Recently read (or better ‘read thru’) David Crystal’s Language and the Internet (originally 2001, updated second version 2006). I’d never picked that one up. It is a good overview of the various aspects of online language use, from creative spellings in chatrooms, via the writing style of bloggers up to influence of spellcheckers, search engines and the language problems surrounding the Semantic Web. It is a survey of the Internet from a linguistic perspective. I find myself generally agreeing with all his points — I take a positive approach to language online as Crystal does.

He writes:

“I do not see the Internet being the death of languages, but the reverse. I view each of the Netspeak situations as an area of huge potential enrichment for individual languages.” p. 275

And his final sentence:

“The arrival of Netspeak is showing us homo loquens at its best.” p. 276

So hmm, I do not have a lot to say about this book. (Except that I find the term Netspeak extremely ugly.) Also because I am more interested in writing style, literature, media theory, and less in language use in e-mail, chats, sms-dialogues and programming.

So I cut-n-paste together just one passage about the importance of blogging. Crystal gives two examples of blogging and describes the spontaneous writing style of a blog post, he writes:

“Here we have examples of a style of writing which has never been seen in public, printed form, outside of literature, and even there it would take an ingenious novelist indeed to capture its innocent spontaneity and unpredictable thematic direction. It is difficult to know how to describe the style, because it falls uneasily between standard and non-standard English. Both extracts illustrate writing which is largely orthodox with respect to the main dimensions that identify standardness — spelling, punctuation, and grammar, but they depart from the norms in various ways. (…) There are several feattures of informal written English which would be eliminated in a copy-edited version of such texts for publication. (…) Before the emergence of standard English, of course, such a style would not have attracted any notice at all. (…) It is a style which was once the norm, for all kinds of writing, but which gradually went out of public use once the standard language was institutionalized in manuals of grammar, punctuation and usage, beginning in the second half of the eighteenth century. It was finally eliminated when publishers developed copy-editing procedures to ensure that their newspapers, magazines, and books conformed to an in-house style. After that point it was virtually impossible to see anything in print which had not been through a standardizing process. (…) And this is why blogging is so significant. Only here do we have the opportunity to see written discourse of sometimes substantial lenght which have had no such editorial interference. It is written language in its most naked form.” p. 244/245

Crystal, David, 2006. Language and the Internet, second edition. Cambridge: Cambridge UP.

(This actually begs the question of how different bloggers deal with copy-editing individually. Some do copy-edit (especially the professional journalists), others write-as-if-they-speak and just leave the inconsistencies and errors. I’d say the level of editorial reflectiveness (is this a clear term?) differs enormously. Yet anyone writing will develop some sort of editorial relfectiveness in the long run. If only of the sort where it becomes the conscious decision to leave errors as they are.)

Booklet full of aphorisms. Oh-so quotable. I find myself wanting to use these quotes again and again. They are attractive. The attractiveness should not blind us. It will not, after so many years, I guess. The quotes are good to make a seminar or class attractive. Still. Together with the images.

So here, for future use. A digest.

“The medium or process of our time — electrical technology — is reshaping and restructuring patterns of social interdependence and every aspect of our personal life. It is forcing to reconsider and re-evaluate practically every thought, every action, and every institution formerly taken for granted. Everything is changing — you, your family, your neighborhood, your education, your job, your government, your relation to “the others”. And they are changing dramatically.” p. 8

“Electrical information devices for universal, tyrannical womb-to-tomb surveillance are causing a very serious dilemma between our claim to privacy and the community’s need to know. The older, traditional ideas of private, isolated thoughts and actions — the patterns of mechanistic technologies — are very seriously threatened by new methods of instantaneous electric information retrieval, by the electrically computerized dossier bank — that one big gossip column that is unforgiving, unforgetful and from which there is no redemption, no erasure of early “mistakes.”" p. 12

(This bit is followed by: “We have already reached a point where remedial control, born out of knowledge of media and their total effect on all of us, must be exerted.”)

“All media work us over completely. They are so pervasive in their personal, political, economic, aesthetic, psychological, moral, ethical, and social consequences that they leave no part of us untouched, unaffected, unaltered. The medium is the massage. Any understanding of social and cultural change is impossible without a knowledge of the way media work as environments.” p. 26

“The dominant organ of sensory and social orientation in pre-alphabet societies was the ear — “hearing was believing.” The phonetic alphabet forced the magic world of the ear to yield to the neutral world of the eye. man was given an eye for an ear.” p. 44

“Western history was shaped for some three thousand years by the introduction of the phonetic alephbet, a medium that depends solely on the eye for comprehension. The alphabet is a construct of fragmented bits and parts which have no semantic meaning in themselves, and which must be strung together in a line, bead-like, and in a prescribed order. Its use fostered and encouraged the habit of perceiving all environments in visual and spatial terms — particular in terms of a space and of a time that are uniform, c,o,n,t,i,n,u,o,u,s and c-o-n-n-e-c-t-e-d.” p. 44

“Printing, a ditto device (…) created the portable book, which men could read in privacy and in isolation from others. Man could now inspire — and conspire.” p. 50

“(T)he printed book added much to the new cult of individualism. The private, fixed point of view became possible and literacy conferred the power of detachement, non-involvement.” p. 50

“Ours is a brand-new world of allatonceness. “Time” has ceased, “space” has vanished. We now live in a global village . . . a simultaneous happening. We are back in acoustic space . We have begun again to structure the primordial feeling, the tribal emotions from which a few centuries of litercy divorced us.” p. 63

“Electric circuity profoundly involves men with one another. Information pours upon us, instantaneously and continuously. As soon as information is acquired, it is very rapidly replaced by still newer information. Our electrically-configured world has forced us to move from the habit of data classification to the mode of pattern recognition. We can no longer build serially, block-by-block, step-by-step, because instant communication insures that all factors of the environment and of experience co-exist in a state of active interplay.” p. 63

“Print technology created the public. Electric technology created the mass. The public consists of seperate individuals walking around with separate points of view. The new technology demands that we abandon the luxury of this posture, this fragmentary outlook.” p. 68/69

“The invention of printing did away with anonimity, fostering ideas of literary fame and the habt of considering intellectual effort as private property. Mechanical multiples of the same text created a public — a reading public. The rising consumer-orientied culture became concerned with labels od authenticity and protection against theft and piracy. The idea of copyright — “the exclusive right to reproduce, publish and sell the matter and form of a literary or artistic work” — was born.” p. 122

From: McLuhan, Marshall and Fiore, Quentin, The medium is the massage: an inventory of effects, Corte Madera, CA : Gingko Press, 2001 (1967).

“Uit die vertaaloefeningen heb ik lering getrokken: dat een leeservaring begint met het overwinnen van irritatie.” p. 16

“Literaire ervaring kwam niet alleen tot stand door het inzetten van je verbeeldingswereld, je fantasie, je dagdromen, maar ook door het lichaam, door het voelen van je ademhalingsritme, als je een tekst hardop las; of tactiel, door de schaatsbewegingen van je hand als je een tekst overschreef.” p. 16

“Eigenlijk zijn de schrijvers van mijn voorkeur allemaal vertalers. Hun boeken behoren tot de categorie die Calvino nog niet heeft genoemd: de boeken die je leest omdat je ze zou willen vertalen, om ze te begrijpen in wat je niet begrijpt van je eigen taal.” p. 75

Uit: Anthony Mertens, Lezen, man! Essays en kritieken, De Bezige Bij, Amsterdam, 2006.

“According to Fielding the whole world of letters was becoming a ‘democracy, or rather a downright anarchy’; and there was no one to enforce the old laws, since, as he wrote in the Covent Garden Journal (1752, no. 23,1), even the ‘offices of criticism’ had been taken over by ‘a large body of irregulars’ who had been admitted ‘into the realm of criticism without knowing one word of the ancient laws’.”

Ian Watt, The Rise of the Novel, Studies in Defoe, Richardson and Fielding, The Hogarth Press, London, 1987 (1957) p. 58.

“…this unsettled way of reading … which naturally seduces us into as undetermined a manner of thinking. … That assemblage of words which is called a style becomes utterly annihilated. … the common defence of these people is , that they have no design in reading but for pleasure, which I think should rather arise from reflection and remembrance of what one had read, than from the transient satisfaction of what one does, and we should be pleased proportionately as we are profited.”

Richard Steele, in the Guardian, 1713, quoted in Ian Watt, The Rise of the Novel, Studies in Defoe, Richardson and Fielding, The Hogarth Press, London, 1987 (1957). p. 48.

“We were yesterday three kiple chined, by the grease of God, in the holy bands of mattermoney.”

“As for madam Lashmiheygo, you nose her picklearities.”

No, this is not from FW, this is Smollett The Expedition of Humphry Clinker, Penguin Classics, p. 394-5.

I’ve been searching for this quote forever. Browsing through old syllabi I find it, somewhere in the text ‘Art as language’ by Yury Lotman – very heavily underlined annotated by myself, but not this sentence:

Art is the most economical, compact method for storing and transmitting information. But art also has other properties wholly worthy of the attention of cyberneticians and perhaps, in time, of design engineers.

[I guess, with design engineers Lotman refers to what we now know as 'programmers'].

My annotation – dating from around 1988 – “ONZIN” (=nonsense).

Yury Lotman, The Structure of the Artistic Text, Ann Arbor, 1977, (1970), p. 23

Below are the quotes that I used in the 15 minutes-sketch of my dream of radio [2.0], yesterday at the Balie, at the Coolmediahottalk-show: http://www.coolmediahottalk.net/. I spoke about a few things more, but I guess/hope these ‘quotes’ conjure up my dream somehow.

Btw: it was a really nice event, not a large crowd, but a very good crowd, with an extensive knowledge of, well, alternative radio. Adam Hyde presented before me – talking about his idea of radio and his radio projects. Thanks to him and thanks to the issues and ideas raised by the public (a.o. Josephine Bosma, Federico Bonelli, Jaromil, Jo van der Spek, Eric Kluitenberg, Radio Patapoe and a radiomaker from Rotterdam) the night managed to give an overview of what makes ‘us’ dream about radio, do radio, why radio is still relevant, how radio is transforming and transforms (technically and culturally), why radio can be so exciting.

My talk was personal – but in the answering of questions and the discussion there was a chance to also adress political/cultural issues.

My quotes:

“Whyfor had they (…) donated him, (…) their tolvtubular high fidelity daildialler, as modern as tomorrow afternoon and in appearance up to the minute, (…) equipped with supershielded umbrella antennas for distance getting and connected by the magnetic links of a Bellini-Tosti coupling system with a vitaltone speaker, capable of capturing skybuddies, harbour craft emittences, key clickings, vaticum cleaners, due to woman formed mobile or man made static and bawling the whowle hamshack and wobble down in an eliminium sounds pound so as to serve him up a melegoturny marygoraumd, eclectrically filtered for allirish earths and ohmes.”

“This harmonic condenser enginium (the Mole) they caused to be worked from a magazine battery (called the Mimmim Bimbim patent number 1132, Thorpetersen and Synds, Jomsborg, Selverbergen) which was tuned up by twintriodic singulvalvulous pipelines (lackslipping along as if their liffing deepunded on it) with a howdrocephalous enlargement, a gain control of circumcentric megacycles, ranging from the antidulibnium onto the serostaatarean.”

James Joyce, Finnegans Wake, 1939, 309.11-310.21

John Cage, Imaginary Landscape #4, (for 12 radio’s, 24 performers & 1 conductor), 1951

“wat was dat alweer, een radio, een nieuw wonder van de wetenschappelijke god – en zij vertelden haar, dat het eigenlijk aethergolven waren, een kunstmatig oor dat de wereld kon beluisteren (en ge moest de kleine louis boone zien, hoe hij de knop omdraaide, en wachtte tot de stroom was doorgekomen … hier radio brussel, ici radio paris, norddeutscher rundfunk … en gelijk hij dat alles opschreef, voelde hij zich gewichtig, maar liet het zich niet blijken: hij was een snotneuske, hij dacht dat de wereld nu aan zijn gat hing”

Louis Paul Boon, Zomer te Ter-Muren, ed. 1966, p. 320

“By tuning a radio, you control the amount of wind in your house and, to a lesser degree, the language spoken there. You dial in the wind and regulate which rooms it will enter; how hard it will blow, and the form it will take: shouting, singing, silence, breath, whispering, aroma.”

“Different radio stations collect different kinds of wind, then break it up and slow it down until it sounds like a song or a man talking.”

Ben Marcus, “The Least You Need to Know About Radio”, in Parkett 61, 2001, p.162.

John Cage, Roaratorio, 1979 [____,____ ____ circus on ____]

“The mixture is not a specialized genre dished up for a small group of fans. It is an expedition to the innermost recesses of radio. The penchant for mixing represents the transition from alternative media, which still try to fill a lacuna in the existing supply, to sovereign media, which have detached themselves from the potential listening audience. They do not see themselves as part of bourgeois (anti-)openness or the smorgasbord of media choices, which at most they observe from outside. Things broadcast by others are merely potential ingredients. News is one archive among many. Sovereign media are fallout from the “emancipation of the media”, and abandon the communication model.”

Geert Lovink, “The Theory of Mixing”, Mediamatic, 6#4, summer 1992.

“Vanaf de dag dat ik ging lezen en studeren, naar de training en de loopschool op de atletiekclub ging en uitprobeerde wat ik had gehoord en gelezen, werd hardlopen een kunst. Een kunst in de oude zin van het woord, namelijk als praktijk om te leren, te ontdekken, om vermaak en ontroering te bewerkstelligen. Belangrijk aan het woord ‘praktijk’ is dat het aandeel van zintuigen, emoties, kennis, sociale ervaring, verwondering en handelen gelijkwaardig is.”

Dirk van Weelden, Tempo, Augustus, Amsterdam, 2007, p. 73-74.

Looptijd was de ultieme roman over hardlopen (vergelijkbaar met wat De Renner voor het wielrennen deed). Tempo is voorbeeldige filosofie. Eigenlijk zou dit boekje in de boekhandel op de filosofieplank moeten staan (maar juist dan zul je misleid worden en het verslijten voor een modieuze gril van een uitgeefconcern), je moet het zoeken in de sporthoek.

Waarom voorbeeldig? Omdat het boekje geen moment over iets anders gaat dan over hardlopen. Omdat het in heldere zinnen beschrijft wat hardlopen is – in alle dimensies, en hoe het fysiologische, het-goede-gevoel-oproepen, de cultuur, en de geschiedenis niet te scheiden zijn in de beleving van het hardlopen. Geen moment neemt Van Weelden hardlopen als metafoor voor iets anders. Het is nooit meer dan gewoon hardlopen, een stukje rennen – maar dat stukje rennen heeft wel gevolgen, het vormt. Van Weeldens uitleg van het genieten van het hardlopen, raakt aan wat het leven is, en wat het leven de moeite waard maakt om te leven, aan het geheim van een goed humeur.

Kijk, nu maak ik er bijna pseudo-filosofie van. Van Weelden schrijft ‘gewoon’ (… en dat is niet zo makkelijk) over verschillende theorieën van het lopen (de elastische methode en de beheerste val), over Prefontaine en Zatopek, over hoe hijzelf is begonnen met lopen. Er zijn ook nog twee mooie stijloefeningen, en wat korte stukjes die waarschijnlijk ook voor een gelegendheid geschreven zijn. Er spreekt een tomeloos enthousiasme uit.

Het zijn allemaal bouwsteentjes in zijn ‘oeuvre’ dat gaat over enthousiasme en de tegenwoordigheid van geest. Het is een filosofie waarvan ik ‘goeie zin’ krijg. Het is heel precieze filosofie – uit elke zin spreekt liefde voor het weten, voor het onderzoeken, het willen weten, liefde, voor mijn part, voor het opdoen van wijsheid.

Tempo is onvergelijkbaar met twee andere ‘filosofische’ boekjes over sport die ik vorig jaar las. Waarschijnlijk was het bestaan van beide boeken aan mij voorbijgegaan, ware het niet dat ze verschenen op de plank ‘wielrennen’ in de openbare bibliotheek. Het gaat om Peter Sminks De cultus van het lijden, een oefening in duursport, en Wielrennen van de Belgische filosoof Marc van den Bossche. Beide leuk om te lezen, vol herkenbare gedachten, ideeën en anekdotes – althans voor deze lezer die zelf fietst. Maar het boek van Smink (die, zo leid ik af uit z’n boek bij De Trappist fietste) gaat veel minder over fietsen en wielrennen dan over zijn eigen ontwikkeling en zijn nogal moeizame receptie van Walter Benjamin. En al lezende betrapte ik me op de gedachte dat ik daar niet op zat te wachten. Liever lees ik dan een goed essay over Benjamin, zonder de fietsanekdotes. Liever lees ik het een verslag van een fietstocht, zonder persoonlijke, theoretische uitweidingen. Omdat Benjamin en duursport alleen samenkomen in de persoon Smink wordt het noch een goed boek over duursport, noch een goed essay over Benjamin. ‘Vlees noch vis’, ‘het komt niet uit de verf’, denk je dan. Jammer, want Smink kan best schrijven. Over het boek van Marc van den Bossche was ik ook niet heel enthousiast. Het zegt een filosofie van het wielrennen te zijn, en dat is zo’n beetje nummer één in mijn lijst ‘favoriete onderwerpen’. (Dan wordt het lastig om de verwachting in te lossen…) Maar Van den Bossche heeft geen filosofie van het wielrennen geschreven, hij projecteert filosofie op het wielrennen. Precies het omgekeerde van de methode van Dirk van Weelden. Van den Bossche is een academisch filosoof die nu eens een boek geschreven heeft over zijn hobby. Natuurlijk ook hier herkenbaarheid, bekende anekdotes, en dan doorspekt met wat ik maar “Plato, Kant en Hegel” noem. Ik kreeg sterk de indruk dat wat Van de Bossche wil meedelen over wielrennen, duursport en zijn eigen verhouding daarmee, zonder die “professionele academische filosofie” kan. Maar het is nou eenmaal zijn vak. Andersom vermoed ik dat zijn filosofische punten ook gemaakt kunnen worden zonder het wielrenverhaal. Ook hier is het de persoon die beide aspecten samenbindt, maar dat niet ontstijgt. Het levert geen nieuwe filosofische inzichten op, en geen nieuwe inzichten in het wielrennen… Natuurlijk ben ik jaloers op Van den Bossche – kon ik maar een filosofie van het wielrennen schrijven! En natuurlijk is het best een goed boek, waarover ik eigenlijk een leuk stukje zou moeten schrijven. (Wie van wielrennen en lezen houdt, die leze dit boek!) Mijn matige enthousiasme komt vooral voort uit een vergelijking met Van Weelden. (En een vergelijking met Benjo Maso’s onovertroffen werk). En goed beschouwd zijn al die andere boeken over wielrennen die ik verslind, veel minder – de biogafieën en plaatjesboeken – maar dat betreft een andere categorie, een ander genre met een ander verwachtingspatroon.

Ik noem de boeken van Smink en Van den Bossche om duidelijk te maken waarom ik Van Weeldens aanpak voorbeelding vind. Van Weelden onderzoekt, ontdekt, staat open voor het nieuwe, beschrijft zijn onderwerp zo goed mogelijk. Hij projecteert geen filosofie op het hardlopen, en schrijft evenmin over het hardlopen als metafoor voor een persoonlijk zoektocht. Natuurlijk ook hier komt het samen in de persoon Van Weelden, maar door zijn observerende, onderzoekende en ontdekkende houding overstijgt hij ook altijd het persoonlijke perspectief. Hij schrijft “gewoon” over alle dimensies van het hardlopen. Zo bedrijf je filosofie.

Postscript
Ik ben te negatief over Smink – want ondertussen bevat zijn boek ook het definitieve essay over De Renner, een essay dat geschreven moest worden.

“Political space has its neutral ground. But does Time? is there such thing as the neutral hour? one that goes neither forward nor back? is that too much to hope?” (ATD, p. 577)