpenOffice). Het ging gewoon open – dat is je geraden, computer! – en de tekst was leesbaar – gelukkig – maar helaas zaten er aan het begin en einde van het bestand en hier en daar tussendoor ‘andere tekens’. Hmmphggrmmbl. Ik wil helemaal niet aan tekstarcheologie doen. Hmmmphgrmbl, had ik er dan 5 jaar geleden toch beter aan gedaan al die tekstbestanden om te zetten naar .txt?

Pfff, ik gebruikte Word 4, en heel soms MacWritePro. Ik zou eens moeten zoeken of ik niet op een bepaald moment alles heb geprint. (Ik meen van wel).

Maar waar het me om gaat: als programma’s uit 1991 al ‘troep’ achterlieten in je bestanden, hoe ontzettend veel ‘troep’ laten de programma’s die we nu gebruiken dan wel niet achter? Heel veel dus. Als je over 20 jaar nog wil lezen wat je vandaag schrijft…

Pirate-pad & reflectie op de middag over kunstkritiek en digitale kunst: http://www.virtueelplatform.nl/#3153.