>>Waar het in jullie ‘discussie’ eigenlijk om gaat, bespreken jullie niet!:

nee, dat is ook jammer. Mijn eerste stukje was een vreselijke uitglijer — maar zoals de ‘logica van de media’ dat willen: beledig een beetje, chargeer, zeg iets doms & je krijgt reacties… Vervolgens komt de zaak waar het eigenlijk om zou moeten gaan, nooit meer aan de orde.

>>TE sterke principes en regels -omtrent wat goed is- zijn het gif van de intellectuele vrijheid! Dat is juist zó bevochten door jullie (Ingmars?) voorgangers!

Ja. Mee eens. Denk ik.

Het enige waar ik me druk om maak in mijn reactie op Ingmar Heytze’s Zomerlezen, is dat ook hij weer aankomt met Dan Brown en Harry Potter. Als poging om een brug te slaan naar het publiek dat van Harry Potter geniet, en hen aan de Herman de Coninck krijgen — okee. Jammer is dat dus weer dezelfde boeken worden genoemd. Alsof de boekhandels er niet al vol mee liggen. (En even verderop noemt Heytze een zooi andere namen — wat me achteraf doet denken dat als het stukje was geeindigd met de Potters, ik me waarschijnlijk niet half zo druk had gemaakt).

(Interessant vind ik overigens dat een groot deel van de boekenomzet van Amazon niet komt uit de top 100 van beststellers, maar uit de verkoop van al die tienduizenden titels die nauwelijks verkopen. Die ‘long tail’ levert meer op dan bestsellers. Er is een discrepantie tussen enerzijds het boekenbedrijf dat steeds meer teert op een paar bestsellers — en de drukwerkmedia die daarin meegaan — en anderzijds een grotere diversiteit van lees-&-koopgedrag, die naar voren komt als je naar de online-media kijkt. (Wat niks zegt over kwaliteit overigens…))

>>Als je het grote publiek massaal aan James Joyce wilt krijgen, succes.. Wees verheugd, dat zo’n groot en eerder niet bereikt publiek aan het lezen is geslagen, in plaats van alleen de televisie heilig te verklaren. Daar zou een ’schoolmeester’ juist blij mee moeten zijn.

Dat is ook absoluut de verdienste van de Harry Potters. (Wat de zure progressief in mij desalniettemin doet uitroepen, “ja, maar het zijn wel vreselijk ouderwetse, regressieve, obscurantistische, escapistische romans, grmmmbllll grmmmpffff”, gevolgd door nog wat gemompel. Haha. Onzin. // En de ellendigheid van de Dan Browns (okee, ik heb alleen een stukje van de Da Vinci-code gelezen) haalt het niet, zo schijnt, bij de christelijk fundamentalistische eindtijdromans. Die schijnen veel erger te zijn.

>>Nee, genoemde vrijheid neemt Ingmar volgens mij heel serieus, en hij draagt deze ook over..

Daar twijfel ik niet aan.

Wel is er een verschil in literatuuropvatting, denk ik. Ik hoop dat lezers — wat mij betreft via het lezen van Harry Potter, terechtkomend bij Herman de Coninck — ook terechtkomen bij wat volgens sommige mensen “moeilijke literatuur” is (of “moeilijke kunst” of “moeilijke muziek”). Niet omdat die werken beter zouden zijn, maar om hun specifieke visie op taal, op de werkelijkheid, op ritme, op de relatie tussen taal en werkelijkheid, liefde, politiek etc. Een van mijn hobbyhorses is, dat zulke teksten helemaal niet per se moeilijker zijn dan romans van negentiende eeuwse snit of gedichten die een anekdote perfect in poetische taal gieten. Het kan weerbarstiger zijn, maar een negentiende eeuwse roman kan ook lastig zijn. (Mij kost het altijd enorm veel moeite om de personages in zulke romans uit elkaar te houden, laat staan dat ik hun familiale banden kan onthouden…)

Het begint met het gevoel “wow, dit is goed”, of “wow, wat is dit” — je wordt gegrepen: of je het nu begrijpt of niet. Dan lees je verder, of opnieuw. Het wordt beter, mooier, gekker, onbegrijpelijer (en intrigerender) of je verliest interesse. Je investeert wat (leestijd, inspanning) en je krijgt iets terug (of niet). (Tja, economische metaforen…)

Om een voorbeeld te geven: onlangs las ik het gedicht Gewrichten van Samuel Vriezen (in de Yang). Na 3 keer lezen heb ik nog altijd geen idee waar het ‘over’ gaat (anekdote, thema, verhaal), maar ik zie/hoor/lees wel wat er gebeurt: ritme van taal. En de taalflarden op zich, daar is niks moeilijks aan. Is zo’n gedicht moeilijk? Volgens mij niet. Volgens mij is het zelfs een makkelijk gedicht, een heel ontspannend gedicht misschien wel. Ik vind het prachtig. Vervolgens kun je dan gaan discussieren over wat dit zegt over ritme en taal / ritme en werkelijkheid / ritme van taal en ritme en werkelijkheid.

Dat wil niet zeggen dat iedereen zulke teksten moet lezen.

>>En zeg nou zelf: Ulysses, daar is toch ook gewoon niet op een ontspannen manier doorheen te komen..(wèl briljant).

Hangt er natuurlijk vanaf wat je ontspanning noemt, en in hoeverre je al lezend kunt leven met passages waar je niet veel van snapt :-) Het verschilt ook per hoofdstuk, en het maakt — voor mij — ook erg veel uit of ik Ulysses in het engels lees of in de nederlandse vertaling (nee, er is niks tegen het lezen van vertalingen). En kan beetje inspanning niet leiden tot een grotere ontspanning? Ik denk het wel… (En dat is geen protestante ideologie — beloning volgt alleen wanneer je er iets voor doet –, eerder ervaringsfeit).

Ah wel, genoeg :-)

Waar het in jullie ‘discussie’ eigenlijk om gaat, bespreken jullie niet!: TE sterke principes en regels -omtrent wat goed is- zijn het gif van de intellectuele vrijheid! Dat is juist zó bevochten door jullie (Ingmars?) voorgangers!

Als je het grote publiek massaal aan James Joyce wilt krijgen, succes.. Wees verheugd, dat zo’n groot en eerder niet bereikt publiek aan het lezen is geslagen, in plaats van alleen de televisie heilig te verklaren. Daar zou een ’schoolmeester’ juist blij mee moeten zijn.

Nee, genoemde vrijheid neemt Ingmar volgens mij heel serieus, en hij draagt deze ook over..

En zeg nou zelf: Ulysses, daar is toch ook gewoon niet op een ontspannen manier doorheen te komen..(wèl briljant).

Veel plezier op Kijkduin. Ik zal er nog niet bij kunnen zijn (zie evt http://www.ingmarheytze.nl/scooterdagboek.htm).

We hebben kort gemaild, maar ik blijf me de volgende dingen afvragen:

‘Let wel: de kunst van het schilderen impliceert een esthetica c.q. acitehtse. Voor proletengekladder danwel ouwewijvengefriemel kom ik mijn bed niet uit.’

Wat is acitehtse? Wellicht is het een verschrijving, maar ik begrijp niet van welk woord.
Eigenlijk begrijp ik niets van de rest van het bericht. Eerst ben ik een proleet en een slaaf van de tijdgeest, nu moeten we samen een duinpannetje in. Ga jij dan schilderen en ik dichten, is het zoiets? Dat klinkt wel leuk. Graag zet ik een oudje in:

wiegeliedje

De zee die wiegt de zeelui
die de zeemansvrouwen wiegen
die de zeemanskinderen wiegen
in hun mooie slanke armen
in hun ruigbehaarde armen
in haar groen en blauwe armen
wiegt de zee de zee de zee.

(Uit: Alle goeds, Uitgeverij Podium, 2001)

Doe de groeten aan de zee als je wilt, en zeg maar dat ik er aan kom.

Ingmar

Dit weekeinde moet er brood op de plank komen, maar komende week schilderen wij samen een zeegezicht te Kijkduin.
Let wel: de kunst van het schilderen impliceert een esthetica c.q. acitehtse. Voor proletengekladder danwel ouwewijvengefriemel kom ik mijn bed niet uit.
Dus noem maar een duinregel, want ondertussen heeft Arie de wijn op en wij lijken mij toch goede gasten, nietwaar? Over wijn gesproken … ach nee, laat ook maar zitten.

Reinier

Een lintje voor bewezen moed zit er dit jaar niet in.

Dit is toch hetzelfde als muziekliefhebbers die zweren bij de kwaliteit van bands als The White Stripes en die pretenderen boven hedendaagse jazz? Het is gewoon erg vervelend dat het indruist tegen alle standaarden die je je als rechtgeaard liefhebber eigen hebt gemaakt, maar gewoon bijna onmogelijk te verdedigen. Het ontaardt altijd in de discussie ” dus jij beweert een grotere liefhebber te zijn dan ik”? Onmogelijk dus. En oneerlijk..

Trouwens, ik vreet je fietslogs!

Aangaande de dichter het volgende: als alles dan verlaten/zichzelf sluit in nachtgerust/zit in het tuintje vol hiaten/de dichter gelaten/als vanouds/weer met de maan te praten

(comment editted)

Dat van ‘beroep niet serieus nemen’ da’s precies waar ik te ongenuanceerd ben. (En het zal meer aan de VK liggen, en de manier waarop daar een stukje wordt gecomponeerd, waar ik dan weer intrap).

Kijk en verder hoop ik — als “schoolmeester” — altijd dat mensen mooie & goeie boeken gaan lezen. Of dat nou de boeken zij die ik leuk & goed vind, of die jij leuk & goed vind maakt me eerlijk gezegd niet zoveel uit. (Al zal ik ze vertellen dat ze, euh, Louis Paul Boon of Faverey moeten lezen, en jij Herman de Coninck).

Waar ik me aan stoor is dat “men” en masse niks beters weet te vinden dan de Dan Browns en Harry Potters. En ik vind het jammer als ik dat vervolgens ook weer in een stukje zomerlezen met in de hoofdrol een dichter tegenkom — dan ga ik me dus ergeren. Ik vind het jammer dat de journalist van de VK dat zo nodig weer wil aanhalen, en ik vind het jammer dat jij dat noemt. Zoals ik het ook jammer vind dat de recensies in de krant korter worden &c.

De boekenhemel bestaat niet, en daar kom je dus ook niet terecht als je Finnegans Wake hebt gelezen.

Waar ik wel in geloof is dat er veel plezier & lol is in het lezen van zogenaamd “moeilijke” boeken.

En er is volgens mij niks tegen ‘enorm je best doen’ bij het lezen — netzomin als er iets tegen ontspanning en amusement is,